recensie: Valtari by Sigur Rós

Valtari (geplande release: 28 mei) is nu al de meest spectaculaire leak van het jaar. Het album lekte op 14 april via het internet. Je kunt je voorstellen dat het de maandag erna geen gezellige dag is geweest op het kantoor van de platenmaatschappij. Het gaat vooralsnog om een rip van inferieure kwaliteit (nochtans goed genoeg om het album te kunnen beoordelen). Natuurlijk verklappen we niet hoe je eraan kunt komen, maar we lichten wel alvast een tipje van de sluier op door middel van een voortijdige recensie. Zonder scrupulus, want het album staat uiteraard al in voorbestelling, en we beschouwen dit cadeautje van het vrije internet dus maar als een in de schoot gevallen recensie-exemplaar.

Dan nu het album zelf. Single Ekki Múkk (zie filmpje) is door de band al eerder vrijgegeven en geeft een goed idee over de sfeer van het album. Ingetogen, sferisch, ambient-achtig, luchtig en toch complex, nieuw en toch onmiskenbaar Sigur Rós. Opener Ég Anda is nog meer ambient/drone-achtig van aard en een mooie opener die verwachtingen schept. Varúð zou je dan wat meer als een klassieke Sigur Rós track kunnen bestempelen, met uitwaaierende strings en gitaartapijten, toebouwend naar een post-rock achtige climax, zoals we van de IJslandse band gewend zijn. En toch, het is allemaal minder zwaar, haast vrolijk; en dan nog de engelachtige etherische zang aan het einde: kippenvelmoment.

Rembihnútur heeft ook een mooie opbouw, en hier hoor je ook goed hoe de band subtiel gebruikmaakt van electronica en geluidseffecten. Het ligt er niet vet bovenop, maar vormt een mooie eenheid met het epische karakter van de muziek. Dauðalogn is zeer gedragen en eerder klassiek te noemen. Misschien wel mijn favoriete track, in ieder geval is het van een onaardse schoonheid. Met Varðeldur  en titeltrack Valtari blijven we in stemmige sferen, de eerste track is zwaar op piano gebaseerd, de tweede meer op strijkers; beiden ambient-achtige sfeerstukken. Fjögur Píanó sluit het album gepast af: het beginstuk is sober pianowerk, ontaardend in een atonaal muziekstuk met zich in elkaar vervlechtende strijkers en wat vage effecten.

Zoals de band zelf al verteld op de website is Valtari niet een album dat gemakkelijk is ontstaan. De band verloor zich in de loop van het proces in eindeloze opnamesessies, experimenten en onuitgewerkte ideeën, zelfs tot het punt dat ze het dreigden op te geven. Uiteindelijk ontstond er uit die chaos toch een bepaalde vorm en dit is nu dan het eindresultaat. Je hoort dat als het ware ook terug in (de opbouw van) het album. Aan het begin is het `oude’ geluid van Sigur Rós nog goed te herkennen, halverwege het album raakt dit echter steeds meer naar de achtergrond en ontstaat er geleidelijk een nieuw geluid. Aan de hand van dit album maak je dat groeiproces van de band als het ware met ze mee. En dat is een prachtige en inspirerende reis, als je het mij vraagt. Al dat bloed, zweet en tranen heeft weer een pijnlijk mooi album opgeleverd.

Voor de vinyl-freaks onder ons nog een leuk detail: aanstaande zaterdag is het Record Store Day en is in de betere platenzaak een speciale 10’’ van Ekki Múkk te verkrijgen (bijzonder: speelt van binnen naar buiten).

69 gedachtes over “recensie: Valtari by Sigur Rós

  1. Nou, je maakt me wel nieuwsgierig digitale vochtopnemer!
    Sigur Ros was toch al onbedaarlijk vrolijk op ‘með suð í eyrum við spilum endalaust’? M.i. zelfs een beetje te vrolijk. Maar als ik je hier goed lees, valt het met zulke vrolijkheid nu wel mee. Ik houd bij onze IJslandse broeders toch meer van de melancholische kant.

    • nou ja, luchtig melancholisch dan maar. zo uptempo-vrolijk als op ‘með suð í eyrum við spilum endalaust’ is het inderdaad niet, gelukkig (dat is per slot ook het enige album van SR dat ik weliswaar in de kast heb staan, maar vrijwel nooit luister).
      of de teksten ook zo luchtig zijn heb ik niet kunnen oncijferen, ik versta namelijk geen Vonlenska…

  2. Ik denk dat ik dit erg mooi vind. Ára Bátur vind ik prachtig, maar over de linie gezien doet het vorige album me minder. Eerste luisterbeurten van Valtari bevallen goed en smaakt naar meer.

