nieuwe releases mei 2012

   

Voor het gemak bestempelen we deze serie maar als drie sterke singer-songwriter platen, al is de middelste feitelijk gewoon een band. Ik bespreek nieuwe werk van Gravenhurst, Patrick Watson en Rufus Wainwright. De muziek is dit voorjaar al dik in orde, laat nu de zon ook maar gaan schijnen!

Gravenhurst – the ghost in daylight

Gravenhurst (het pseudoniem van Nick Talbot) heeft mij altijd geïntrigeerd met zijn onnavolgbare combinatie van (neo)folk, gruizige rock/shoegaze en electronica. Soms pakte dat heel mooi uit (zoals op mijn favoriete Gravenhurst album Flashlight Season), soms kon het me wat minder boeien (The Western Lands), maar altijd was het intrigerend.

Met zijn nieuwe album The Ghost In Daylight slaat Talbot toch een wat andere richting in, en dat zal hem ongetwijfeld niet door elke fan in dank worden afgenomen. Hij laat zich hier meer inspireren door Simon & Garfunkel en Brian Eno, en dat leidt ertoe dat de nieuwe plaat toegankelijker, atmosferischer en lichter van toon is. Voor mij pakt dat in elk geval goed uit, het is heerlijke muziek om naar te luisteren en bij vlagen haast geweid/sereen. Nog steeds (ondanks de wat andere wind die er waait) onmiskenbaar Gravenhurst, en toch: het is wat minder spannend allemaal. Gek: terwijl ik Gravenhurst altijd vooral apprecieerde vanwege de rustige gevoelige songs en de gruizige experimentele stukken een stuk minder kon waarderen, dreigt het nu wat te zoet en puddingachtig te worden. Begrijp me niet verkeerd: het is geen slechte plaat, en er is zeker nog genoeg spannends te ontdekken, zij het allemaal een stuk subtieler. Alleen: pas nu ze er niet meer zijn mis ik de rauwe randjes. Misschien is het toch waar dat schoonheid mooier uitkomt tegen een donkere achtergrond…

release: 28-04-2012

Patrick Watson – adventures in your own backyard

Just An Ordinary Day, het 2003 debuut van Patrick Watson (de naam van zowel de band als de zanger) was een spannend en intrigerend werkje vol originele klassiek-georiënteerde popliedjes; helaas werd dit toentertijd nauwelijks opgemerkt. Op het tweede album uit 2006 (Close To Paradise) werd het geluid verder geperfectioneerd; het is tot nu toe het meest toegankelijke album van de band en verantwoordelijk voor een zekere doorbraak, althans binnen de indie-scene. Hun derde (Wooden Arms, 2009) was weer wat experimenteler en is mijn persoonlijke favoriet. En nu is er dus de vierde: Adventures In Your Own Backyard. In het kort: kleiner en intiemer van opzet, minder uitwaaierend dan Wooden Arms, een beetje terug naar Close To Paradise en toch weer anders.

Waar de eerdere albums avontuurlijk van opzet waren, niet alleen qua artisticiteit, maar ook doordat ze steevast op allerlei verschillende locaties en continenten werden opgenomen, hebben Watson en co. zich ditmaal als het ware in hun eigen achtertuin (lees: het appartement van Watson zelf) teruggetrokken. Wat dat betreft een sterke albumtitel die de lading goed dekt: veiligheid en intimiteit winnen het dit keer van de grootse zoektocht naar een nieuw geluid. Dat maakt het geen minder album, wel anders. En die stem hè: die blijft toch niet te versmaden Buckleyesque. Een goede kandidaat voor mijn jaarlijstje (die groeit inmiddels al weer gestaag en we zijn nog niet eens halverwege het jaar…)

release: 20-04-2012

Rufus Wainwright – out of the game

Onlangs werd deze Amerikaan, zoon van de legendarische Loudon Wainwright III, door `onze’ Carice van Houten nog geïntroduceerd bij DWDD als dé beste singer-songwriter van dit moment. Het zal wel, Carice kent vast het rijtje Mayer-Mars-Mraz en dan is het geen wonder dat ze op slag `verliefd’ wordt op de homoseksuele zanger met zijn zwoel-pathetische stemgeluid en bombastische composities.

Maar inderdaad, hij is een begaafd zanger en componist en het nieuwe album (geproduceerd door Amy-Winehouse-producer Mark Ronson) is een stuk minder bombastisch/pathetisch dan bijvoorbeeld voorgangers Want One en Want Two. Wat je overigens niet zou verwachten als je de van pathetiek druipende albumhoes ziet: Rufus in zuurstokkleurig jasje in een barokke kamer, ijdeltuiterig de nagels van zijn linkerhand inspecterend, sierstaf in de andere hand. Je verwacht Want Three, maar Out Of The Game is feitelijk gewoon een sterk popalbum met een hele vette knipoog naar de jaren `70 (een beetje Elton John, Billy Joel en heel veel soul). Gelukkig maar.

Wainwright werkt op dit album samen met o.a. zus Martha, Sean Lennon, Nick Zinner (Yeah Yeahs) en Nels Cline (Wilco). Mede hierdoor is het album heel veelzijdig geworden: het gaat van soul, funk, 70’s pop, disco en bigband naar country en kamermuziek. Een sterk album.

release: 23-04-2012

Zoals gewoonlijk nog een rijtje aanraders (klik door voor de bijbehorende recensies):

       

7 gedachtes over “nieuwe releases mei 2012

  1. Zowel Gravenhurst, Patrick Watson en CALLmeKAT heb ik in bestelling staan…toevallig. En de twee eerste ervaar ik avontuurlijker dan je beschrijft, alleen zit de kracht nu in de subtiliteit. A Jigsaw is inderdaad fraai. En Penderecki/Greenwood is natuurlijk de prachtig intrigerende cd die niemand wil🙂

    Rufus Wainwright vind ik dan weer behoorlijk afbibberend. Arnalds/Frahm is vast mooi, maar alleen vinyl, dus die sla gewoon over.

    Mooi preview!

  2. Wat een mooie cd, die van Patrick Watson. Blijf er naar luisteren. Dank voor de tip.

  3. Pingback: mousique’s jaarlijst 2012 | mousique.nl

Reacties zijn gesloten.