Recensie: 77’s – Sticks and Stones (re-release)

sticks and stones2Biddinghuizen 1993. Samen met mijn broer ben ik daar op het Flevo Festival. Dé reden om daarnaar toe te gaan, is de line-up met persoonlijke favorieten als Over The Rhine en vooral The Seventy Sevens (of 77’s of The 77’s; alle schrijfwijzen zijn legitiem). Zojuist heeft laatstgenoemde band een degelijk concert op het hoofdpodium gegeven, maar het kan bij deze band veel beter, weet ik uit eigen ervaring. Gelukkig komt er nog een herkansing. In een oude boerenschuur genaamd ‘De Akkerbouw’ treden veel bands nog een keer op. Hier is het tijdsschema veel minder strak en kan er naar hartelust gejamd worden: een prima omgeving voor The 77’s.

Temidden van een stroom mensen loop ik van het hoofdpodium naar De Akkerbouw. Een wildvreemde jongen begint tegen me aan te praten: ‘dat hij weinig op heeft met ‘gospelmuziek’ (hij trekt er een vies gezicht bij), dat hij hier samen met vrienden is, maarrr…. dat die 77’s zo op Pinkpop kunnen!’

Wat die jongen niet weet, is dat The 77’s al in 1985 op het roemruchte alternatieve festival Pandora’s Music Box in de Doelen te Rotterdam stonden, samen met bijvoorbeeld Einstürzende Neubauten, Nick Cave and the Bad Seeds, Echo and the Bunnymen en Jeffrey Lee Pierce (The Gun Club). Wat die jongen ook niet weet, is dat het label Island Records  daarna de band contracteert en het titelloze album Seventy Sevens (1987) uitbrengt. In een radiocommercial probeert het label de band als volgt aan de man te brengen:  ‘The 77’s will take you on a journey through the past, present, and future of rock & roll’. Alleen brengt Island Records in datzelfde jaar ook The Joshua Tree van ene U2 uit. Helaas voor The 77’s krijgt dat album veel meer airplay en komt de plaat van The 77’s in de schaduw te staan. Ondanks het feit dat vriend en vijand het over eens zijn dat Seventy Sevens het meesterwerk van The 77’s is, flopt het album en dumpt Island Records de band. Mark Tootle, naast zanger/gitarist Mike Roe de creatieve spil van The 77’s, stapt uit de band en de rest is dermate gedesillusioneerd dat men in een soort lange winterslaap geraakt.

Totdat ene Ojo Taylor de band vraagt om op zijn label Broken Records een plaat uit te brengen met restmateriaal. De band stemt er mee in en dat leidt tot Sticks and Stones (1990). Mike Roe omschrijft zelf de plaat als ‘an album consisting of all our unreleased demos, dead dogs, weak sisters, failed experiments and/or otherwise brilliant material (depending upon your point of view) which somehow or other never saw the light of day.’ Met zoveel zelfspot heb je bij mij al een streepje voor! Dit album krijgt ook op de Nederlandse radio (vooral op zaterdagmorgen bij Gospelrock van Henk Mouwe; ja, we worden oud!) veel aandacht. Het wordt ook mijn kennismaking met The 77’s en ik ben vanaf het begin verkocht. Mijn broer koopt direct de cd en ik tape hem over (ik ben dan een arm student, die op het punt van trouwen staat). Het betreft de zgn. Europese versie van Sticks and Stones – niet die Amerikaanse van Broken Records – maar daarover straks meer. Ik zei al: ik ben vanaf de eerste draaibeurt diep onder de indruk. Die promo van Island Records had het toch bij het rechte eind: je hoort hier de historie van de rock & roll: Jerry Lee Lewis, Elvis, The Beach Boys, The Rolling Stones, The Byrds, The Doors, enz. enz., maar je hoort ook de toenmalige alternatieve rock van REM, The Smiths en The Replacements. En dat alles gespeeld en gezongen door buitengewoon begaafde muzikanten (Mike Roe op gitaar, Jan Eric op bas, Aaron Smith op drums en vaak nog Mark Tootle op keys en extra gitaar). Ik heb deze plaat grijs gedraaid: eerst op cassettebandje en later op gebrande cd.

