Recensie: Wounded Healer by The Followers

Wat is het toch fijn als er artiesten zijn die hun werk gratis en voor niets ter beschikking stellen van ons, de muziekliefhebbers!

Zo is er dit plaatje van de Followers dat ‘Wounded Healer’ heet. Het heeft een beetje een ’70’s westcoast-achtige klank over zich met folk, funk, gospel en country invloeden. Zelf noemen ze het ‘neo-gospel’.
Het is, zoals de naam van de groep en de titel van de cd al enigszins doen vermoeden, een christelijke groep die muziek met expliciet christelijke teksten maakt. Waar dat bij mij  vaak niet in goede aarde valt, omdat het te gelikt, te zoet, te propagandistisch of te makkelijk klinkt, weten de Followers mijn aandacht muzikaal wel vast te houden. Dat ligt vooral aan de lekkere flow van de cd. De liedjes liggen lekker in het gehoor en de stemmen klinken prima.

Minpuntjes? Ach ja, die zijn er altijd. ‘Just a closer walk’ hadden ze voor mij mogen laten schieten. Verder zitten er een aantal nummers bij die nog net even wat meer peper hadden moeten krijgen. Een volgende cd mag, wat mij betreft, best wat uitdagender zijn wat tekst en muziek betreft. Maar het begin is er en ik ben enthousiast.
Gratis downloaden kan hier:
http://noisetrade.com/thefollowers
Kopen kan hier:
http://thefollowers.bandcamp.com/

Advertisements

13 gedachtes over “Recensie: Wounded Healer by The Followers

  1. Klinkt best lekker, inderdaad! Dat ga ik eens wat beter checken. Ik heb nog nooit van ze gehoord. De term ”wounded healer’ ken ik van Henri Nouwen.

  2. Altijd weer leuk David waar jij die bandjes vandaan plukt…
    Inderdaad een mooi hoesje, maar daar blijft het bij mij wel een beetje bij. Ik heb nu vier nummers via hun bandcamppagina beluisterd, maar ik vind het te zoetsappig en voorspelbaar: muzikaal en tekstueel. Het is inderdaad te hopen dat ze jouw raadgevingen opvolgen – mochten ze die ooit lezen; alhoewel, je weet het nooit: Steve Scott himself kwam hier tenslotte ook verzeild! – anders wordt het niet echt wat met dit stelletje Volgers (wat mij betreft).

  3. ook ik vind dit niet erg spannend allemaal. bij het begin van zo’n liedje denk ik nog: hm, lekkere groove, maar wat volgt is te voorspelbaar. toch leuk dat je dit soort bandjes onder de aandacht brengt, David, blijf dat vooral doen.

  4. Ik heb zojuist de twee bovenstaande liedjes gehoord. Ik vind ze niet zoetsappig en voorspelbaar hoor. Bespeur zelfs Prince-lijkheid. Mooie swing ook. Goede tip, David!

    • Altijd weer verrassend die Wim! Nu zijn die twee nummers hierboven net uit de tweede helft van de plaat, waar ik dus op bandcamp niet aan toe kwam. Ik ben benieuwd naar jouw luisterervaring bij de eerste vier liedjes daar 😉 (mocht je verder niets te doen hebben…)
      Dat tweede nummer hierboven is inderdaad wat minder voorspelbaar en die kopstem doet warempel wat aan Prince denken.
      Maar om nou te zeggen dat ik hier van mijn sokken word geblazen… O nee, ik moet hier natuurlijk mijn schoenen aanhouden en hun sporen drukken – getuige hun bandnaam.

      • Altijd weer leuk, die onverwachte ‘bondjes’ op Mousique… Deze houdt natuurlijk wel op als Wim zijn ‘metalen stem’ verheft.

  5. Toch meteen weer dat negatieve Kees, dat het wel weer op zal houden… Wat een negativiteit. Laat het nou gewoon eens bestaan in het hier en nu zonder die eschatologische metalen donderwolk te voorspellen…

    • Je hebt gelijk, David. Deemoedig buig ik mijn knarsende metalen knieën en geniet van jullie gedeelde vreugde over een onbekend bandje.
      Eén dingetje: donderwolken zijn niet altijd eschatologisch en vernietigend:

  6. Inderdaad David, laten we Kees wat vaker uitnodigen om een wijle in de locus amoenus te verblijven. Niet alles van metaal is hard…

    • Ik verblijf regelmatig in de locus amoenus, Wim en David. Weest niet bang. Ik meen ook dat menig liedje uit het prachtige oeuvre van Galaxie 500 behoorlijk amoenus is.
      (maar tegelijk heb ik in een wedstrijd wel meegedongen naar een kaartje voor Sunn O)))… ;-))

Reacties zijn gesloten.