nieuwe releases juli 2012

   

Het is rockmuziek dat de klok slaat dit keer. Zowel de drie recensies in deze serie als de tips onderaan dit artikel, het valt allemaal min of meer onder de noemer rock. Maar rockmuziek is ook verre van dood en dat bewijzen deze bands stuk voor stuk op overtuigende wijze.

The Smashing Pumpkins – oceania

The Smashing Pumpkins zijn terug! Niet dat ze ooit weg geweest zijn, maar om de een of andere reden (het zal wel aan mij liggen) ben ik Billy Corgan in zijn eindeloze experimenteerdrang ergens kwijtgeraakt. Nu is hij terug met een album dat, hoewel hij in de loop der jaren geen enkel origineel bandlid bij zich heeft kunnen houden, klinkt als een mengeling van Gish, Siamese Dream, Mellon Collie en Adore (de albums dus van voor de tijd dat ik het spoor bijster raakte). Het album Oceania maakt officieel deel uit van het 44-liedjes-project Teargarden By Kaleidoscope, maar is qua stijl toch wel een duidelijk breuk met de lijn die Corgan de laatste tijd volgde.

Opener Quasar maakt dit meteen duidelijk: een `puntig’ liedje dat onder 5 minuten klokt, ronkende gitaren, de authentieke nasale zang van Corgan (heeft ie nu zanglessen genomen of hoe zit dat?), en lekker ouderwets Pumpkins nummer. Panopticon had zo op Mellon Collie kunnen staan en The Celestials klinkt als Siamese Dream anno 2012. Het nummer is voorlopig mijn favoriet, het heeft een zorgvuldige opbouw en herbergt alle sterke punten van mijn jeugdhelden in 1 liedje.

Niet alle songs op het album zijn even sterk; Violet Rays en One Diamond My Heart vind ik persoonlijk minder dan de rest, maar My Love Is Winter, Oceania, Glissandra en Inkless zijn daarentegen weer sterke tracks, en Pale Horse is echt prachtig.

Leuk detail voor mousiquanten: Jeff Schroeder, voormalig The Violet Burning gitarist, speelt sinds 2007 met Corgan in de Pumpkins. Helaas komen de Pumpkins voorlopig niet bij ons in de buurt.

release: 19 juni 2012

Dead Can Dance – anastasis

Ook Dead Can Dance, de groep van Brendan Perry en Lisa Gerhard (die de laaste jaren vooral veel met Klaus Schulze samenwerkte), is terug van weggeweest. En hoe! Dead Can Dance is een zeer eingenzinnige groep die moeilijk in een hokje te plaatsen is. De stijl wordt wel dark-wave genoemd en de band is zeker verwant aan bv Joy Division, maar toch ook weer uniek. DCD verwerkt allerlei niet-westerse invloeden (zoals Keltische, Midden-Oosterse en Afrikaanse) in hun muziek. Dit maakt het tot een amodieus, mysterieus en theatraal  geheel dat tegelijk een duister gothic sfeertje oproept alsook iets mystieks in zich bergt.

Neem nu Children Of The Sun, de opener. Het begint met een vet-stringtapijt, waarop een heerlijke roffelende drum invalt; het is als de soundtrack voor een epische film. Perry zingt met zijn donkere bariton traag dat we kinderen van de zon zijn en dat er ruimte is voor iedereen, een lied van hoop waaruit het geloof spreekt dat het toch nog goed komt met dit menselijke ras; opnieuw: amodieus.

Anabis en Agape zijn twee prachtige tracks waar de donkere sound zich fantastisch vermengt met oosterse invloeden en de hemelse stem van Gerhard. Opium sleept zich heerlijk voort (ik bedoel dat dus positief), hier weer de zang van Perry. Hoewel het hele album de donkere, lome, mysterieuze sfeer heeft zit er toch voldoende afwisseling in, door verschillen in instrumentatie en de afwisseling van de stemmen. Return Of The She-King vind ik persoonlijk een wat matig en weinig spannend nummer. All In Good Time is dan weer een mooie stemmige afsluiter.

Dead Can Dance speelt op 25 september in Utrecht (Vredenburg).

release: augustus 2012

North Atlantic Oscillation – fog electric

De Noord Atlantische Oscillatie (NAO) is een klimatologisch verschijnsel, waarbij drukverschillen zorgen voor het ontstaan van wind- en temperatuurfluctuaties. Het is tevens de ideale bandnaam voor deze band, hun muziek is als het weer: kalm en stormachtig worden afgewisseld, dynamiek en rust, hard en zacht, warm en koud. Bij tijd en wijle klinken ze als een heftige noordwester storm, dan weer als een vlakke zeespiegel.

