RGC – Revolution EP

Eigenlijk hadden deze eerste woorden de opmaat tot een beschouwing van het opnieuw uitgegeven Kontiki moeten zijn. Natuurlijk waren ze dan niet geweest wat ze nu zijn, de woorden. Ze hadden zich gezamenlijk rondom betekenissen als ‘Kontiki’, ‘Cotton Mather’, ‘niet de Puriteinse predikant’, ‘powerpop par excellence’, ‘het derde album’, ‘The Big Picture’, ‘misschien nog wel beter dan Kontiki’ geschaard.

Nee, de aanhef is, al spreekt ze voor zich, niet wat ze was. Vanmorgen, ik was zowat weer bij mijn voordeur na een kleine twaalf kilometer hardlopen, hoorde ik Feel It, Superior op mijn Walkmannetje. En ja hoor, daar welden in mijn nog bonkende borst zowel filippica als apologie.

Een week of wat eerder ontving ik de single. Revolution EP van Retribution Gospel Choir. Met zo’n ouderwets groot gat. Vier liedjes die Alan Sparhawk en zijn mannen de wereld letterlijk schenken. Met enige tegenzin en begrijpelijk, want alleen van het vinyl rookt de schoorsteen. Vinyl dat overigens het digitale deel behoorlijk in het hemd zet. Hoe weet dat kleine 7”-je niet de gitaar te laten klinken die The Stone (Revolution!) opent!

Nog steeds is het begin niet wat het moet zijn. Ik had wat woordstrooiers de pas af willen snijden. Zij in wier beschouwingen Kiss en AOR als semantische zonde maar nauwelijks in de tekst passen. Ze worden Alan Sparhawk en zijn mannen als vieze lappen voor de voeten geworpen. Er zou sprake zijn van goedkope uitverkoop. Het omfloerste Low met Mimi, Alan’s vrouw, verre te preferen boven dit vinyl van niets.

I remember the day we fell for the apple.
I wanna feel it now
.

Ik luisterde naar wat ik hoorde, voor mijn huis. En ergens, in het rondzingen van mijn bloed, hoorde Alan Sparhawk opnieuw. So the last thing I need is a lover. De laatste zin van Bless Us All van het in 2010 verschenen 2.

Nu ik het op wil schrijven verbergt het zich en glimlachen Derrida en Erato. Iets met ‘powerpop’ en ‘ondersteboven’.

33 gedachtes over “RGC – Revolution EP

  1. Haha, Wim studeert filosofie en soms is zijn schrijfstijl net zo hermetisch als Hegel en Kant bij elkaar. Daarom ben ik ook zo blij met zijn bijdragen hier. Achter deze recensie gaat een wereld schuil: van jezelf twee maal pijnigen in de week, met een ijzeren discipline, waar zelfs Luther voor zijn reformatie trots op zou zijn geweest. Ik proef de miskenning van de recensenten voor powerpop en A.O.R., waar Wim al jaren tegen ageert en natuurlijk zijn bijna religieuze liefde voor het vinyl. En dan mis ik vast nog een aantal themata…
    Willen jullie mij nog even tijd gunnen om dit ep-tje zelf te kunnen waarderen. De download (sorry Alan!) is binnen, maar nu moet ik op bezoek.

    • Zeker! Het is de nieuwe vorm van zelfkastijding… Volgens Bram Bakker word je er ook heel gelukkig van. Ik krijg er vooral nog slechtere enkels en knieën van…

  2. Heren, de exegese van Kees is treffend. RGC heeft een prachtige ep gemaakt. Maar wellicht alleen voor de mensen die 2 ook kunnen waarderen, die iets begrijpen van Sparhawks getormenteerde ziel. Hij krijgt bijna elke dag wel een tik op zijn heup. Maar ook dit is cryptisch, zo realiseer ik me. Prachtige powerpop, die vier liedjes. En ja, zeer AOR, joepie!
    Daarbij, vergeet Cotton Mather niet! Kontiki is één van de mooist powerpopplaten ooit. Net als The Big Picture, het album dat daarna kwam. Kontiki is onlangs opnieuw uitgegeven. De linkjes wijzen de weg.

    • Eigenlijk vind ik dit dan weer te veel Jip en Janneke-taal, Wim… 😉
      Maar hoe dan ook, goeie powerpop kan ik zeker waarderen: Big Star, The Posies, Teenage Fanclub, de eerste van Fountains of Wayne, etc. Erg lekker op z’n tijd.
      Eens even luisteren of ik dat terughoor op die ep van RGC. Ik wil al wel zeggen dat ook deze hoes weer uitblinkt in lelijkheid. Wat is dat toch de laatste tijd met die hoezen hier op Mousique?

      • @Kees, tja, laten we het er maar op houden dat het ook op dat gebied crisis is. zolang de muziek maar in orde is heb ik er niet zo’n probleem mee.

        @Wim, die Kontiki cd zal ik eens checken.

  3. Misschien moeten we Johnny Hoes eens bespreken? 🙂 Zo, als ik nu nog terug op de taalaarde ben, dan weet ik het niet meer.
    Kees, je hoort meer Kiss dan Big Star bij RGC.