    Zijn er overigens meer Mousiquers die er in augustus in Paradiso bij zijn?

      • Leuk. Zelf ga ik een dag later. In kader van RSD 2012 ligt Ekki Múkk trouwens sinds vandaag als vinyl (speelt van binnen naar buiten!) in de platenzaak Vanochtend aangeschaft; is mooi.

  3. Ik vind het erg spannend allemaal (hopelijk is de muziek dat dus ook). Agaetis Byrjun is mijn favoriet, maar ook hun laatste vind ik helemaal geweldig. Ook houd ik van ambient. Maar of dat is wat Sigur Rós nou zou moeten maken. Riceboy Sleeps vond ik ook minder. Ik ben bang dat ik op dit album ga missen wat ik zo geweldig vind aan Sigur Rós. Bij Sigur Rós wil ik juist climaxen, het strijkstok-gitaargeluid, de blazers…
    Ik wacht nog even met het beluisteren van dit album. Op basis van de paar nummers die ik gehoord heb, blijf ik het erg spannend vinden. Neemt niet weg dat ik respect heb voor deze koers en dat ik zin heb in hun optreden in Paradiso in Augustus.

  4. ik zal er helaas niet bijzijn in augustus, en ben een beetje jaloers op diegenen die een kaartje hebben kunnen bemachtigen….

  5. Nu op de Luisterpaal. Ik ben er toch aangenaam door verrast. Het is zeker niet beter dan wat ze gemaakt hebben. Maar ze gaan er wel een goede richting mee uit. Het heeft de sfeer van de laatste paar nummers op Endalaust en Riceboy Sleeps. Varúð, waarop ze weer vanouds een mooie climax weten neer te zetten, is wel mijn favoriet. Veel Sigur Rós-liefhebbers vinden dit de saaie kant uitgaan, maar dat vind ik dus absoluut niet. Er is genoeg afwisseling te horen. Spannende kaalheid zou ik het dan noemen. Waarschijnlijk pruim ik dit ook goed omdat ik inmiddels wel wat ambient gewend ben.

    • Ik ben er nog niet helemaal uit. Ik geloof dat ik toch neig naar de positie van ‘veel Sigur Ros-liefhebbers’…

      • En je kunt jou er niet van beschuldigen dat je geen ambient gewend bent. Ach, blijf het nog wel even proberen. 😉

      • Maar je hebt ambient en ambient, mijn broeder. Ik vond Riceboy Sleeps ook niet heel erg bijzonder (behoudens dat nummer ‘Happiness’)
        Maar ik zal het zeker blijven proberen. Wie weet valt er nog ergens een IJslands kwartje…

      • Ik was ook bang dat het te veel op Riceboy Sleeps zou lijken. Ik vind in het genre ambient ook veel beters te vinden dan dant.Het heeft er zeker wat van weg, maar er zit mijns inziens meer spanning en afwisseling in deze muziek. Op Varuð is er gelukkig nog een soort uitbarsting te horen.

      • Ik zeg: tweede recensie voor Sigur Ros. Zoals er ooit ook bij Tom Waits gebeurde…
        Daan, go your gang!

      • Gebeurde dat ooit ja? Ik zou hier graag wat woorden aan wijden, maar het zou wel wat overbodig zijn misschien. Overigens komt er deze week nog echt een recensie van mijn kant over The Streem (‘O, die kennen we nog niet’. ‘Nee, maar straks wel’)

      • Ik zat je maar een beetje te stangen, Daan!
        Kom dan maar op met die Stroom eh Streem… (zie ik een dwarsverbinding met die gemeente in 020?)

      • Ha, jij ziet een dwarsverbinding die ik zelf nog niet had gezien eigenlijk. Heeft vrij weinig met elkaar te maken hoor. 🙂

      • Dat krijg je als je – zoals ik – een beetje dwars bent… 😉
        Goed, genoeg geassocieer weer. Ik lijk wel een rabbijn…

  6. ik ben benieuwd naar jouw verhaal bij Valtari, Daan. al zal ik je wel aanraden het album gewoon aan te schaffen en niet alleen op basis van de luisterpaal te beoordelen.
    persoonlijk vind ik het album steeds mooier worden, dus advies: neem de benodigde rijpingstijd in acht (zie onderkant verpakking) 😉
    mijn fysieke exemplaar is trouwens vanochtend op de post gegaan, mailt Play, dus vol verwachting klopt mijn hart…

    • Uiteraard gaat Valtari nog aan mijn collectie toegevoegd worden. Ik vind het pre-orderen van hun eigen site wat prijzig.15 euro voor gewoon de cd en dan moeten er nog verzendkosten bij. Het is vandaag wel grote kortingsdag op CdWow. Heb de nieuwe Beach House en de nieuwe Sun Kil Moon voor in totaal iets meer dan 16 euro besteld. Wat betreft Valtari ga ik eens verzinnen waar die te bestellen.