Intussen heb ik al jaren wat meer geld, maar Sticks and Stones was allang niet meer te krijgen – behalve voor veel geld op eBay, etc. Hoe groot was mijn vreugde toen ik kort geleden op Facebook ontdekte dat dit album 22 jaar later opnieuw uitgegeven wordt: geremasterd en al, met veel extra bonusmateriaal, op het label Lo-Fidelity Records! Gelukkig was de bestelling, via de Bandcamp-pagina van de band,  snel in huis en de afgelopen week verdween de cd regelmatig in verschillende spelers.
En ik kan u zeggen dat de liefde niet is bekoeld… Wat een prachtige liedjes staan hier toch op: de hitgevoelige rocker die openingsnummer MT is (alleen – u voelt ‘m al aankomen – , het werd nooit een hit); de beeldrijke ballad Nowhere Else;  die andere ‘hit’ This is the way love is, die wekenlang door Gospelrock gedraaid werd (zodat een hele zaal op Springrock in 1991 die merkwaardige tekst ‘This is the way love is When it’s a one-sided double-minded mirror with no reflection’ letterlijk meezong).
Bent u er nog? Dit waren slechts de eerste drie liedjes, maar die zijn al van zo’n hoog niveau, dat je bang bent dat het hierna wel moet tegenvallen. Niets is minder waar. Neem dat heerlijke Perfect Blues, inderdaad een perfecte blues, maar dan wel over de menselijke imperfectie:

I fill up with gas
My light’s might glow
Wind me up but I’ll never never go
No no no no no I won’t go
I only got one gear and that’s reverse, baby
I’m in the fast lane moving slow

You can break me
You can shake me
But you won’t change me
That I know
You can break me break me break me break me
But you won’t change me
That I know
I’m only one bad apple but
I’ve spoiled a whole bunch
I’m rotten to the core

Zowel Sartre als een bevindelijk gereformeerde zal hier toch goedkeurend bij knikken?! Anderen worden hier misschien niet zo vrolijk van… Ach, dan moet ik misschien helemaal niet beginnen over Don’t this way, want dit is volgens Roe zelf in de linernotes ‘maybe the saddest song I’ve ever heard.’ Maar in zulke droefheid kan ik mij eindeloos wentelen! You walked in the room zou je een muzikale connotatie bij Heidegger kunnen noemen, hoe wij mensen in het bestaan geworpen zijn en hoe het niet meevalt om het daar met anderen te rooien. Kortom: dit zijn opnieuw drie hele fijne nummers.

Vervolgens komt er voor mij een nieuw nummer, omdat dat niet op die Europese versie stond en ik het ook van elders kende. Het gaat om The days to come. Het is een mooi nummer met een prachtig rinkelende gitaar. Het liedje gaat over vergeving: de pijn en de bevrijding daarvan. Eén tekstregel blijft bij me hangen:

Don’t revive painful times, let them rest
Don’t drag a net through the sea of forgetfulness

Mike Roe schreef ooit in zijn intro over ‘failed experiments’. Dat label kun je m.i. in alle ernst plakken op The Loop. Deze instrumental ontbeert iedere richting en verliest zich in gefreak op bas en drums. Gelukkig duurt dit niet al te lang en is er daarna volop tijd voor één van de allermooiste nummers, die The 77’s ooit maakten: God sends quails. Dat uit duizenden herkenbare basloopje, die prachtige gitaarsolo waar het nummer mee begint en die dreinende zang over manna en kwartels in de woestijn en Jona in de buik van de vis; dit alles is van onsterfelijke schoonheid (terwijl het gaat over des mensen traagheid).
Love without dreams kende ik ook niet, maar het wil bij mij maar niet naar binnen komen. De band noemt het zelf ook niet hun beste nummer, maar wel het meest interessant. Maar ook dat heb ik er niet in ontdekt…

Vervolgens komen er vier nummers, die allemaal ook op klasseplaat Seventy Sevens voorkomen, maar hier in een ruwere versie. Do it for love is het bekendst. Het is de ultieme meezinger over altruïsme. Deze versie stamt al uit 1986, maar spat van de energie! The lust, the flesh, the eyes and the pride of life kenmerkt zich ook al door een groot meezinggehalte. Muzikaal zou het trouwens ook zo passen in het oeuvre van REM. Saillant gegeven is dat Chris Hilman van de legendarische band The Byrds hier op bas meespeelt. De vuige rocker Pearls before swine stamt zelfs uit een oefensessie, waarbij de band niet door had dat ze opgenomen werden. Het geeft dit nummer iets heel puurs. Toen Roe het hoorde, sprong hij als een gek door de studio: dat ze dit gespeeld hadden. Die doorjakkerende gitaar is niet alleen waanzinning (en neemt dat maar bijna letterlijk), maar de baspartij is ook meesterlijk. Bottom Line is ook zo’n evergreen uit het oeuvre van The 77’s. Het werd later zelfs de titel van een muziekblad! Roe bespeelt hier als een Mark Knopfler in zijn beste dagen gitaar en de tekst is een waar credo, een soort Vaste Rots avant la lettre…
Die Europese versie kende ooit nog een viertal extra nummers, in feite een soort toegevoegd ep’tje. Het betrof wel vier stuk voor stuk goede liedjes: Miserable, Uuuu, The treasure in You, Come & gone. Helaas bevat deze nieuwe versie deze schoonheid niet, maar gelukkig heb ik dat ene gebrande cd’tje nog…

