recensie: The Lost Tapes by Can

The Lost Tapes, het is een beetje een overdreven titel voor deze 3-cd-collectie. Er was niets verloren, al deze opnames lagen gewoon in de Can-studio te wachten tot iemand zou denken: he, dat is leuk, laten we dit ook nog eens uitbrengen…

De opnames omvatten oefenweergaves, jamsessie, live-opnames (o.a. van Spoon en Mushroom) en afgekeurde of vergeten soundtracks. Er is geput uit meer dan 50 uur aan opnames die de gehele carrière van de groep omspannen. The Lost Tapes geeft daarmee wel een mooi beeld van de ontwikkeling van deze unieke band, en voor de echte verzamelaar, die-hard-Can-fan of fanatieke krautfanaat dus een must-have. Voor wie zich niet tot een van deze doelgroepen rekent: bespaar je de moeite en koop van dat geld gewoon een van Can’s fantastische studioalbums.

Niettemin staan er op deze verzameling een aantal mooie stukken. De standaard onamemethode van Can was om de recorder gewoon aan te zetten en er een beetje op lost te jammen. Uiteraard levert dat geregeld crap op, maar soms ook spontane magische tracks, zoals op Tago Mago of Ege Bamyasi is te horen. Pareltjes uit deze collectie `verloren tracks’ zijn bijvoorbeeld het bijna-punk-liedje Doris Day, of de lange jamsessie Waiting For The Streetcar, gebaseerd op een simpel thema dat eindeloos wordt uitgewerkt. Ook het electrificerende 16 minuten durende Graublau is fantastisch, dit had zomaar kant E van Tago Mago kunnen zijn.

Midnight Sky klinkt als een left-over track van Ege Bamyasi. Bubble Rap start met een luie gitaar-groove en ontaard gaandeweg in psychedelische herrie, zoals alleen Can dat kan. Barnacles is pure funk. Ook zijn er vage ambient/musiqueconcrete-achtige tracks, zoals When Darkness Comes, Desert, The Loop en E.S.F. 108. En zelfs van het doortrekken van een toilet maakt Can nog muziek (The Agreement).

De meeste tracks zijn van hetzelfde hoge niveau als de meeste officiële releases van Can. Maar om nu te zeggen dat het nog iets toevoegt aan het al imposante ouvre van deze iconische krautrock band, nee, dat niet…

Advertisements

19 gedachtes over “recensie: The Lost Tapes by Can

  1. Leuk zo’n bespreking van onze Krautrock-specialist. Zelf heb ik een tijdje geleden Tago Mago in de 40-jarige jubileumversie aangeschaft. Een erg mooi album: wat een energie, wat een drive, wat een gekte! Dit lijkt me meer een afgeleide daarvan. Ik ben toch te weinig fan geloof ik om hiervoor direct naar de winkel te rennen. Maar dank voor deze bespreking, Peter!

  2. Mooie bespreking, maar ook ik ren niet naar de winkel. Als ik ze compleet zou hebben, dan had ik dat wellicht wel gedaan. Maar ik heb nu enkel Monster Movie, Soundtracks, Tago Mago en Ege Bamyasi in de kast. En die zijn wel heel erg fraai, dus verder onderzoek volgt wellicht ooit….

  3. Mooi verhaal Peter. Can heeft mij tot nu toe nog niet weten te raken, maar ze zijn wel inspiratie bron voor muziek die mij zeker wel raakt.

  4. Ik leef op vitamine supplementen dus die slik ik dan wel bij. En trouwesn mijn vitamine c haal ik van Carbn based lifeforms vit C, B en L (!?) 😀

  5. @JW. Dank voor deze lakmoesproef. Het is duidelijk, na dertig seconden 1969 om precies te zijn. Na twintig jaar twijfel met uitgestelde ‘uitzoekopdracht’ weet ik nu dat dit niets voor mij is. Teveel zeurpietelijkheid. Gek genoeg kan ik de moderne varianten hierop (zoals Grails) wel waarderen.

    • Sorry Wim, dit gaat zelfs mij te snel. 30 seconden en dan de conclusie trekken dat het niets voor mij is. Krautrock is toch meer een meerjarige Bourgogne, die zich niet direct gewonnen geeft.

    • Grails vind ik dan ook geweldig, maar de link met Can heb ik nooit zo gelegd. Grails is een bizarre, duistere band. Ik geloof dat ze zelfs een bandlid in Europa kwijt zijn geraakt (nog steeds vermist). Toch zijn de hele albums van Can achter elkaar best een heel bijzondere ervaring en stuk voor stuk goede muzikanten (Czukay duikt later ook bij Sylvian). Blijft het een feit dat je tegen dat psychedelische “geneuzel” moet kunnen.

  6. Zeker Kees, snijdt hout, deze kritiek. Maar vergeet niet dat hier jaren van twijfel en zijdelings luisteren aan vooraf zijn gegaan. Het is dus veeleer een gerijpt oordeel dan een al te snel voltrokken verdict. Het eureka van ik wist het wel. Het oordeel betreft dus niet zozeer de muziek zelf als wel mijn verhouding tot deze muziek. Can deed me binnen dertig seconden verlangen naar Eloy en Grobschnitt.

  7. Ik heb nog eens wat dieper nagedacht, en de combinatie van psychidelisch geneuzel en de 70’s sound (ik houd gewoon niet van het blikkerige van oude opnames) maakt dat ik het idd ook niet trek;
    Misschien heb ik een probleem met geduld, heb eens een keer een 70 jaar oude whiskey mogen proeven, en daarnaast een 20 jaar oude secial reserve ( 2500 tegen 70 euro) ik vond de tweede echt lekkerder.

    • ik vind dure wijn ook niet per sé lekkerder, maar dat ligt toch anders….

      heb je dan ook nooit iets met de lo-fi muziek van Palace Brothers en Smog gehad? het is inderdaad wel wat blikkerig en duidelijk gedateerd, maar ik vind dat bij Can juist zo charmant…

Reacties zijn gesloten.