      • Eh, Sun Kil Moon, staat die al in de voorverkoop??? Mmm, budget was al overschreden, maar die laat ik toch maar niet schieten 😉

      • Ik was na één luisterbeurt op Grooveshark zodanig VERkocht dat even later het album GEkocht werd. 8,49 euro incl. verzendkosten is niets. En jij als liefhebber mag dat zeker niet laten liggen, Kees.;)

      • Is besteld, Daan. Evenals My Bloody Valentine en Steve Scott gisteren al…
        Ach, die recessie ligt niet aan mij 🙂

        Beach House kwam trouwens vandaag binnen. Bespreking volgt nog. Eerst de gelukzalige noise en shoegaze (of moet ik dat omdraaien?) van Mijn Bloederige Valentijn…

      • Eigenaardige hobby van je, dat vertalen.
        Jij gaat je dus ontfermen over de nieuwe Beach House? Ik wil die nieuwe Sun Kil Moon wellicht wel bespreken tegen die tijd. Zal wel even duren voordat ie binnen is.

        Over de nieuwe Beach House…. het duurde echt een tijd voor hij me pakte. Heeft eigenlijk gewoon dezelfde sound als Teen Dream. Het enthousiasme kwam pas later. Het zijn gewoon toch weer onweerstaanbare liedjes. 🙂

      • Ach, zolang het bij zo’n hobby blijft…
        Beach House pakte mij eigenlijk wel vanaf het begin. Dat eerste nummer is al zo onsterfelijk mooi (very beautiful voor jou).
        Sun Kil Moon mag jij van mij doen. Ik zie dat Peter hem ook beluistert en Wim is ook een groot fan van SKM/Mark Kozelek. Jullie zien maar. Ik wacht ook nog eens op ‘Eenmaal Oranje’ van Meindert Talsma. Die moet natuurlijk nog voor het EK besproken zijn. Gelukkig dat Dexter vanavond afgelopen is, want ik heb de kleine uurtjes wel nodig 😉

      • Ik kijk al uit naar die recensie! Ben zeer benieuwd. Het boek ziet er heel goed uit. Alleen is voetbal niet mijn thema (zoals je intussen wel weet;-)) Suc6 Kees!

      • doet maar een recensie, daan, als je wilt. ik heb SKM ook ge-pre-ordered, ben er erg gecharmeerd van, maar vind het prima als jij hem voor zijn rekening neemt. kan ik ff een sabatical houden…

  7. Ben twee dagen op Spotify naar SR aan het luisteren geweest en begin het steeds meer te waarderen. Wat is volgens jullie het beste album van Sigur Ros? Of, als je daar niet uitkomt: de beste twee?

  8. Ágaetis Byrjun is mijn favoriet. Toch is Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust ook heerlijk voor in de zomerse perioden. Ook hun toegankelijkste en totaal anders dan Valtari.
    Wil je echt zo volledig mogelijk genieten van deze band? Kijk dan hun concertfilm Heima. Met de IJslandse beelden is het gewoon helemaal compleet.

    • Tsja, eigenlijk ook geweldig. Had mij meteen te pakken! Op het zeer experimentele debuut Von na is het allemaal de moeite waard om mee te beginnen. Hoewel ( ) wat winterser klinkt mijns inziens.

    • Ágaetis Byrjun is ook mijn favoriete album van Sigur Rós. Takk ook een echte aanrader. Wat lichter en toegankelijker dan hun eerdere werk. Als een vlucht in slow motion van een sprong uit de boom aan het meer met uitbarstingen van opspringende druppels als het lichaam het water raakt en ondergedompeld wordt in de wereld van Sigur Rós. Dit is een aanbeveling.

    • Is dit een reactie op de band in het algemeen of op een specifiek album of nummer?

    • Enne… heb je daarnaast nog tijd voor een recensietje over Fresku? Of zit dat er niet in?

  9. Nee, ik wil hier wel zeggen dat ik het één van de betere Nederlandstalige hiphopalbums van de laatste tijd vind, maar dat het niveau toch ver beneden het gemiddelde Amerikaanse hiphopproduct blijft. Muzikaal dan. Qua teksten vind ik Fresku wel origineel en creatief.
    Heb nog wel een tip voor je: Blitz the Ambassador, een Ghanese inwoner van Brooklyn, die een soort eclectische hiphopfusion maakt. Erg goed!

