APK: Paris – The Devil made me do it (1990)

Paris – The Devil made me do it (1990)

This is a warning, another cut to move on
Another beat that’s so strong
Hold on and I get wicked in this song
Stir up shit as the wit gets wisdom

Zo opent de titel track van het album the Devil made me do it.
Een hip hop album vol rake maatschappij kritisch teksten en ook best wel militant bij vlagen. Oscar Jackson Jr. (Paris’s echte naam) heeft naast zijn politieke teksten ook politieke banden met the black Panters en Nation of Islam.

Dit is geen gangster rap:(“atitude but I ain’t from compton” rapt hij is” The devil made me do it” ) want na zijn eerste twee albums in paris actief geweest als belegger op wall street om daar geld genoeg te verdienen om zonder restricties zijn muzikalen boodschap te kunnen blijven verspreiden. Sommige mensen zeggen dat het anti blank zou zijn. Ik heb de teksten nog eens goed
beluisterd en nee daar ben ik het niet mee eens ze zijn niet anti blank wel anti blank als superieur ras.
En daar kan ik alleen maar achter staan.

Zoals ik al zei dus een redelijk expliciet politiek getint album, van een politiek en maatschappelijk
geëngageerd heerschap die geen blad voor zijn mond neemt. En dat pakt tekstueel niet alleen goed uit, ook de flow
is zalig. Modder vette funky beats en baslijnen, catchy samples, en op zijn tijd ook een relaxed nummertje er tussen.
Voor mij is dit hip hop op z’n best. heb nog weinig gehoord dat zo lekker en vet klinkt dan dit. En dit luistert dus
ondanks het soms heftige karakter van de muziek heerlijk weg.

het intro van het album laat niks te raden over, samples van allerlei nieuws berichten over
het onrecht dat afro amerikaanse burgers wordt aangedaan. Dit gecombineerd donkere strings en politie sirenes zet de toon voor het album.

Dan knalt Paris er in met the Scarface Groove, lekker vuil baslijntje stevige beat een sterke flow. Op “This is a test” trek hij vervolgens van leer tegen commerciële “wacke” hip hop puur voor entertainment. Brake thé grip of Shame is een oproep tot eenheid, onder “zijn” mensen. verpakt een een punchy rap track waar de hedendaagse hip hop producers een voorbeeld aan kunnen nemen. het eerste relaxte nummer op het album is Ebony, relaxte hip hop zonder goedkoop of slap te worden, mede ook de tekst waarin hij misdaad en het snelle geld veroordeeld, hij spoort aan tot studeren, werken en onafhankelijk worden. De titel track van het album is een bescheiden hit geweest, en net zonder reden: Vette gitaren gecombineerd met een reversed beat, in het intro. en een flow die je omverblaast… En dan de tweede relaxte track van het album Mellow Madness heerlijk zommers met subtiel scratchen, opnieuw geen middel of the road flow, maar wel een heerlijk nummer… wat mij betreft mag je dit draaien op een zomer avond op een tuin feest. Ook het laatste relaxte track “Escape from babylon” combineert scherpe flows met een relaxte beat.

Iets heel anders dan ik normaal bespreek, maar toch ook elektronische muziek, met de stem in een hoofdrol dat wel. maar rap is voor mij altijd een belangrijke muziek stroming geweest en het zal altijd een van mijn liefdes blijven, zo lang er maar niet te veel van die gelikte r&b sound in te vinden is…

18 gedachtes over “APK: Paris – The Devil made me do it (1990)

  1. Sterke APK! Ik geloof ook niet dat Paris hierna nog ooit zo scherp is geweest. Ik bedoel Sleeping With The Enemy is best ok, maar toch een herhaling van zetten en veel platter als het gaat om zijn politieke teksten. Veel zogenaamde moordaanslagen op de president.

    Deze is inderdaad andere koek. Alleen al door die geweldige riff van “The Devil Made Me Do It” en die sample uit Planet Of The Apes.

    Dus what’s next Theiz? Public Enemy? A Tribe Called Quest?🙂

    • Jungle brothers …. ? Ennen ik het hier ook nog een mooi box liggen van BDP (criminal minded) daar zou ik ook wel een iets over kunnen schrijven.

  2. Ja, zo maken ze hiphop niet meer! Echt old skool dit! Destijds was ik ook behoorlijk onder de indruk van Paris. Leuk om weer eens terug te horen en mooi om te lezen, Theiz! Wist niet dat jij dit ook digde.