  4. Iedereen die intelligent is kan de dingen eenvoudig vertellen. 😉

    Muziek mag van mij altijd wel in vlotte, goed te volgen stukken. Voor woordworstelingen pak ik wel Nietzsche of een fijn cryptogram erbij. 🙂

    • Vroeger wilde ik graag advocaat worden – daarom wil ik wel een pleidooi houden voor Wim. Ten eerste kon ik het best volgen, maar dat komt ook omdat ik Wim wat langer ken, ook qua taalveld. Na een jaartje zijn jullie allemaal ware Boluijt-exegeten, wat ik je brom!
      Ten tweede vind ik juist die verschillende schrijfstijlen hier zo leuk. Die filosofische vleug vind ik een mooie aanvulling.
      Ten derde is Nietzsche volgens mij één van de beter leesbare filosofen. Neem dat prachtige verhaal van de Man met de Lantaren…

  5. Goed en nu de muziek – want daar gaat het hier toch primair om. Eptje is gedownload én beluisterd. Veels te kort natuurlijk, maar vier liedjes, tien minuten bij elkaar. Maar wel hele fijne tien minuten! Ik heb Sparhawk nog nooit zo opgewekt horen klinken – muzikaal dan hè. Ik heb me niet op de teksten gericht, omdat ik ook nog andere dingen moet doen vandaag. Ik ben geen kenner van Kiss, dus ik kan niet beoordelen of het daar naar klinkt. Maar inderdaad wel naar powerpop. En het laatste nummer ‘I’m a a Man’ is echt een hele fijne rocker, die aan het eind net niet ontspoort. Daar hoor ik nog het meest het tweede album van RGC in terug. Btw, dat genoemde liedje ‘Bless Us All’ was wat mij betreft het mooiste liedje van 2010. Daar kan een kerkdienst nog eens mee afgesloten worden ;-), maar ook buiten de kerk klinkt het zeer zegenrijk!

    • Goed en nu de muziek – want daar gaat het hier toch primair om.

      Mij gaat het ook om de muziek, maar begreep niet wat Wim wilde zeggen (of nam er niet de tijd voor); moet ik dan mijn mond eh toetsenbord houden? Het draait toch ook wel een beetje om de inhoud dacht ik?

      • Jij moet niets, Jan Willem. Ik zei het louter tegen mijzelve. Na al mijn opmerkingen vond ik dat ik (en werkelijk alleen ik) het wel eens een keer over de muziek van RGC mocht hebben. Ik (en louter ik) meen dat muziek het hoofdonderwerp hier is. Maar ik ben helemaal niet vies van een lekker potje rammelen op het toetsenbord over welke inhoud dan ook. Dat had je toch wel begrepen na een jaartje Mousique…?! Dusss…. vooral doorgaan!

      • O ja, wat de laatste zin betreft: ook dat mag je natuurlijk helemaal zelf weten 😉

      • Haha…ja weet ik veel hoe ik jouw “goed” moet opvatten; hij klonk als “maar enfin” 🙂
        Dat is het nadeel van iemand die jarenlang communicatie vaardigheden heeft getraind 🙂

      • En vooral ook een nadeel van schriftelijke communicatie zonder mimiek, klankkleur, gebaar en verdere nuancering.
        Ik houd juist helemaal niet van ‘enfin…’ Graag kom ik nog eens ergens op terug… Wist je bijvoorbeeld al hoe invloedrijk Jean-Michel Jarre is geweest?

  6. Ten derde klopt Kees. Net als ten eerste en ten tweede.
    JW, ik heb een geweldige hekel aan cryptogrammen. Brrr. Nietzsche is prachtig, inderdaad!
    Soms is abstract heel fijn. Ik was dit weekend nogal ondergedompeld in de fantastische nieuwe Fear Falls Burning (ja, ook vinyl…). Dat kan een rol gespeeld hebben.

    • Ach je moet schrijven zoals je wilt, dat staat voorop. Consequentie kan hoogstens zijn dat de lezerspoel wat kleiner wordt. Abstract is zeker heel fijn, het liefst geserveerd met muziek van Autechre 🙂

  7. Toch grappig dat abstractie tot zoveel niet-abstractie kan leiden… 🙂 Maare, Fear Falls Burning? Iemand?

    • Klinkt best fijn, alhoewel ik die grunts in dat laatste nummer een beetje te schor vind, teveel blackmetal-stijl zeg maar. Maar verder is het mooie sfeervolle én spannende muziek!

  8. Haha, dat ken ik: wat grens heet kan geen grens hebben… Toch behoort dit tot zijn beste werk!

  9. er is steeds meer echt goede muziek die tegenwoordig alleen nog maar op vinyl wordt uitgebracht hoor. op een dag zullen jullie ook allemaal weer zo’n pickup moeten aanschaffen 😉

    • Nee hoor, ik ga niet meer terug in de tijd. Het tikken, omdraaien enzovoort, mij niet gezien. Dan maar niet. Ik kan me nooit beheersen als het gaat om muziek, maar met vinyl no problemo. Gelukkig heb ik ook genoeg om op terug te vallen…

  10. Pingback: Recensie: Retribution Gospel Choir – 3 | mousique.nl

Reacties zijn gesloten.