Recensie: Better Times will come by Diana Jones

Ik kwam Diana laatst voor de eerste keer tegen en dat was leuk. Ik wist niet eens dat ze muziek maakte, maar die link was snel gemaakt toen ik het hoesje in mijn hand vastpakte. Met een donkere, warme stem met een scherp hoekje zong ze vol geduld haar liedjes voor me.
Het kon niet anders dan dat het klikte tussen ons. Natuurlijk zingt ze country. Wat zou ze anders moeten zingen? Mooie, eenvoudige liedjes die passen om haar stem als een nylonkous om een vrouwenbeen.
Heel blij was ik met haar cd uit 2009. Die heet namelijk ‘Better times will come‘. En als dat de titel is van een goede cd… wat krijgen we dan nog meer als het alleen maar beter wordt?
Het schaamrood stijgt mij bij het schrijven van deze woorden inmiddels naar de kaken, want ik ben haar vorig jaar gewoon voorbij gelopen. Terwijl ze er gewoon was! Daar lag ze met ‘High Atmosphere‘ en ik maar kijken naar leuke muziek. Ik heb gewoon niet meer aan haar gedacht. En dat spijt me Diana.
Omdat mijn eerste ontmoeting nog steeds op mijn trommelvlies geschreven staat en ik die ook mooier vind dan onze misgelopen afspraak van vorig jaar, breng ik toch het verlangen van 2009 onder jullie aandacht. Misschien ook wel omdat goed verlangen naar iets beters soms gewoon mooier is dan dat beters zelf. Volgens mij ga ik me nu, als theoloog, in de nesten praten dus luister maar en geniet als ze zingt: ‘Cracked and broken, that’s how the light shines through

Advertisements

14 gedachtes over “Recensie: Better Times will come by Diana Jones

  1. There’s a crack in everything, that’s how the light gets in…

    Leuke recensie David! Als een nylonkous om een vrouwenbeen… Haha, mooie metafoor!

  2. Yep bij LC kom je ‘m ook al tegen, die crack dan. Trouwens, ik denk die nylonkous ook wel…

  3. Een theoloog die zich in de nesten werkt is als een vogel die op de kansel zingt. 🙂 Via Anaïs Nin naar William Blake. Een mooi liedje!

  4. Leuke recensie, David. Jij hebt intussen ook een behoorlijk eigen stijl met licht absurdistische trekjes…
    Zeker een mooi liedje, maar met die stem weet ik het niet helemaal. Net iets te klassiek misschien? Dan raakt de stem van Gillian Welch me toch dieper. Maar ja, niet alleen over nylon kousen, ook over de stem des vrouws valt genoeg te zeggen en te discussiëren…

  5. Dank je Kees. Die stem vind ik juist zo mooi. Moest er in het begin wel aan wennen, maar daarna was ik verkocht.

    • Houd je ook van de stem van Joni Mitchel? Daar doet me haar stem ook een beetje aan denken…

      • Ja, ik hou ook wel van de stem van JM, maar die is wat mij betreft wat minder warm. Heb overigens maar 1 cd van haar (Hejira) dus misschien ken haar niet goed genoeg.

      • ‘Blue’ van JM is een klassieker! Daar is haar stem nog wat hoger dan op later werk als Hejira. Ze is ook een goed tekstschrijver…

      • Blue van JM vind ik echt prachtig, later werk van haar (oa Heijra) vind ik weer een stuk minder. het mooie van Blue is dat het zo minimaal is, net als hier. prachtige vrouwenstem, eenvoudige akoestische gitaar. meer is niet nodig…

      • Waarbij ik weer een groot risico loop in een bepaalde hoek neergezet te worden.
        (het scheelt wel dat de kans vrij klein is dat dhr. Drost zich nu meldt)

Reacties zijn gesloten.