    Ben het eens met JW, hierna heeft Paris dit niveau nooit meer bereikt. Ben zelf momenteel weer veel A Tribe Called Quest aan het luisteren… En het debuut van Nas, iets later in de jaren negentig, ook nooit meer overtroffen (misschien wel door niemand)…

    • Toe maar, hier worden weer de nodige oordelen geveld, heel stellig of wat minder stellig. Conclusie: de hiphop is dood? Volgens mij gebeurt er nog genoeg spannends. Op het commerciële gebied. Zoonlief kwam behoorlijk onder de indruk terug van het concert van Kanye West en Jay-Z. Maar ook in de ondergrond kan het boeiend zijn. El-p bijvoorbeeld al eens gehoord:

      • Er gebeurt van alles nog op hiphop gebied, maar het meeste verrast me gewoon niet meer zo. Er lopen geen Paris, Public Enemy en dergelijke meer rond. Hiphop is, zoals je zelf al een beetje aangeeft, verworden tot een commerciëel instituut en veel meer gangsta (al dan niet gespeeld) dan echt politiek bewust. Nu is het wel een feit dat rassenrellen (gelukkig) ook minder voorkomen. Misschien dat de crisis weer een goede inspiratiebron vormt? Hiphop gedijt op ellende. En muzikaal gezien is dat voorbeeld hierboven toch niet heel anders dan Paris uit 1991? Klinkt prima hoor, maar minder dan bij andere genres hoef ik hier niet iets dat ik al ongeveer heb….

    • He he daan, ik ben zeker een hip hop liefhebber. Om de woorden van een van onze donkere broeders te citeren: bij jou maakt het niet uit of je ook andere muziek luisterd theiz, jij bent gewoon Hip Hop🙂 Ik denk dat dat niet zo zeer Hip hop is of een andere muziek stijl, dat is gewoon echte voor de muziek gaan. Ik denk dat ik Muziek ben🙂

  3. Wacht: ik zou bijna de auteur van deze mooie APK vergeten. Goed stuk, Theiz!

  4. Ik ben het er mee eens dat in de commerciele hip hop weining goeds gebeurde na pak m beet 1995, maar er zijn uitzonderingen:

    • Eminem vind ik haast popmuziek….maar draaien we al meeschreeuwend met de kinderen lekker in de auto🙂
      Ik vind hem ook wel weer origineel, maar al zijn volgelingen hoef ik dan weer niet. Tupac vind ik ook niet veel aan, maar ik moet ook toegeven dat hiphop slechts een fractie van mijn interesse heeft. Ik houd er wel van als het op andere wijze gepresenteerd wordt, zoals bij Dälek, die industriele hiphop maken:

      • De voorbeelden hierboven zijn dan ook bewust uit de commercieelen hoek genomen … Niet origineel maar wel goed. Dalek ken ik niet, klinkt al goed als ik het zo hoor…. erg goed🙂

  5. En in de underground, hebben jullie een halve dag om you tube filmpjes te bekijken ?

    een van mijn all time favorite:

    en nog een briljant hip hop nummer wat mij elke keer weer onder de huis kruipt:

  6. Kees, jij interpreteert m’n opmerking verkeerd. Ik zeg niet dat hiphop dood is, alleen dat zulke old skool hiphop niet (of nauwelijks) meer gemaakt wordt. En dan doel ik op de flow, de beats, het scratchen etc. En ook wel een beetje op de thema’s.
    Maar naast Kanye West zijn er nu ook genoeg interessante artiesten hoor, neem Q-Tip, Talib Kweli, Blitz the Ambassador, de hierboven genoemde Mos Def, etc. Zo urgent, spannend en vernieuwend als in de nineties is hiphop wat mij betreft echter niet meer. Maar mijn liefde voor hiphop in die periode dat is ook een persoonlijke voorkeur en heeft veel te maken met jeugdsentiment en het moment waarop je bepaalde muziek ontdekt.
    Zoals jij dat hebt met de Seventy Sevens, DA, etc.😉

    Maar over de nineties gesproken: Zoals gezegd, ik vind ‘Illmatic’ geniaal. Die staat ook aan de top van menig lijstje ‘best hiphopalbums ever’. A Tribe Called Quest vind ik ook erg goed, net als Gang Starr, Guru’s Jazzmatazz, en De La Soul. Maar eigenlijk ben ik gewoon een beetje blijven steken in de nineties…

Reacties zijn gesloten.