Recensie: The Light the Dead see by Soulsavers & Dave Gahan

De titel van de cd komt van het gelijknamige gedicht van Frank Standford. Toen ik de volgende passage daaruit las moest ik denken aan een mooi animatiefilmpje:


They die but they live.
They are called the dead who lived through their deaths,
And among my people
They are considered wise and honest.
They float out of their bodies
And light on the ceiling like a moth,
Watching the efforts of everyone around them.

Gedicht en filmpje grijpen wat mij betreft de sfeer en inhoud van de cd volledig. Rich Machin en Ian Glover hebben na wat avonturen met Mark Lanegan nu voor Dave Gahan (Depeche Mode) gekozen als vertolker van hun muziek. En het moet gezegd, Gahan vertolkt het diepe dal met verve.
Leven, dood, afscheid, vragen, nabijheid van God en verlatenheid, het zit er allemaal in en het wordt ons zachtjes, maar ook roepend en hunkerend, donker en emotioneel in de oren geschonken.
We steken letterlijk van wal met het schitterende ‘La Ribera’ (de oever) en dobberen op de donkere wateren. Met indringende slagen wordt je wakker met ‘In the Morning’ en je realiseert je:

Why can’t you hear me?
Why can’t you feel me?
Was there a message, that I’m not getting
Do you think that I am lost or am I found

En zo drijven we steeds verder van de vaste grond onder onze voeten. De muziek krijgt diepgang door te luisteren naar de teksten. Waar ik meestal gegrepen wordt door de muziek en me daarna ga verdiepen in de tekst, was het hier andersom. De mooie muziek zoog me pas de diepte in bij het goed luisteren naar de woorden.
Langs de verschillende routes van verlatenheid en afscheid kom je uiteindelijk terecht bij ‘Bitterman’. Verstop alles achter een laag plezier, maar uiteindelijk kleurt alles zwart:

There’s a face in the mirror that I don’t understand
See the one that I wear is not who I am

De muziek drukt zwaar en ademhalen wordt moeilijk. Met ‘Take’ wordt tot een hartverscheurend Carpe Diem opgeroepen. Maar ook hier is de keerzijde niet ver weg:

Life is so short and you’re going to get caught being bought
And the choices you make and the demons you wake must be fought

Gelukkig doen de redders van zielen hun naam eer aan met het laatste nummer waar er een klein sprankje licht de diepe duisternis doorboort:

When you’re looking for salvation
Better take some time to get your story straight
Are you sure you’re ready for forgiveness
You might have left it kind of late

Tonight
No it’s never too late
Tonight
No it’s never too late

Advertisements

15 gedachtes over “Recensie: The Light the Dead see by Soulsavers & Dave Gahan

  1. Prachtig album inderdaad (misschien wel hun mooiste?) en fraai gelinkt hier aan het gedicht David!

    Ik vind zelf dit één van de mooiste tracks (die ik hier toch wel verwacht had :-))

  2. Mooi geschreven, David! Ik was toch voornamelijk in eerste instantie gegrepen door de melodieën, maar jouw focus op de teksten triggert me wel. Ik zal ‘m nog regelmatig gaan draaien en hij is ook het aanschaffen waard wat mij betreft.

    • Dank. Toch altijd weer leuk om te zien dat iedereen weer door andere dingen gegrepen wordt. En ja, wat mij betreft ook aanschaf waardig.

  3. Ik weet het niet, heren.
    enerzijds: mooie melodieën, dito teksten, tot zover niets mis. Ook de stem van Gahan vind ik heerlijk, heb ook zowat alles van Depeche Mode. De donkere sfeer spreekt me aan.
    anderzijds heb ik wat bezwaar tegen de orchestratie, denk ik: het is allemaal wel erg zwaar en theatraal georchestreerd. Hoe The National dat op hun laatste langspeler deed kan ik toch meer waarderen: ook daar veel pathetiek, extra koortjes, strijkers, blazers, etc.etc., maar wel subtiel in de mix gezet. Soulsavers druipt letterlijk van de pathetiek, het is misschien net een tikkeltje teveel. ik heb het album nu een paar keer beluisterd, en steevast hetzelfde patroon: eerst verrukking, over songs als In The Morning e.d., na verloop gaat het me tegenstaan, en het is me nog niet gelukt het album in een keer achter elkaar af te luisteren. misschien moet ik het gewoon doseren; een individueel nummer van Soulsavers vind ik nl altijd prachtig.

    • Ik vind normaal als alles platgestreken is het ook moeilijk volhouden, maar juist door die getourmenteerde stem van Gahan wordt het eigenlijk nooit glad of soft.

      • ik vind Gahan eigenlijk wel oprecht klinken en de strijkers passen er fraai bij. Doet me naast Rome ook qua sfeer wel denken aan die cd van Sylvain Chauveau met jaja Depeche Mode covers 🙂

  4. Mooie bespreking, David! Bij mij is het album onderweg. Ik kan niet wachten – evenals op de rest van de diverse bestellingen…
    Die orchestratie, Peter is van Daniele Luppi. Samen met Danger Mouse maakte hij dat prachtige album ‘Rome’ (hier ook besproken), een ode aan Ennio Morricone. In die stijl moet je het ook zoeken. Voor zulke orchestraties mag jij mij ook wakker maken 😉

  5. Ik vrees dat ik achter PeTer (samen zijn we tenslotte een rij) moet gaan staan…

  6. weer zeer interessanten verhalen en meningen, ik heb er nog geen watn heb nog niet geluisterd. Maar ga dat zeker nog doen, wellicht vind ik het dan doe moeite om mijn mening te ventileren al hier, maar misschien is alles ook al wel gezegd… wie weet 🙂

  7. Ik vind het een mooie, prachtige cd, zo mooi en puur heb ik Dave nog niet gauw horen zingen, Martin wel, ik krijg er kippenvel van, heb hem al bijna grijs gedraaid, zo mooi, als Dave net zo goed zingt op de nieuwe Depeche mode cd staat er ons nog wat te wachten, kan niet wachten tot volgend jaar, nog veel luistergenot, met de nieuwe Depeche mode cd grts. Ann

    • Helemaal met je eens, Ann. Die Gahan heeft zo’n prachtige stem. Dat was ooit een geweldige keuze binnen DM om hem de leadvocals voor zijn rekening te laten nemen. Ik ben ook erg benieuwd naar het nieuwe DM-album. Die laatste viel toch wel een tikkeltje tegen…

  8. Pingback: mousique’s jaarlijst 2012 | mousique.nl

Reacties zijn gesloten.