4x black music: michael kiwanuka, otis taylor, the soul rebels, frazey ford

Het is een beetje typisch om muziek te categoriseren naar een ras, vind ik. Maar goed, met deze dagen van ‘de zwarte lijst’, etc. neem ik die term maar even over. Hier vier mooie, nieuwe cd’s om het mooie voorjaar van 2012 in te gaan. En als dit de opmaat naar de zomer is, laat die dan maar komen!

Michael KiwanukaHome Again
Dit is natuurlijk the hype of the moment. Critici lopen weg met dit jonge talent, dat ook op Mousique al aandacht kreeg nog vóór zijn eerste cd gemaakt was. En ja: dit is heerlijke soulmuziek. Michale Kiwanuka is een aparte en muzikaal veelzijdige vogel. Welke soulzanger is nu fan van Radiohead en Nirvana? Hij studeerde jazzmuziek, maar is vooral geïnspireerd door Bob Dylan en Otis Redding. En dus schrijft hij ook zelf mooie, poëtische liedjes. Het klinkt allemaal echt erg goed. De begeleiding (veel akoestische gitaar, maar ook de typische strijkers en blazers ontbreken niet), de teksten (die zijn ontwapenend eerlijk) en het belangrijkste: Michael heeft een warme, oprechte soulstem. Dit is zeker een cd die je kunt blijven draaien. Er is één manco: het is heerlijke, maar niet echt spannende muziek. Je hebt het idee dat je het al honderd keer gehoord hebt. Dat is niet zo gek want met Kiwanuka ga je op een retrotrip, die namen als Otis Redding, Brooke Benton, Wilson Picett, Percy Sledge en Bill Withers oproept. Maar goed, spannend hóeft ook helemaal niet altijd. Zeker niet als buiten het lente-zonnetje schijnt! Home Again is echt een geweldige cd.

Otis TaylorContraband
Dit is dán wel weer spannende muziek! Al heeft Otis nu niet bepaald de prachtige stem van Michael, zijn muziek is retro en vernieuwend tegelijk. Otis grijpt terug op oude blues, folk en Afrikaanse muziektradities, maar doet dat op volstrekt onvoorspelbare wijze. Ik zei al: Afrikaanse invloeden. We horen de djembé, maar ook onberekenbare ritmes en, lijkt wel, geïmproviseerde zang. Het is soms drone-achtige of trance-achtige muziek. Maar dan is daar toch steeds ook weer de blues en zelfs jazz (niemand minder dan Ron Miles op cornet) en folk (Otis zelf op de banjo). Ik vind het eigenlijk onweerstaanbaar. Neem daarbij dat de teksten een flinke scheut engagement hebben meegekregen en blijk geven van groot historisch besef en wat je hebt is echt een fascinerende cd, die ik stiekem vaker luister dan die van Michael Kiwanuka.
(Overigens blijkt die Otis Taylor zelf een even eigenzinnige en fascinerende figuur, die al meerdere bijzondere cd’s gemaakt heeft, met soms even bijzondere titels: wat te denken van Clovis People Volume III, terwijl de volumes I en II helemaal niet bestaan).

The Soul RebelsUnlock Your Mind
Dan weer wat anders. Evengoed onweerstaanbaar, maar meer in de categorie zomerweer, barbecue, speakers op straat en blazen maar. Letterlijk en figuurlijk, want deze groep uit New Orleans maakt een even eclectische als aanstekelijke mix van (marching) brass, r&b, funk, jazz, reggae,hiphop en soul. Over black music gesproken! Jawel, er wordt gezongen én gerapt en de beats variëren in alle soorten en maten. Maar uiteindelijk ligt de warme, vette New Orleans brass-partysound overal als een broeierige deken omheen gedrapeerd. Ze coveren Sweet Dreams The Eurythmics en Living For The City van Stevie Wonder en komen overal mee weg. Ik heb zelf een paar jaar lang een Antilliaanse brassband begeleid die voor Antilliaanse en Nederlandse begrippen op hoog niveau speelde, dus hier heb ik een zwak voor. Maar niet iedereen zal dit trekken.

Frazey FordObadiah
Dit lijkt wel een heel vreemde witte eend in deze zwarte bijt. Niet alleen omdat het een blank meisje betreft, dat is nog niet zo heel erg vreemd (zie Amy Winehouse, etc.), maar vooral omdat dit meisje een folkachtergrond heeft. Ze was zangeres in de Canadese groep The Be Good Tanyas, waarmee ze folk, country en bluegrass maakte. Ik had echter nog nooit van haar gehoord, kreeg deze tip van een vriend, wist helemaal niet wat te verwachten, ging luisteren… en dacht: wat is dit? Een heel aparte stem, die af en toe doet denken aan Melanie en soms zelfs aan Nathalie Merchant. Niet echt black music. Maar dan de sound als geheel: een sublieme begeleidingsband, orgeltje hier, blazertje daar. En vooral gewoon goeie liedjes, die op heel relaxte wijze sudderen en zinderen van, jawel, retro-soul. Denk Ann Peebles, denk Al Green. Frazey heeft dan wel geen stem die je omver blaast, maar ze kan zo naar het Stax of Hi-records van de jaren zestig en zeventig. Luister eens naar het prachtige Gospel Song. Ze schrijft ook nog eens alle liedjes helemaal zelf. Op één na – en die mag er ook wezen: een fraaie cover van Dylans One More Cup Of Coffee.

