Recensie: Ulrich Schnauss – Epic (2011) en Underrated Silence (2012)

Ik zat (net als David) een beetje aan te hikken tegen een recensie van de nieuwe worp van Ulrich Schnauss. Zijn vorige Epic vind ik super, Underrated Silence wil echter niet landen. Het blijft voor mij een beetje hangen in meer van hetzelfde, maar dan zonder de bezieling.

Toen ik Epic van Ulrich Schnauss voor het eerst hoorde, was het gevoel een beetje dubbel. Ik kende zijn werk van de tijd van Far away trains passing by (2001) en A strangely isolated place (2003), prachtige albums met een geluid dat ik tot nog toe niet kende. Ik omschreef het toen als een combinatie van Slowdive of Starflyer 59 (shoegaze toch?) en Idm/ Ambient van pak ‘m beet Arovane en Tycho. Bij Epic had ik bij de eerste twee tracks: ‘Ah, meer van het zelfde, maar dan zonder de pit en het vernieuwende van destijds. Maar na een paar luisterbeurten openbaarde de plaat zich in een diepte en subtiliteit die op de eerdere albums volgens mij nog ontbrak. Ook de gitaar horen we meer terug in op dit album. De openbaring van dit album begon voor mij bij de track Johnny, dat wel een heel duidelijke rock/gitaarsound heeft, maar dan verpakt in een heerlijk wollige deken van electronica. En dan gaat het door met Chasing Rainbows: heerlijk die wah wah-gitaar in het intro ! Dit is Ulrich Schnauss op zijn best. Het is het gevoel van 2001, maar nu min of meer tot volle wasdom gekomen. Leaves of grass doet Fennesz-achtig aan bij mij: ook erg lekker en even een ander gevoel tussen de andere redelijk volle tracks. En dan het tweeluik In Odense/You can walk anywhere… Biosphere komt om de hoek kijken met die diepe diepe stringlaag, wat heerlijk overloopt in de perfecte harmonie van verknipte gitaarplukjes en een synth arpeggiator. Dit klinkt helemaal anders en toch ook Schnauss. En afsluiter Sirocco, opnieuw een volwassen geworden track van zijn albums uit begin 2000. Hulde! Ik heb gezocht om Epic ergens te kunnen bestellen, maar ik heb enkel een hardware-versie gevonden. Enkel gratis downloads

Toen ik van Peter hoorde dat er een nieuwe Schnauss zat aan te komen met Underrated Silence, maakte mijn hart een sprongetje: meer van dat moois zou ik wel graag horen! En ja, de sound is er. Het is ook meeslepend als je de andere albums niet kent. Eerst heb ik het nog het voordeel van de twijfel willen geven, maar na een paar luisterbeurten wil het gewoon niet landen. De sound blijft te vlak. Ik mis bezieling en het is gewoon te soft. Wat ik schreef over Epic geldt voor Underrated Silence ook, maar dan omgekeerd. Ik hoor de sound van Far away trains passing by en in A strangely isolated place, maar dan in de “liftmuziek”-remix. Pitchfork schrijft in een recensie van dit album over de track the child of the pigeon: ‘Dit is zo kitsch. Het zou een track kunnen zijn op het new age-album dat Jon Denver nooit maakte.’ En men stelt de vraag die bij mij ook opkomt, over de titel van dit album  – Underrated Silence – : ‘misschien is het soms goed om de stilte te verkiezen boven goed gemaakte en geproduceerde, maar verder niets zeggende muziek.’ Heel jammer!

Maar laat ik toch eindigen met een positieve noot: mijn twee favoriete tracks van Epic:

Chasing rainbows

en Sirocco

Advertenties

6 gedachtes over “Recensie: Ulrich Schnauss – Epic (2011) en Underrated Silence (2012)

  1. Mooie bespreking Theiz. Ik kende die Mijnheer Schnauss niet echt goed. Ik dacht dat het lichtvoetiger was, meer dansbaar ook. Die nummers die je ons hier laat horen, vind ik wijdser en inderdaad vol diepte. Vooral ‘Chasing Rainbows’ is echt prachtig. Dank voor het delen!

  2. Ik ben het grotendeels met je eens. De albums met Jonas Munk en Mark Peters redden het bij verre niet tegen de toppers “A Million Miles Away”, “Blumenwiese Neben Autobahn” en “Goodbye”.

    Echter wil ik wel de kanttekening plaatsen dat ik het nummer “Gift Horse’s Mouth” zeker een volwassen Schnauss-track vind. Lekker oppeppend nummer, gevarieerd en de bekende zweverige delen erin geplakt.

    Ik ben met ongeduld aan het wachten op het nieuwe solo album dat Ulrich (volgens zijn Twitter) deze zomer uit gaat brengen. Eind Mei plaatste hij het bericht dat het album “gemastered” werd, dus kan het eigenlijk niet meer zo lang duren.

    Hopelijk krijgen we weer de befaamde kwaliteit en volle klanken te horen die we van hem gewend zijn. Misschien dat hij in de toekomst een album kan maken met Tycho of Ochre; die maken ook van die lekkere elektronische zweefmuziek.

    Zelf geniet ik dubbel van Ulrich’s muziek onder het periodieke genot van een portie paddo’s / truffels die je bij de lokale smartshop kunt kopen. De muziek gaat dan écht in je hoofd zitten waarbij je hersenen plots s’werelds meest geavanceerde equalizer worden. Ik kan het jullie écht aanraden !

    • bedankt voor je reactie, ik zelf heb geen stimulerende middelen nodig om van muziek te genieten, de muziek zelf is mijn “drug”

Reacties zijn gesloten.