Bij de huidige re-release zit ook nog een extra cd This is the way love was. Curieus zijn hier een aantal demo’s. Problem girl bijvoorbeeld werd geschreven door de overige bandleden toen Roe op vakantie in Engeland was. Het grappige is dat het nummer nogal Engels klinkt, terwijl het op Amerikaanse bodem geschreven werd! Die Engelse invloed is misschien nog wel groter op twee hele vroege nummers Cross the city sky en Walk through the door. Ze stammen zelfs uit de tijd van debuutalbum Ping Pong over the Abyss (1982). Hier hoor je dat Mike Roe niet alleen qua kapsel op Robert Smith van The Cure leek… Tegelijk hoor ik er ook Roxy Music in terug (hoe Engels wil je het hebben?). Het is vooral ook een typisch jaren ’80 geluid, dat The 77’s in het begin hadden.

De rest van deze extra cd laat vooral horen wat een geweldige liveband The 77’s was. Spetterende en uitgesponnen uitvoeringen van Do it for love, Nowhwere Else en vooral This is the way love is leveren dat bewijs. Maar uit eigen ervaring kan ik vertellen dat deze band op het podium een geweldige beleving was. Hoe dat nu is, weet ik niet. Voorlopig wijst niets er op dat ze de grote plas zullen oversteken… In ieder geval kan ik mij tot dan laven aan deze fijne schijfjes!


 

47 gedachtes over “Recensie: 77’s – Sticks and Stones (re-release)

  1. mooi verhaal Kees. het concert van the 77’s op Flevo was ook voor mij een van de beste concerten ooit. Sticks & Stones moet ik ook nog ergens hebben (de Europese versie), maar ik heb het al jaren niet meer gedraaid en nu ik er naar ging zoeken kon ik het nergens meer vinden. het zal toch niet zijn dat een van mijn huisgenoten…Koninginnedag, kliko, andere horrorscenario’s…

    • The Lost Sticks and Stones…. zou zo een nieuwe bandnaam kunnen zijn😉
      Schrale troost: op Bandcamp is alles gratis te beluisteren en anders: gewoon kopen dat album. Deluxe versie bevat zelfs nog een extra schijfje met mooie live-versies en een paar demo’s… Dus echt waar voor je geld! (pff, ik lijk de promo-man van The 77’s wel!)

      • Trouwens Peter: heb jij het ook over 1993? Toen vond ik ze in De Akkerbouw dus nóg beter dan op het hoofdpodium. Het was ten tijde van ‘Pray Naked’ (die titel die ze niet mochten geven van dat christelijke label Word, dus werd het wederom titelloos…: verschrikkelijk die kleinzieligheid van dat label). De passie waarmee Roe toen tijdens dat concert ‘Pray Naked!’ schreeuwde, zal ik nooit vergeten. Alsmede ook niet de geweldige drums en percussie van Aaron Smith: bijna tribal-achtig! En een geweldige uitvoering van ‘Mercy mercy’ was er ook bij. Hier een indruk (van het intense live-album ’88’):

  2. Een goede plaat, Sticks And Stones, maar ook een beetje een rommeltje. Jammer dat The Treasure In You er niet opstaat. Een prachtig liedje van Roe over de geboorte van zijn dochter (denk ik):

    from a womb of love I saw you fly
    straight into my arms we both broke down and cried
    two lives two faces intertwined
    something so down to earth and so DIVINE
    is mine
    and i….

    Zelf vond de band het Islandalbum overigens niet veel soeps. Producer Robert Musso werd in een interview nogal bekritiseerd vanwege ‘het geluid’.

    Ook heel mooi: de twee eerste soloplaten van Mike Roe: Safe As Milk en The Boat Ashore.