Al met al een mooie opmaat naar de zomer, dacht ik zo! Hieronder, als toegift, van elke artiest een nummer:

41 gedachtes over “4x black music: michael kiwanuka, otis taylor, the soul rebels, frazey ford

  1. wow, vooral die Otis Taylor mag ik wel!
    Topt Kiwanuka met gemak, maar ja: hypes gaan nooit erg diep.
    die cover van Eurythmics is ook wel aardig, maar die muziek is toch niet echt mijn ding.

  2. Ja, dat kan ik me voorstellen, dat The Soul rebels wat minder je ding zijn. En wat vind je van Frazey?
    Die Otis vind ik echt een ontdekking, daar ga ik zelf nog meer van luisteren!

  3. Michael Kiwanuka is prachtig ingetogen…magie besloten in de stilte; daar hoeft niets spannends aan te zijn…

    Kiwanuka nu al een hype noemen is wel heel kort door de bocht; daarbij hype of geen hype, ik heb me daar nooit mee bezig gehouden…alles wat telt is of het me raakt of niet

    Die Otis Taylor klinkt erg lekker!
    Frazey Ford is wonderschoon…past wel in het witte lijstje Essie Jain, Laura Marling, Natalie Merchant,…maar inderdaad met een zwart geluid. Die ga ik eens verder beluisteren. Dank!

    Goed lijstje!

  4. @JW: als je door de BBC bij voorbaat wordt uitgeroepen tot `de stem van 2012′ als het jaar nog nauwelijks begonnen is, dan kun je wel spreken van een hype, dunkt mij.
    maar je hebt ook wel weer gelijk: als het goed is maakt dat niet uit, en het is goed. ik vind het ook heerlijke muziek, hoewel inderdaad niet erg verrassend. Maar dat vond ik van `ons aller’ Caro Emerald ook niet in 2010, maar wat was en is dat een lekkere plaat die ik nog steeds geregeld draai! (jaja, ook ik val wel eens voor commerciele muziek…)

    @daniel, dit nummer van Frazey (eigenlijk van Dylan dus) is in elk geval lekker en smaakt naar meer. Het klinkt inderdaad `zwart’, en ik zie dat ze zelfs haar naam `zwart’ heeft gespeld… 😉

    • Het is een hype met een fluwelen hand dan, want volgens mij verkoopt het album niet zo goed als men zou willen. Het is overigens pas een hype als het ook daadwerkelijk aanslaat…maar laten we het erop houden dat het een fraai album is.

      Caro Emerald vind ik ook goed 🙂
      maar als je een alternatievere en net zo toegankelijke variant daarvan wilt moet je eens naar Gry – Public recording (2000, Cycle) luisteren 😉

      • goeie tip, JW, die cd van Gry. het is geloof ik een samenwerking met FM Einheit (ex-Neubauten), toch?

        in elk geval: helemaal mijn ding, heerlijke muziek, genoeg toegankelijkheid om het lekker te maken en genoeg experiment om te voorkomen dat het voorspelbaar wordt. top cd!

  5. Mooie vierslag van onze enige echte ‘witte neger’ Daniel!
    Twee van de vier zijn echt in mijn straatje: Otis Taylor en Frazey Ford. The Good Be Tanyas ken ik trouwens: mooie americana, waar trouwens Jolie Holland ook nog aan gelieerd was. Dit liedje van Frazey Ford is erg mooi. Een soort Tracy Chapman hoor ik er ook in trouwens.
    Over de Oegandese mijnheer heb ik al genoeg gezegd: ik vind het best mooi, maar het beklijft bij mij niet: te kabbelend.
    En die brassband is leuk, maar ook een gimmick natuurlijk. Dan word ik meer geraakt door de blazers van De Kift bijvoorbeeld. Of die Mexicanen bij Calexico.

  6. Dank heren voor al uw positieve comments!

    @ JW: dank voor je tips. Is Washington Philips ter sprake geweest in DWDD??? Zie mijn recensie hier: https://mousique.wordpress.com/2010/09/17/recensie-the-key-to-the-kingdom-by-washington-philips/
    Die Mirel Wagner ken ik, ja. Gry ga ik checken!

    @ Kees: The Soul Rebels een gimmick noemen is natuurlijk weer je reinste… ach, laat maar. Dat moet je helemaal niet vergelijken met Calexico en De Kift. Is een totaal ander genre.

    De hype Kiwanuka lijkt inderdaad vooralsnog vooral een recensenten-hype…

    • @ Witte Neger van ons, volgens mij had ik nog meer gezegd, maar blijkbaar is het prikje van mij het meest blijven steken… 😉 Ik vind zo’n brassband vooral show. Daar is niks mis mee, maar mij doet het weinig, zoals andere blazers – inderdaad een heel ander genre, dat heb ik ook helemaal niet ontkend – mij veel meer raken. Dat kan toch, of niet? Maar mij rest nog wel een vraag: was jij de manager van die Antilliaanse toeters, of blies jij zelf een hartig nootje mee?

