Concertverslag: Meindert Talma en de Rode Kaarten (Paradiso Amsterdam, 9 juni 2012)

Na afloop van het concert van Meindert Talma was er de mogelijkheid om op een groot scherm Nederland-Denemarken te kijken. Van die mogelijkheid werd door velen gebruik gemaakt. De deceptie was groot toen Oranje de vele mogelijkheden niet wist te verzilveren en die Denen die ene kans wel. De nederlaag smaakte zuur. Tegelijk zou je kunnen zeggen dat deze uitslag prima paste bij de liedjes van Meindert Talma. Deze handelen namelijk doorgaans niet over overwinning en glorie, maar over teleurstellingen en tragiek.

Het concert stond helemaal in het teken van het project Eenmaal Oranje. De auteurs Karel Smouter en Remko den Boef kregen het lumineuze idee om een boek te wijden aan voetballers die maar eenmaal in hun carrière geselecteerd werden voor het Nederlands elftal. Ze reisden met hun idee af naar Groningen, alwaar de Fries Meindert Talma woont. Ze vroegen hem hierbij een aantal liedjes te maken. Talma, die ook van het edele spelletje houdt, schreef de liedjes. Intussen zijn zowel het boek als het album uit. Een recensie hier op Mousique is intussen geplaatst.

Nu het concert. De bovenzaal van Paradiso was geheel gevuld. De aftrap werd verricht door Karel Smouter. Hij las het eerste verhaal uit de bundel voor: Bert van Marwijk, de koning van het Gilde der eenmalige internationals. Onze huidige bondscoach was vroeger een niet onverdienstelijke linksbuiten die in 1975 geselecteerd werd voor de oefenwedstrijd Joegoslavië-Nederland. Van Marwijk mocht in de basis beginnen, maar dat werd geen succes. Hij speelde als een natte krant. Zo’n beetje als Arjen Robben vandaag, behoudens dat schot op de paal. (Die laatste twee vergelijkingen zijn trouwens van mij en niet van Karel Smouter.)
Na dit mooie prozaïsche begin, dat Smouter op een luid applaus kwam te staan, was het tijd voor muziek: Meindert Talma en de Rode Kaarten. Een half elftal stond op het podium. Eigenlijk een halfje meer om precies te zijn, maar dat halfje mogen we wel op Talma’s conto schrijven, want hij bezit een bovengemiddelijke lengte. Om het in voetbaltermen te beschrijven: hij is – puur uiterlijk – het type Koller, Crouch of onze eigen Bas Dost.
Samen met de Rode Kaarten – een gitarist, een bassist, een drummer en twee zangeressen; allen in het stemmig zwart en rood gekleed – speelde hij alle liedjes van het album Eenmaal Oranje. Ook precies in dezelfe volgorde. Talma excuseerde zich aan het begin dat hij niet zo goed bij stem was, omdat hij de avond ervoor in Leeuwarden zichzelf wat overschreeuwd had. Ach, Talma doet toch al niet aan mooizingerij, dacht ik. Mijn buurman in de zaal zei na afloop: ‘hij kan toch eigenlijk helemaal niet zingen?’ Waarop ik repliceerde: ‘vind jij dat Dylan ‘mooi’ kan zingen dan?’ En toen was het stil, als bij Elia in de grot… Nee, Talma heeft niet de mooiste stem uit het zangersgilde, maar genoeg eigenheid. Bovendien past hij slim vaak de stijl van het praatzingen toe. Deze ‘talking blues’ zit hem als gegoten.
De intermezzo’s waarmee Talma de liedjes inleidde, waren droogkomisch. Ik moest daarbij regelmatig denken aan Herman Finkers en Hans Dorrestijn, maar dan minder flauw en minder depri.

Het album kenmerkt zich door fraaie arrangementen. Met name de blazers springen daar uit. Helaas was dat koperwerk niet aanwezig op het podium. In feite betrof het een oer-rockformatie. Toch zijn het klassemuzikanten. Met name de gitarist liet inventief spel horen. In het begin van Ik maak geen fout moest ik zelfs even denken aan Blixa Bargeld (van Einstürzende Neubauten en Nick Cave’s Bad Seeds). En aan het swingende Voetballers met baarden en snorren gaf de hele band het een heerlijke groove mee.
Grappig waren ook de filmpjes en projecties die tijdens de liedjes meeliepen op een scherm. De animatie van een kerkje, dat zich letterlijk in allerlei bochten wrong tijdens de smartlap Uit liefde voor Lena, gaf het een tragikomisch effect. Temeer omdat het handelt over de voetballer Chris Walder die voor een vriendin en haar strenge kerk koos en daarmee tegen het voetbal (waardoor ook hij niet verder kwam dan eenmaal Oranje).
Halverwege het concert kwam een heuse eenmalige international het podium op. Het betrof Marcel Peeper. Hij kreeg het cd en het boek overhandigd. Het aangrijpende liedje 1000 stukken is aan hem gewijd. Smouter interviewde hem kort en nam ons mee naar die dramatische 18e minuut van Rusland-Nederland, waarin Peeper door een Russische verdediger finaal doormidden werd geschopt. Peeper vertelde, uiterlijk onbewogen: ‘ik dacht: ik sta weer op – het voelt nog warm – maar toen zag ik opeens het bot van mijn scheenbeen in het gras steken…’ Het publiek ijsde: horror op de grasmat! Na tijden revalideren kwam hij nooit meer op zijn oude niveau. Hij sprak nog wel met dank over al die honderden brieven die hij toen uit het hele land had gekregen. En nu dus een verhaal van Smouter en een liedje van Talma!