    • Ach, misschien past dat rommelige ook wel bij The 77’s en in het bijzonder bij de persoon van Mike Roe, wat jij?
      Ja, die zinnen uit The Treasure in You zijn prachtig. Sowieso munten veel liedjes uit door mooie beeldende frases.
      Maar ik kan mij nog herinneren dat jij zelf Wim, ooit in een blad dat Islandalbum wel erg hoog had zitten. Of niet?
      Ik vind die soloplaten van Roe ook fraaie pop, maar vind die wat rauwere kant die 77’s-platen altijd hebben (naast de pop; Brian Wilson!!) wel een pré.

  3. Ja, het Islandalbum is inderdaad een geweldig werk. Die Roeplaten bevatten ook wel wat ruiger werk. Sneakers bijvoorbeeld.

    Ook heel mooi is I Want Never Gets.

    • Oké Wim (er kan er maar één de echte 77’s/Roe-kenner zijn). Bij ‘Sneakers’ hoor je trouwens de duidelijke Rolling Stones-invloed. Maar hier is dat volgens mij nog sterker:

      • Enne (tja, dominees hebben graag het laatste woord ;-))… de rauwheid van de 77’s-platen is toch wel wat heftiger. Solo hoor ik geen rauwheid ala ‘Pearls before swine’, ‘Woody’ en ‘Nobody’s fault but mine’.

  4. Trouwens Wim: gaat dat boek van jou over die Californische scene (Daniel Amos, Exit-label, etc., etc.) er nog komen? Ik zal de eerste koper zijn! Je mag natuurlijk ook op Mousique wat oefenen… (hint, hint).

  5. Gemeenteleden maken daar geen punt van (‘elk woord vernieuwt de stilte die het breekt’). Ik vind die rauwheid ook mooi hoor. Overigens: de 77’s fungeren vaak als begeleidingsband op de platen van Steve Scott. A Different Kind Of Light van hun eerste elpee is van zijn hand. Binnenkort ooit misschien zeker wellicht meer over Steve Scott alhier.

    • 🙂
      Ach volgens mij schuilt in broeder B. ook meer dan een halve dominee…
      Dat nummer van Scott herinner ik mij. Die vier woorden aan het begin van je laatste zin stemmen mij wel hoopvol, doch ook angstig… Dus Wim:

      • Hey!! Great review of 77s….but why fearful of steve scott..???

        Steve S.

      • Hi Steve! Great to meet you here! What do you mean with ‘fearful of Steve Scott’? Our man Wim Boluijt will write a review of your album. Please, be patient: Wim listens to many records and writes for many magazines and websites! And he’s also studying philosophy, so he is a busy man! But be sure: we love your music and poetry!🙂

      • Eh… the fear in the comments isn’t about you, Steve, but about the uncertainty of the expeditious review of your record by Wim Boluijt. Again, he’s a great fan of your records!

  6. Angst en vrees. Laat Kierkegaard het niet horen! Die recensie van Scott komt er wel hoor. Eerst schrijven over: A Place To Bury Strangers, Sweet Billy Pilgrim, THEEsatisfaction, Om (!), Anathema en nog zo wat.

    • Nou Kierkegaard vind ik nou net een filosoof die naadloos past bij het oeuvre van The Seventy Sevens: existentieel, eerlijk en eenzaam.
      Ik zie daar in jouw rijtje Om staan. Dat verheugt me. Ik heb twee platen van ze, die ik erg mooi vind. Is dit een vergelijkbare worp, of nog beter – gezien dat uitroepteken?
      Heb jij trouwens gehoord van Storm Corrosion, die samenwerking tussen Steve Wilson (Porcupine Tree) en Mikael Akerfeldt (Opeth)? Dat klinkt toch veelbelovend?
      Sweet Billy Pilgrim kwam ik ook al bij JW tegen. Die was er nogal lovend over.

  7. Om is heel mooi. Amos heeft er wat meer Grails ingebracht terwijl de mystieke arabica meer dan ooit aanwezig is. En hoe!
    Storm Corrosion nu een keer of zes beluisterd (stream). Erg mooi, maar wellicht – net zoals de laatste Opeth – ook wat onbestemd.
    Sweet Billy Pilgrim is ook heel mooi (hun ouder werk ook). Maar hier dringt zich de vraag op of het niet (te) allemaal niet te gekunsteld is.
    Vanzelfsprekend betreft het hier louter ‘werkvragen in de beluistering’.

