De Vingerhoed: Going Back

(augustus 1934)

Het totaal onmogelijke gevoel dat er de hele tijd iemand naar je kijkt.
Ik wilde dit opschrijven, maar bedacht, dat iemand mijn voornemen om iets op te schrijven, misschien zou zien, en zou denken: ‘Die daar schrijft iets slechts op.’
Je moet je altijd van je goede kanten laten zien.

Daniil Charms
Brieven en Dagboeken
Vertaling Jan Jaap Zijlstra
Samenstelling en nawoord Thomas Langerak
Uitgeverij Pegasus, Amsterdam 1993

Phil Collins was drummer en zanger (na het vertrek van Peter Gabriel) van Genesis. Hij drumde ook in de jazzrockformatie Brand X. Met de legendarische single In The Air To Night (1981) begon een imposante solocarrière. Collins speelde tijdens Live Aid (13 juli 1985) zowel in het Wembley Stadion als in het John F. Kennedy Stadion. Hij vloog gedurende de legendarische uitzending in een Concorde van London naar Philadelphia. Phil Collins produceerde albums voor o.a. Anni-Frid Lyngstad en John Martyn.
Going Back (2010) is afkomstig van het laatste album van Phil Collins dat louter Motown covers bevat. Het moet wel de mooiste en meest ontroerende versie van dit liedje zijn.

Now there are no games to only pass the time
No more electric trains, no more trees to climb

Phil Collins is wellicht de meest verguisde popmuzikant van onze tijd.
De muziek van Phil Collins is mij meer dan dierbaar.

Advertenties

22 gedachtes over “De Vingerhoed: Going Back

  1. Wat een innemend stuk, met een open einde of ten minste zijutigangen….

    Brian Eno had ook een uitstekende drummer aan hem…voor de rest, sja ik weet het niet. Dan vertroebelt jeugdsentiment mijn smaak een tikkie.

  2. Ach, hij heeft heel veel slechte muzieken op zijn naam staan. Maar het goede is wel heel erg goed.

  3. Vind ik ook. Vandaar. De andere liedjes op de plaat halen het niet bij dit nummer. Nochtans is Going Back an sich een heel verdienstelijk album.

  4. Wat ik overigens ook waardeer aan dit stuk is dat je gewoon een verguisde artiest wel weet te waarderen als de man een mooi nummer maakt. Ik schreef ooit een recensie voor een alternatief blaadje over David Bowie (1. Outside) en men reageerde verontwaardigd met: maar dat is een populaire artiest! Ik schrijf artiesten zelden af…

    • Ja, David Bowie, die was gewoon geniaal (en had er succes mee), altijd op de juiste tijd op de juiste plaats de juiste plaat. ik vind Bowie een andere klasse dan Collins (die toch voornamelijk zgn. `perfecte popliedjes’ maakte). maar dat kan ook een kwestie van smaak zijn, in elk geval: iedereen die een mooi liedje maakt mag blijven van mij, zelfs als het Madonna zou zijn…

      • Dat hele album Ray of Light is prachtig! (is tegelijk ook het enige album dat ik van deze dame heb :-))

      • ik heb dan de Immaculate Collection (had ik bij Kees ook verwacht ;-)) en die single, punt…maar een bijzondere arieste, die het wat mij betreft dik wint van Britney en Lady Gagagagagaga

      • Jan Willem nu moet ik je toch even op de vingers tikken, graig Armstrong is geen lid van Massive Attack, hij heeft wel mee gezongen op een paar tracks en zit op hun label. Maar nooit lid geweest van de band (Sarah Nelson en Tricky wel)

  5. Wim, bij deze ben je gepromoveerd tot onze Vingerhoeder!
    Mooi verhaal en ik sluit me helemaal aan bij JW’s reactie: mooi is mooi, of het nu commercieel is of alternatief. Schoonheid verloochent zichzelf niet.
    Daniil Charms is natuurlijk al eens meesterlijk verklankt door De Kift, maar dit geheel terzijde…

  6. @JW. Helaas behoorde (ook) ik voorheen tot het de zogeheten dictatoriale fans. Toen Genesis op Abacab (1981) met de blazerssectie van Earth, Wind and Fire op de proppen kwam, haakte ik af.
    Collins’ Face Value uit datzelfde jaar vond en vind ik echter meesterlijk. In de loop der jaren leerde ik ook de ‘hitparade Genesis’ waarderen. Met als fenomenale uitschieter Mama. Al mogen Land Of Confusion en Invisible Touch er ook zijn.

    Wellicht is Collins op zijn best op Duke (1980) van Genesis. Net als Face Value kent dit album de (bittere) thematiek van de echtscheiding. Misunderstanding (19.05), Please Don’t Ask en Please Don’t Ask zijn heel mooi. Luister ook nog eens naar Behind The Lines, het eerste liedje van dit album.

    • nee dit duke gebeuren trek ik niet helemaal geloof ik….mama vind ik mooi (heb sowieso een zwak voor nummers met moeders), land of confusion is alleen al geniaal door die geweldige clip en invisible touch benadert toch wel heel erg de Collins die ik minder waardeer…

      blijft overigens een feit dat de man ook prima kon drummen; niet voor niet dat Eno hem heef gevraagd

      nou dan maar een nummer met ‘mama’ erin; begint hard, rommelig…maar dan zingt Robin (nu Sophia kopman) ineens het toverwoord en keert het nummer:

  7. Overigens, bespeur ik daar enige geringschatting inzake Lady Gaga? Klieft de generatiekloof dan toch?

    • och, dat heeft niets met generatiekloof te maken…gewoon een kwestie van smaak; als ik lionel ritchie had gezegd was je daarover niet begonnen 😉

  8. Haha, die zit 🙂

    Dit vind ik ook een heel mooi liedje. Collins zingt het voor Anthony Phillips (The Geese & The Ghost).

  9. niet slecht, mooi verhaal ook weer, het nummer heeft zeker iets, ik denk alleen niet dat ik het vaak zal draaien. In the air tonight is trouwens geniaal geremixt door Ben Liebrand, de huis mixer van Veronica, die van the Grandmix. Deze remix is in het begin gemaakt als driemaal doordraai mix. Phil Collins vond het zo mooi dat hij hem toen zelf heeft uitgebracht.

Reacties zijn gesloten.