Recensie: I am Oak – Nowhere or Tammensaari

Het is behoorlijk surreëel: om eind mei op een stralende zonnige dag een recensie te schrijven over een album waarvan de cover een winters en ijzig landschap laat zien…
De band I am Oak reisde voor de opnames af naar het besneeuwde Finland. Ergens in een huis aldaar arrangeerde de band de nummers en nam deze op. Dit is trouwens een ander procedé dan bij de vorige albums On Claws (2010) en Oasem (2010). Daar ging voorman, de Utrechtse songwriter Thijs Kuijken, vooral solo te werk. Nowhere or Tammensaari is resultaat van een groepsgebeuren.


Tammensaari is – u raadt het al – een Fins woord. Het betekent ‘Eiland der Eiken’. Zou dat meervoud ook al op het gezamenlijke proces van deze nieuwe plaat duiden? Aan de andere kant is het wel weer een typisch I am Oak-album geworden. Nog immer staat de prachtige stem van Kuijken centraal. Ook hier zijn de stiltes net zo belangrijk als de klanken. Ook nu gaat het om gedragen folkliedjes in de stijl van Iron & Wine, Fleet Foxes, The Black Atlantic en Kim Janssen. Daarbij is en blijft de sfeer belangrijker dan inventieve solo’s en onverwachte wendingen.
Toch heeft Nowhere or Tammensaari ook genoeg eigens. Zo krijgen hier weer andere instrumenten nadruk dan op de eerdere albums. Op On Claws viel de banjo op. Oasem kreeg juist een prachtige lardering van strijkers mee. En nu zijn het met name de electrische gitaar en de piano die er uit springen. Altijd gedoseerd, want I am Oak laat vaak meer weg dan het dichtplamuurt. Maar juist op een akoestisch bed valt een rauwe electrische gitaar, die opeens uit het niets verschijnt, nu eenmaal meer op dan in een instant rocker.  Een andere keer is het juist een piano die een mooi fundament neerlegt of een viool die voor een bijna spookachtige sfeer zorgt. Ook niet onvermeld mag de zangeres blijven, die Kuijken op gevoelige wijze van repliek dient.
Ik ga niet alle nummers afzonderlijk bespreken. Elk liedje is een als een prachtig eikenblad aan die rijzige boom die I am Oak toch intussen is.  Voor één nummer wil ik een uitzondering maken. Het is het slot- en prijsnummer Everything In Waves. Het is ook verreweg het langste nummer met bijna zes minuten. Een prachtig opgebouwd liedje. In het begin klinkt alleen een tokkelende akoestische gitaar en de menselijke stem. Die van Kuijken zelf en van de anderen. De intense samenzang blijft toch het handelsmerk van I am Oak. De elektrische gitaar komt erbij en Kuijken gaat omhoog met zijn stem. Maar dan komt de grootste verandering: alle instrumenten vallen weg en alleen een trage percussie klinkt. Het klinkt als de hamers van een chain gang. IJzingwekkend! De samenzang hamert daarmee zo je hart in. Vervolgens vallen de andere instrumenten weer in. Het is een magistraal einde van een toch al geen misselijke cd.

Oasem vond ik t.z.t. een beetje tegenvallen, omdat de liedjes niet altijd even sterk waren, qua melodie dan. Nowhere or… bevalt mij een stuk beter. Ik had daar wel meerdere draaibeurten voor nodig. On Claws had mij ooit direct bij de lurven en vormde met The Innocence Mission toen de soundtrack van een heerlijke vakantie. Zo op het eerste gehoor was de liefde nu niet. Het is meer een langzame wurggreep geworden. Met dat woord ‘langzaam’ heb ik ook direct een nadeel van dit album te pakken. Het gehele materiaal voltrekt zich in een identiek traag tempo. Dat zorgt wel voor een bepaalde monotonie en werkt een bepaalde loomheid in de hand. In die laatste zin blijkt de plaat toch eigenlijk wonderwel bij het huidige en naderende jaargetijde te passen. Dat dan weer wel!

Nowhere or Tammensaari verschijnt op 1 juni a.s.