    • Klinkt goed Wim! Om ga ik zeker eens ter ore nemen…

      Sweet Billy Pilgrims oude werk vond ik erg mooi en ik moest aan deze nieuwe ook echt even wennen. Maar gekunsteld zou ik het niet willen noemen. Ik heb er echt een week over gedaan om erin te komen, maar dan heb je ook wat😉

      A Place To Bury Strangers vind ik een heerlijke band! Al vond ik hun laatste mini wat aan de veilige kant. Zeker na dat zinderende nummer “I Lived My Life To Stand In The Shadow Of Your Heart” van hun laatste cd.

      • @JW. Het is mij met Sweet Billy Pilgrim precies zo vergaan! Wat A Place To Bury Strangers betreft: ik vind de ep heel mooi. Bij Worship (het nieuwe album) kan ik de deur (of deuren) maar niet vinden. Het is bijzonder, zeker, maar lijkt wat in zichzelf verloren te raken door al die (oorstrelende) geluiden.

        Vandaag Ramona Falls. Wat een plaat!

      • Ik heb alleen het promo-zipbestand van A Place To Bury Strangers…en die moet ik nog ontsluiten….ben toch benieuwd.

        Ah, een nieuwe RF! Is deze net zo fijn als Intuit?

      • Ik denk dat Prophet (van RF) beter is dan Intuit. Er schuilt iets van het beste van Flaming Lips in. Maar de meningen zijn vooralsnog wat verdeeld (zie Pitchfork, zie Popmatters).

      • Ik vind die titel al heel bijzonder intrigerend… Wat is het profetische aan de plaat, Wim?
        En ach, Pitchfork gooit graag wat (intussen voorspelbare) knuppeltjes in het hoenderhok.

      • Dat belooft wat. Mijn voorgevoel zegt dat dhr. Scott zelve nog reageert ook😉

  8. Terug van vakantie lees ik deze mooie APK. Tijdens onze vakantie bezocht ik een goede vriend en luisterden we samen naar ‘Pray Naked’ (op het eerste nummer na, niet echt rauw zou ik zeggen, maar wél geweldig mooie Beach Boy en Beatle-achtige liedjes). En straks pak ik Sticks And Stones nog eens uit de kast (jaja, de Europese versie en niet van Peter Tuin gekierd). Drowning With Land in SIght heb ik ook, maar draai ik eigenlijk zelden.
    Was die broer van je Jeroen? Of Elbert? Jeroen heeft mij iig destijds wel met het 77’s-virus besmet…

    • Ha die Daniel! Goede vakantie gehad? Nog wat muzikaals gescoord??🙂
      Pray Naked is inderdaad vooral een popplaat, ‘Drowining… is weer zwaarder. Ze namen toen ook een tik grunge mee. En Led Zeppelin natuurlijk.
      De broer was inderdaad Jeroen, die zelfs de eerste drie van The 77’s op vinyl heeft: de mazzelaar!

  9. Ja en nee: niets muzikaals gescoord. Geen Fnac in de wijde omgeving te vinden.
    Is Jeroen nog net zo into the music als jij?

    • Je weet het hè: ik kies mijn vakantiebestemming in Frankrijk op de bereikbaarheid van de FNAC…😉 Zelfs in Keulen pas toch nog een cdtje of 5 gescoord…
      Over Jeroens muziekgerichtheid zou hij toch eigenlijk zelf moeten antwoorden. Voorzichtig durf ik wel te stellen dat het bij hem iets minder pathologisch is dan bij mij…

  10. Heeft je gezin ook nog inspraak in de vakantiebestemming? Ik word zo ondertussen wel erg benieuwd naar die FNAC. Heb hun site gecheckt, maar leek mij vooral een groot Media Markt-achtig concern.

    • Mijn gezin heeft zeker inspraak, maar ze kennen ook mijn wensen😉
      Ach, die FNAC heb ik natuurlijk opgeblazen tot mythische proporties. Als wij er zijn in de zomer heb je altijd 4 cd’s voor 20 euro. Daar heb ik al zoveel gescoord. En Job geniet weer van de gadgets. Nee, wij mannen zijn daar wel even zoet (terwijl de vrouwen de kledingzaken afstruinen; wederzijdse vrijheid: heel belangrijk!)…