    • Dank mijn broeder. Ik zal die Ghanese Breukelaar even opvogelen op het net.
      Had ik al gezegd dat onze eigen Job binnenkort naar een concert van Jay-Z en Kanye West gaat?! We kunnen hem vragen een gastrecensie te schrijven… 😉

  10. Ha, ben benieuwd! Waar is dat, HMH?

    Blitz’ laatste album is op Spotify te beluisteren, zijn eerder werk niet. Er staat wel veel op youtube. Blitz is nogal een eigenzinnige jongen, die een eigen label heeft opgericht. Wel doet hij tegenwoordig eea met The Roots.

    • Gelredome zelfs. De ene week zit Jobmans op de EOJD en de week erna bij dit fijne stel. Hij lijkt in zijn dubbelheid wel op z’n vader…

    • Daar ging ik wel eens heen – in de tijd van Don Fransisco, Silverwind en Sheila Walsh (voor de oudere lezers onder ons ;-)) Inderdaad, dit is voltooid verleden tijd en als het over de tegenwoordige tijd gaat: ja, ik ben niet echt jong meer en ik heb zomaar een vermoeden dat ze mij niet hoeven als sprekert…

  11. 🙂 Wat een namen! Ik herinner me Jon Gibson, Julie Miller, Randy Stonehill, Charlotte Hoglund en BeBe & CeCe Winans. O ja en Kenny Marks.

    • Waarmee maar weer aangetoond is dat jij toch echt van een andere generatie bent… 😉

  12. Ik buig me nederig voor uw grijze haren en uw voorsprong van ettelijke mousiquale jaren. Ik ben niet meer dan een jonge mousiquale hond en inderdaad nog blond.

    • Dat bedoelde ik nou ook weer niet, maar toch fijn zoveel deemoedigheid. Mijn zegen heb je!

    • Wat een offtopic ouwe-lullen-gebeuren hier zeg!:p “Jonge mousiquale hond”….. :p

      • Moet je horen wie het zegt, jij stokoude ziel in een jong lichaam!
        Ik bedoel: wie is er nu helemaal van slag van de dood van Eduard Khil?! Eduard Khil? Ja, Eduard Khil, de man van de meest onzinnige en stoffige hit ever:

      • Eduard Khil is volgens mij erg in de smaak gevallen onder mijn generatie. Een hele revival ontstond in 2010. De onzinnigheid van de hit en de performance van de man maken het geniaal. Misschien is het gewoon niet uit te leggen.

      • Daar is maar één woord voor: CAMP.
        Niets mis mee, maar meer moeten we er ook niet van maken. En die generatie van jou behelst toch niet meer dan een aantal Navigerende studenten, of wel?

      • Noem het zoals je weet. Het behelst hier meer dan een aantal navigerende studenten. De mensen met wie ik hiervan kan genieten, vallen daar over het algemeen buiten. Eigenlijk zijn het maar een paar generatiegenoten.;)

  13. Ach heren, zolang de naam Nutshell nog niet valt, is de oudheidkundigheidsvoorsprong nog altijd van betrekkelijke aard…

    • Nutshell?
      Ik ken alleen ‘Nuts for You’ van The 77’s, maar die werden nu net nooit gevraagd voor de EOJD? Wim is waarschijnlijk bij de allereerste geweest, onze enige echte nestor!!

  14. Dus echt nooit van gehoord, terwijl het toch weer bekend klinkt 😉
    Maar ben ik heel raar als ik met name die gitaar toch best fraai vind? En er ook best mooie wisselingen in het nummer zitten? Dat hoorde ik bij Silverwind, cq de gristelijke Abba, weer niet…

    • Hé, nou is die Nutshell opeens weg… Ach, dat maakt het alleen maar mythischer…
      🙂

  15. Nutshell, nog nooit van gehoord… Wel van Keith Green en The Imperials trouwens. Naast Larry Norman, Stonehill en Andrae Crouch zijn dat toch zo’n beetje de pioniers van de CCM, toch? O ja en Adrian Snell natuurlijk… Grappig trouwens dat we van Sigur Ros hierbij uitkomen…

      • Dat zegt inderdaad alles over de breedte van ons Mousiquanten én over onze huisstijl: het offtopiccen, oftewel: het heerlijk zwabberen!

  16. Pingback: live: Sigur Rós – Paradiso (28-08-2012) « mousique.nl

  17. Pingback: mousique’s jaarlijst 2012 | mousique.nl

Reacties zijn gesloten.