Het slot van het concert eindigde niet in mineur. Integendeel. Het slotnummer Oekie Hoekema is een feestelijke ode aan de poëzie die menig voetbalnaam heeft. Maar, zingt Talma, de mooiste Nederlandse voetbalnaam blijft toch die van Oekie Hoekema. Het refrein luidt niet minder dan: Oekie, Oekie, Oekie, Oekie Hoekema!, enz. Dit werd luidkeels door het publiek meegezongen. Hier kwam het eindelijk echt los – waarschijnlijk ook door de hoeveelheid gerstenat die de kelen intussen gesmeerd had. Toen de laatste noten gezongen waren door Talma en zijn Rode Kaarten en het podium afliepen, riep men om nog een liedje. Talma bonjourde z’n companen snel weer terug en zei dat hij nog een keer het eerste nummer De Koning van de Kluts – André Hoekstra wilde spelen. Maar het publiek zong gewoon keihard: Oekie, Oekie, Oekie, Oekie Hoekema! Een kostelijk moment. Zeker toen de band dit oppakte. Maar het mooiste was misschien na afloop van het laatste fluitsignaal van Nederland-Denemarken (0-1, zoals u weet). Toen klonk opnieuw en luidkeels: Oekie, Oekie, Oekie, Oekie Hoekema! Het had iets troostvols én relativerends…

Meindert Talma en de Rode Kaarten spelen nog op:

10 juni: Middelburg – De Spot
15 juni: Groningen – Vera
16 juni: Utrecht – Ekko
17,18 en 24 juni: Terschelling – Oerol

Advertenties

14 gedachtes over “Concertverslag: Meindert Talma en de Rode Kaarten (Paradiso Amsterdam, 9 juni 2012)

  1. mooi verhaal weer, Kees. Jij weet ook overal, zelfs van zo’n dom spelletje als dat voetbal, nog iets van te maken…

    • Dank je, Peter. Ik vind voetbal trouwens geen dom spelletje, wel één van de leukste bijzaken, zeker als iemand er zulke mooie liedjes over maakt, vol tragiek en milde spot…

  2. Ik heb over het algemeen niets met voetbal. Ik ben zo’n gast die een uitzondering maakt als Nederland voetbalt. Daarbij komt dat ik de insteek respecteer om het te hebben over de minder succesvolle mensen in deze business. Daarmee vind ik ‘Eenmaal Oranje’ een prachtig project, hoewel ik niet weet of het boek echt aan mij besteed is. De muziek dan weer wel. Hoewel het ongetwijfeld leuker is als je die wereld meer kent, is er nog genoeg te genieten. Ik baal dat ik deze avond gemist hebt.
    Prachtig verslag weer, Kees. Mooi hoe je de sfeer weet over te brengen!

    • Daan, ik ben het boek nu aan het lezen. Het is heel smeuïg geschreven en het is zeer goed leesbaar voor mensen die niet direct voetbalgek zijn. Dat komt ook omdat de tragiek hier van de bladzijdes druipt. Niet voor niets kwamen natuurlijk Smouter en Den Boef bij Meindert Talma uit. Het zijn wel een soort geestverwanten.

      • Ik las behoorlijk wat wielerboeken – maar keek slechts één tour de France. Sport gaat over het leven. Boeken daarover zijn, mits goed geschreven, voor iedereen interessant.

      • @ Jon, mooie reactie. Helemaal mee eens. Aan beide criteria voldoet m.i. ‘Eenmaal Oranje’ van Karel Smouter en Remko den Boef…
        Dus Daan, er van uitgaande dat jij een leven leidt – wat zeg ik: een LEVEN – dan kun je je aan dit boek laven!

  3. Leuk Kees zo kun je maar zien dat Voetbal en cultuur heel goed samen kunnen gaan.
    En ik vind voetbal wel leuk 😀
    Maar beperk mijn tot ek’s en wk’s omdat ik andere dingen leuker vind…

  4. Pingback: Recensie: Tweemaal ‘Eenmaal Oranje’ « mousique.nl

  5. Pingback: Town Of Saints – something to fight with | mousique.nl

Reacties zijn gesloten.