The Beach Boys reunited & revisited

‘I wanted to write joyful music that made other people feel good.
Music that helps and heals, because I believe that music is God’s voice.’

Brian Wilson

Op 5 juni a.s. komt er een nieuw album van The Beach Boys: That’s Why God Made Radio. De strandjongens zijn herenigd, althans: de nog levenden dan, en wel Brian Wilson, Mike Love, Al Jardine, Bruce Johnston en David Marks. De eerste muzikale vrucht van deze hereniging was de gelijknamige single. Die klinkt vintage Beach Boys, maar is tegelijk ook niet heel bijzonder. Ja, eerlijk gezegd houd ik mijn hart vast voor 5 juni. Temeer omdat ik op het wereldwijde net al wat live-uitvoeringen zag. Daar werd ik niet echt vrolijk van. De oude mannen halen de tonen niet meer, zitten er regelmatig naast en het geluid wordt vooral bepaald door de vaste begeleidingsgroep The Wondermints. Gelukkig is er altijd nog die enorme en rijke discografie van The Beach Boys om naar terug te grijpen, met als onbetwist hoogtepunt daarin Pet Sounds (1966).

Dat album maakte ooit Paul McCartney heel zenuwachtig: ‘hoe kan ik hier nog overheen?’ Wat mij betreft is dat ook een retorische vraag, die ontkennend beantwoord moet worden. Een mooier popalbum ken ik niet. De liedjes zijn perfect: in melodie, in harmonie en in verbazingwekkende arrangementen.
Het Engelse poptijdschrift Mojo besteedt in het nieuwste nummer ook ruime aandacht aan The Beach Boys. Op de cover staat The Beach Boys Reunited, maar bijna alle aandacht in het tijdschrift gaat uit naar het oeuvre uit de jaren ’60 en ’70. Terecht natuurlijk, want dat was de gouden periode van deze Californische band.
Zo staat er bijvoorbeeld een top 50 in van mooiste Beach Boys-liedjes. Op nr. 1 staat Surf’s Up. Daar kan ik mee leven. Alhoewel plek 37 voor Sloop John B weer veel te laag is. Maar goed, lijstjes maken roept immer discussie op. Dat maakt het ook zo leuk.
Er staan ook verschillende interviews in met muzikanten die beïnvloed zijn door The Beach Boys en vooral de band roemen om hun creativiteit en schoonheid. Met name zanger Wayne Coyne (The Flaming Lips) omschrijft de band prachtig: ‘It’s a lot of strange influences going in to make this magical, other-dimensial thing – music made by the cosmos.’

Mojo staat ook bekend om zijn gratis cd’s die bij bijna ieder nummer gevoegd zijn. Dit keer is dat – hoe verrassend – Pet Sounds Revisited. Op dit schijfje waagt een aantal hedendaagse band zich aan de nummers van Pet Sounds. Alle nummers komen aan bod. Dit procedé werd al eerder toegepast op Do It Again: A Tribute To Pet Sounds (2006). Hier namen o.a. Vic Chesnutt, Centro-Matic, Micah P. Hinson, Dayna Kurtz en Daniel Johnston de parels van Pet Sounds onder handen. Alleen ging men er soms wel als zwijnen mee om (het is zonde dat ik het zeg). Dat komt voornamelijk omdat de productie wel erg lo-fi was en de uitvoering te alternatief. Er staan wel een paar mooie uitvoeringen op, maar het gros is gewoon lelijk.
Gelukkig kiest men op Pet Sounds Revisited een andere weg. De productie is juist in de meeste gevallen van een hoog niveau en de uitvoeringen zijn verrassend mooi. Dat begint met Saint Etienne, die zich aan Wouldn’t It Be Nice wagen. Deze Engelse indieband maakt er een langzame en zwoele versie van, perfect passend bij dit en het volgende jaargetijde.
Het leuke van zo’n tribuutcd is ook dat je vaak nieuwe bandjes leert kennen. Magnetic North zei me helemaal niets, maar het betreft een nieuw project van Erland Cooper (van Erland And The Carival), Simon Tong (voorheen van The Verve) en zangeres Hannah Peel (dochter van?). Ze zingen en spelen zich subliem door You Believe In Me heen. De arrangementen zijn verrassend. Ook The Sand Band kende ik niet, maar met name de steel guitar die zij in That’s Not Me laten opduiken, is van grote schoonheid.
Gaat het dan nergens mis? Jawel. Tim Burgess (zanger van The Charlatans) vertilt zich aan Don’t Talk (Put Your Head On My Shoulder). Hij probeert met zo’n zelfde hoge stem als de strandjongens te zingen, maar haalt duidelijk die noten niet. De strijkers aan het eind maken het nog een beetje goed. Wat Jeffrey Lewis met I’m Waiting For The Day doet, is kwalijker. Hij zingt zich als een soort Lou Reed door dit oorspronkelijk prachtige liedje heen, terwijl op de achtergrond wat mensen kakelen over de liedjes van The Beach Boys. De gitaar in onstemd en het is onprettig chaotisch. Dit liedje had prima ‘gepast’ op Do It Again, maar hier detoneert het behoorlijk!