  11. Klinkt goed Kees. Een mooi ideaal. Ik zal het mijn vrouw eens laten lezen.

  12. Drowning with Land in Sight heeft haar soortelijk gewicht niet alleen aan grunge-invloeden te danken. David Leonards strijd tegen kanker Dave’s Blues) en de echtscheiding van Roe zorgen ervoor dat er op dit album niets in de koude kleren gaat zitten. I want never gets (hierboven):

    what girl wants, girl gets
    but this girl ain’t got nothing yet
    boy loves, boy dreams
    what boy gives, she’ll take to extremes

    girl wants, girl takes
    girl splits and the poor hearts break
    i want never gets
    but this girl doesn’t get it yet

    • Dank Wim voor deze inhoudelijke aanvulling! Mark Harmon was in die tijd wel helemaal weg van Alice’s Chains…
      Naast Pray Naked bevat die ‘gelijknamige’ cd trouwens natuurlijk ook Woody, met z’n heerlijke Led Zeppelin-riffs…

  13. Lo-Fidelity isn’t an “unknown label”. They have been around for 10 years and have released several albums and DVDs by the 77s, Lost Dogs, Derri Daugherty from the Choir, Terry Scott Taylor from DA, and Bill Mallonee from Vigilantes Of Love. Pay attention!

    • I’m sorry Mike (thé Mike of the 77’s?), I will change it in my review. Thx!

  14. Hier spreekt een idolaat van de 77s. Ik heb alles in huis: ca. 35 CD’s. Drie Sticks and Stones versies, twee Safe as milk versies, fanversies, twee Echo’s of Faith versies en meest recent: de Cornerstone concerten: fantastisch! Ik wacht alleen nog met smart op de complete Flevo concerten op CD: 1990 en 1993 en bovendien Springrock Dordrecht 1991…… De Akkerbouw sessies zijn onvergetelijk!
    Als ik genoeg middelen had, zou ik ze onmiddellijk weer naar Nederland halen.

    • Leuk dat je hier reageert, Ewout! Jij bent wel een überfan zeg.
      Die Echos O’ Faith vind ik trouwens ook fraai: mooi gestripte versies.
      Je schrijft: ‘ik zou ze onmiddelijk wéér naar Nederland halen.’ Bedoel je daarmee dat jij ze ooit in de jaren ’90 naar Nederland hebt gehaald? Of bedoel je dat het tijd wordt dat ze weer naar Nederland komen?
      Dat laatste weet ik eigenlijk niet hoor. Er is niet zo heel veel meer van The 77’s over: Mike Roe en David Leonardt, die met begeleiding van een drumcomputer de liedjes vertolken. Ik weet niet of ik daar nu zo op zit te wachten. Dan mis ik toch echt teveel mensen als Jan Eric Volz, Mark Tootle, Mark Harmon en Aaron Smith…

      • Met Bruce Spencer hebben ze toch best een goede drummer in de gelederen. Het is niet meer de oude vertrouwde band dat is waar, maar het charisma van Mike is er nog wel.

      • Die Bruce Spencer is zeker een prima drummer. Ik luisterde vanmiddag onder het fitnessen op mijn zolder nog even naar die Cornerstone-live-dubbelaar en ik moet zeggen dat die opnamen uit het eerste decennium van de 21e eeuw ook bijzonder groovy klinken. Vooral dat lange slotnummer waarin Keep Your Lamps Trimmed And Burning/Riders On The Storm/Pearls Before Swine en Money (That’s What I Want) aan elkaar worden geregen is weergaloos!
        Dan vind ik dat gezapige gedoe met twee gitaren en een ritmeboxje toch echt een aantal stappen terug:

      • Gezapig oké, maar dat ben ik inmiddels ook… boven de 40… Dat clipje vind ik dus ook weergaloos, echt alleen vanwege het virtuoze gitaarspel. Dat raakt mij tot in mijn tenen….

      • En ik ben al 86, dus dat zegt niks😉
        Dat woord ‘gezapig’ is wat al te sterk uitgedrukt. Je hebt gelijk, toen ik het zag, was ik ook weer onder de indruk van Mikes gitaarspel. Hij haalt het uit z’n tenen. Maar dat echte rockgeluid, die groove, dat er helemaal in opgezogen worden; nee, dat mis ik hier. Dan moet ik toch weer terugdenken aan Springrock en Flevo (inderdaad, Akkerbouw!)

    • Heb je Shirley, Goodness en Missery en No Sense Of History ook? Verzamelalbums waarop ook 77s te vinden is (als Scratchband).

  15. Pingback: APK: The Choir – Circle Slide « mousique.nl

Reacties zijn gesloten.