Advertisements

16 gedachtes over “Recensie: I am Oak – Nowhere or Tammensaari

  1. Het opsluiten in een huisje/blokhut/etc en dat ook vermelden (door de bands) is een typisch geval van het Bon Iver-syndroom. Het is echt niet normaal hoeveel bands dit doen/melden sinds het verschijnen van hun debuut. Het valt me nog reuze mee dat deze zanger geen baard heeft en met een kopstem zingt….Het leidt ook enorm af van de rest….

    Maar fraai geschreven!

    • Je hebt helemaal gelijk, JW met je ‘Bon Iver-syndroom’ (die houden we er in!). Ik heb er dan ook niet al teveel aandacht aan besteed, maar me op het album zelf gericht. Dank voor je complimenten.
      Grappig die typering van baard en kopstem. Daar hebben we het al eens eerder over gehad… Toch is de stem van Kuijken wel behoorlijk hoog hoor. Op het vorige album deed hij zelfs een geslaagde poging in Anthony-imitatie. 😉
      Maar gelukkig is het bij die ene keer gebleven. Zijn stem heeft namelijk genoeg eigens!

      • Justin Vernon was zo slim om als één van de weinige albums ‘Birds of my Neigborhood’ van The Innocence Mission mee te nemen in zijn hut (volgens mij vertel ik dat ook altijd als dat verhaal van die hut langskomt.:)).
        Ik kan mij herinneren dat Oasem wel indruk op mij maakte. Deze ook maar eens luisteren dan. Maar ligt het aan mij, of brengen deze knakkers gewoon heel vaak muziek uit?

      • Dus als je TIM meeneemt, valt het wel weer mee met het Bon Iver-syndroom? Goed om te weten!
        Daan, ken je ‘On Claws’, het debuutalbum van IAO? Dat zou ook wel eens behoorlijk in je straatje kunnen zijn, niet in de laatste plaats omdat de banjon daar een nadrukkelijke én subtiele rol krijgt toebedeeld.
        En ja, IAO is redelijk productief, want ze hebben ook een aantal ep’s uitgegeven sinds 2010, waarvan er één zelfs op cassette. Maar productiviteit hoeft niet alles te zeggen over (mindere) kwaliteit. Daarbij wijs ik dan altijd op Machinefabriek, die ‘aan de lopende band’ muziek maakt, maar wel van hoge kwaliteit!

  2. als je TIM meeneemt in je blokhut, dan heb je pas last van een Bon-Iver syndroom 😉

    on claws vind ik ook een mooi album van IAO, Oasem vond ik wat moeilijker en ik heb hem toen een keer live gezien in Rotterdam (Burgertrut/Roodkapje) en dat was echt oer-saai. naar dit album (met band) ben ik wel erg benieuwd, maar ik moet nog even geduld hebben.

    • Hé, we haden toch met elkaar afgesproken dat TIM onze ‘huisband’ was?! Gaan we nu weer beginnen, mijnheer Tuin??

      Nowhere or Tammensaari vind ik wel wat toegankelijker dan Oasem, betere liedjes vooral. Ja, dankzij Snowstar Records had ik al heel vroeg een promo, dus dat album zit al weken in mijn speler! 🙂 Maar we naderen 1 juni!

      • ik zeg niets ten nadele van TIM, alleen: als het waar is dat Bon-Iver dat TIM album heeft meegenomen naar die fameuze blokhut, dan moet je op zijn minst als rechtgeaarde BI-imitator toch een TIM album meenemen naar je strandhuisje, prairiehut, watertoren of iglo, vind je ook niet?

      • Ah! Dat ben ik natuurlijk helemaal met je eens. Sterker nog: ik zou de hele discografie van TIM meenemen: daar word je immers nooit slechter van! 🙂

  3. I am Oak staat trouwens op de Luisterpaal. Dan kunt u uzelf vergewissen of mijn indruk ook de uwe is…

  4. dit spreekt me inderdaad veel meer aan dan Oasem, hoewel altijd nog wel een aardig plaatje was. ik moet wel zeggen dat ik de geforceerde pathetiek die van veel Nederlandse indie-producties afdruipt de laatste tijd een beetje zat begin te raken. misschien tijd voor een blije wave (het is toch zomer)?

  5. Pingback: recensie: Kim Janssen – the lonely mountains | mousique.nl

Reacties zijn gesloten.