De plaat is geproduceerd door Tony Doogan (o.a. Mogwai) en staat dan ook als een huis. Referenties: Elbow (maar dan in de post-rock modus), Engineers, Flaming Lips (met de teugels strak). Een mengeling van post-rock, art-/progrock, electronica.

Een sterke tweede plaat van een veelbelovende band. 29 september te zien in Zoetermeer (de Boerderij).

release: 30 april 2012

En zoals gewoonlijk nog een vijftal tips, zeker ook de moeite waard:

       

12 gedachtes over “nieuwe releases juli 2012

  1. Zeker een mooi drietal, Peter.
    Klein puntje: ik zou DCD geen rock willen noemen. Er zullen nog wel wat rockinvloeden zijn, maar het is toch vooral een soort van plechtige wereldmuziek, met veel invloeden uit Middeleeuwse, Keltische en oosterse muziek. Uit verleden en heden zullen we maar zeggen.

    • Nou niet helemaal. DCD incorporeert elementen van wereldmuziek, ambient, Middeleeuwse muziek en gothic in een basisgeluid dat toch wel degelijk gebaseerd is op de new wave en daarmee tegen de rockmuziek aanleunt. De zang van Perry is weer rockachtig, die van Gerrard etherisch en werelds. Rock zou, dat ben ik wel met Kees eens, niet zo snel hierop stempelen, maar het is niet geheel onwaar. Niets is meer caleidoscopisch dan rock🙂

      • Dat is precies de reden dat ik er de overkoepelende term rock boven heb gehangen, JW, dank voor de aanvulling. En Kees heeft ook wel (een beetje) gelijk, het blijft een vreemde eend in de bijt. maar wel een hele mooie eend, nietwaar?

      • een schiterende eend! DCD is overigens wel mijn eerste babystap richting wereldmuziek geweest, omdat zij het alsmaar hadden over Le Mystère Des Voix Bulgares….man dat is nog eens onaardse schoonheid.

      • Deze analyse van JW kan ik wel delen. Ik haakte ooit bij Aion aan bij DCD. Wat een schitterende plaat is dat toch. Hun vroegere werk vind ik ietsje minder. En als ze teveel op de oosterse toer gaan, ben ik ook minder blij (maar dat zal niet verrassend zijn).

      • Dat terwijl Aion misschien wel hun meest Oosterse plaat is, zij het aangelengd met Middeleeuwse klanken, maar waarschijnlijk doel je meer op nummers als Yulunga?

      • Ha, die reactie had ik wel verwacht. Die oosterse (Arabische) twist vind ik juist heerlijk. Ik doel meer op die plaat Spiritchaser. Van een aantal nummers daar word ik echt hypernerveus.

      • Overigens – ja DCD heb ik hoog zitten- welk ouder werk heb je het over? want Spleen And Ideal, The Serpent’s Egg en Within The Realm Of A Dying Sun zijn toch de 3 DCD klassiekers met het typische DCD geluid. Alleen hun debuut zit nog meer in de Bauhaus/Joy Division hoek. Daarna kreeg je de meer Oosterse en meer elektronische albums Aion, Into The Labyrinth en Spiritchaser, waarbij Aion een beetje een on-DCD achtig album is. Je houdt gewoon niet van DCD hè?🙂

      • Oeps, ik word hier langzaam maar zeker klemgezet door een DCD-fanaat. Help!!
        Aion blies me gewoon ooit omver. Bovendien gebruikten we een paar nummers ook bij onze theatergroep. Ik heb daar gewoon veel mee. Into the Labyrinth is toch een verzamelaar. Die heb ik nog wel eens overtaped. The Serpent’s Egg heb ik ook, maar niet zo heel veel gedraaid. Spiritchaser nog minder, omdat ik daar dus een beetje kriegel van werd.
        Ik meen dat ik in de vorige reactie het debuutalbum bedoelde. Ik heb trouwens ook wel eens een interview met Brendan Perry gelezen, waarin hij heel negatief deed over het christelijk geloof en een soort new age verkondigde, waar ik inhoudelijk heel weinig mee kan. Dat zal allicht in alles ook een beetje meespelen. Neemt niet weg dat ik Aion zeer hoog heb zitten, maar dat had ik geloof ik al gezegd…😉

      • Haha, nee klem zetten zal ik je niet. Maar Into The Labyrinth is heel geen verzamelaar….Brendan Perry woont tegenwoordig trouwens in een fraaie kerk, waar hij ook diverse mooie opnamen voor het inmiddels ter ziele gegane De Nova Da Capo label heeft gemaakt. Ronan Quays is een mooi voorbeeld van dat label:

        en zelf zong Perry nog wel eens mee met Elijah’s Mantle op dat label:

Reacties zijn gesloten.