Gelukkig staan er ook verrassend mooie en ook gedurfde interpretaties op het Mojo-schijfje. De jazzmuzikanten van Neil Cowley Trio geven een fraaie uitvoering van instrumental Let’s Go Away for Awhile. Vooral de drums en piano klinken prachtig. Tom McRae schotelt een mooi klein gehouden versie van Sloop John B voor. Alsof Rick Rubin het produceerde ala The American Recordings van Johnny Cash.
The Beach Boys – en vooral voorman Brian Wilson – kenden genoeg gekte. Wie anders dan The Flaming Lips kunnen hier heel goed mee overweg… God Only Knows wordt door hen met een flinke psychedelische saus overgoten. Heel slim mixen Coyne c.s. de stemmen meer naar de achtergrond: vierstemmige koortjes zijn bij hen nu eenmaal in minder goede handen, maar de rest vergoedt dan weer alles.

Verder ga ik niet alle bijdragen hier bespreken, maar ik maak nog wel een uitzondering voor Human Don’t Be Angry dat zich aan het instrumentale titelnummer waagt. Human Don’t Be Angry is het nieuwe zijproject van Malcom Middleton (voorheen Arab Strap). Pet Sounds wordt hier tot een ‘modern day psychedelic raga’ aldus de ronkende liner notes in Mojo zelf. In mijn woorden: het is een slepend, gruizig stuk muziek geworden met ook het nodige Kraut (daar gaan we weer!).

Al met al is het laatste nummer van  Mojo het aanschaffen waard. Het is immers altijd leuk om over popmuziek te lezen. En dat valt er genoeg in dit blad, over The Beach Boys natuurlijk, maar bijvoorbeeld ook over Beach House… Daar bovenop is die gratis cd het geld ook meer dan woord. In deze economisch barre tijden lijkt mij dat een win-win-situatie!

5 gedachtes over “The Beach Boys reunited & revisited

  1. Leuk dit! Meteen een Mojo besteld via discogs…want in Engeland is deze om begrijpelijke redenen uitverkocht. Net als die fraaie met New Order songs.

    met als onbetwist hoogtepunt daarin Pet Sounds (1966).
    Kijk onbetwist is niet geheel de waarheid en zou ook saai natuurlijk, want dan hebben we het nergens meer over. Veel liefhebbers zoals ik zelf hebben op nummer 1 gewoon Surf’s Up staan. Over Pet Sounds is het meeste te doen geweest, niet in de laatste plaats door de band zelf. Ook het geweldige Sunflower vind ik beter. Het is wel zo dat Pet Sounds meer bijzondere elementen herbergt. Maar het is voor mij geen discussie hoor, want al die genoemde albums zouden een cum laude halen…dus het gaat om cijfers achter de komma.

    The Magnetic North zou je best aardig kunnen vinden, best Beach Boys-achtige elementen. Zoals deze week te lezen in het Schaduwkabinet:
    Dit is het nieuwe project van de Schot Gawain Erland Cooper (zang, gitaar, keyboards, drums) en Simon Tong (gitaar, keyboards, drums, bas, zang), beide uit Erland & The Carnival, samen met de Ierse singer-songwriter/orkest arrangeur Hannah Peel (die vorig jaar haar mooie debuut The Broken Wave heeft uitgebracht…en nee Kees niet de dochter van). Verwar dit overigens niet met de gelijknamige Canadese band. Cooper maakt een alternatieve symfonie over de Schotse archipel waar hij geboren is. Dat levert met de hulp van de andere prachtig georkestreerde indie en minimal op aangevuld met verstrooiende elektronica. Ook de zang van Cooper en Peel is een ware lust voor het oor. Diverse gasten zorgen voor de (alt)violen, cello’s en koorzang. Het merendeel is zeer harmonieus, intiem en licht melancholisch. Op het moment dat je denkt dat de sereniteit wel eens even doorbroken mag worden, gooien ze er het gruizige “Ward Hill” tegenaan. Wonderschoon allemaal.

    Voor nu dank voor deze fijne uiteenzetting van onze geliefde Beach Boys! Ik zit overigens ook niet te wachten…

    • Ha JW, op één of andere manier had ik jouw vergelijkende warenonderzoek tussen PS, SU en SF mét de uitkomst verwacht. ‘Dat onbetwistbaar hoogtepunt’ was ook een beetje om te prikkelen. Ik ben het trouwens met je eens, dat het hier om decimalen gaat.
      En ik vind het al helemaal leuk dat jij zo’n bandje als The Magnetic North kent en alweer besproken heb in jouw onvolprezen Caleidoscoop. Het klinkt inderdaad best fijn.
      Die Mojo lag hier trouwens gewoon bij de Bruna. Ik kocht wat kookboeken voor de moeder hier in huis en zag toen deze uitgave staan. Een beetje voor mijzelf zorgen kan ik dan natuurlijk niet laten. Immers is muziek mijn dagelijks voedsel!

      • Eh, het was dus in het Schaduwkabinet… Nou ja, ook een leidraad wat mij betreft! 😉

      • de resultaten van dat vergelijkend waren onderzoek doe ik misschien nog wel een keer als ik meer tijd heb naast de recensies…maar dan zal onze jongste nog een jaartje verder moeten zijn 😉

      • Ach, ik ben al verheugd als iemand zich zo intensief bezig wil houden met het oeuvre van de Strandjongens! Die houding vind ik hier namelijk bij de mede-Mousiquanten niet altijd 😦
        Ik ben trouwens ook benieuwd wat jij van die top 50 vindt…

Reacties zijn gesloten.