  7. Voor de rest van je commentaar had ik al bedankt… 😉

    Het is méér dan show, zo’n brassband. Het is wel degelijk ook echt muziek en natuurlijk hoeft je dat niet te raken. Maar omdat er blazers in zitten, wil dat niet zeggen dat het te vergelijken is met de door jou genoemde groepen en daar een gimmick van is.

    Je andere vraag: ik was slechts de manager…

    Ik heb ff dat DWDD fragmentje terug gezocht, mooi zeg! Die bijdrage van Ilse DeLange mag er ook zijn, maar die cover van Washington Philips is echt prachtig!

    • Jammer dat jij zelf niet toetert of trommelt, anders had je onze eerstvolgende Mousique-avondje kunnen opfleuren, want zoiets lijkt me vooral live wel een belevenis, gimmick of niet ;-).

  8. Misschien moeten we ipv een avondje een keer een Mousique Road Trip organiseren! Van New Orleans naar Memphis naar Nashville naar Chicago. Op zoek naar de roots van gospel, jazz, blues, rock & roll, soul, country etc.

    • Als we The Deep South maar niet overslaan… En Nashville is me iets te gladjes…
      Maar het klinkt natuurlijk geweldig! Heb jij nog sponsors? Wacht: dit kunnen we mooi betalen uit de royalties van de Torrie van Mattie 🙂

      • Ik zit mometeel down south vrienden, bevind me in Texas, we gaan zodadelijk naar een natuurpark aligators kijken. Wij verblijven hier in Houston, en vertrekken morgen richting San Antoinio, helaas lukt het niet om ook nog Austin te bezoeken. Helaas geen echte muziek vakantie, maar meer een “voor de eerste keer zo ver weg vakantie” Maar als je wilt kan ik hier al wat voor onderzoek doen voor “mousique does the south”

        wil je onze belevenissen volgen:

        http://gmtexastour.wordpress.com/

  9. 🙂

    Zuidelijker dan New Orleans kan niet hoor. En als je van NO naar Memphis gaat, doorkruis je het diepe zuiden. Zou er geen TV-programma zijn dat hier iets in ziet en ons gewoon betaalt? Alle muzikale verwondering, know how en gekift van ons gezelschap moet toch goeie TV opleveren. Leo Blokhuis eat your heart out!

    • Ik begrijp het al: jij wordt onze gids. Mijn topografische kennis is ook flink aangetast.
      Over New Orleans gesproken: zag pas nog Bad Lieutenant: Port of Call – New Orleans, met Nicolas Cage. Wat een geweldige film is dat, bijna net zo goed als de originele film van Abel Ferrara.

    • Wat dacht je van Harvey Keitel in nr. 1? Volledig de weg kwijt!
      Nr. 2 vind ik beter qua verhaal. Nr. 1 vind ik beter qua diepgang: vooral de ontmoeting met Jezus in die kerk. Willem Jan Otten heeft daar prachtig over geschreven in ‘Waarom komt U ons hinderen?’ In Trouw zal Otten nr. 1 over een tijdje bespreken. Houd dat in de gaten, want ik ken geen betere essayist als het over kunst/filosofie en theologie gaat.

    • Ligt in menig winkel voor 5 euro of minder in de schappen. Zou ik niet laten liggen… Al helemaal niet als je Otten er over leest… Misschien nog beter: die essaybundel!

    • he Daniel, wat ik me afvraag: ga je Washington Phillips uiteindelijk wel draaien met zo’n belabberde geluidskwaliteit?

      • Goeie vraag. Niet veel. Maar er staan wel juweeltjes van songs op. Zo af en toe luister ik weer een nummer.

  10. Ha, Michael Kiwanuka komt naar North Sea Jazz!! Op de vrijdag, dezelfde dag als Van Morisson!

  11. Ha, ben ik enige tijd heel druk en nauwelijks online, gaat het ineens over Otis Taylor en Washington Phillips (Denomination Blues!). Grappig!

    Ik wilde Taylor hier eigenlijk bespreken… Een aanvulling dan. Volgens mij één van de grote bluesmannen van deze tijd. Deze laatste cd is opgedragen aan Gary Moore (vorig jaar overleden). Hij speelde op de laatste cd’s van Taylor mee. Vaak even virtuoos als doeltreffend. Daarvoor speelde Eddie Turner (luister ook eens naar zijn albums, vooral The Turner Diaries) gitaar. De oudere platen zijn wat ‘kaler’ en meestal geproduceerd door bassist Kenny Passarelli (die kan er ook wat van!). Tegenwoordig is de ‘trance blues’ (luister ook eens naar Most Things Haven’t Worked Out van Junior Kimbrough) van Taylor nog meer dan voorheen vermengd met jazz. En dan zijn teksten! De zwarte man en vrouw en het onrecht hen aangedaan. Nu en toen. Toen en nu. Alles op genuanceerd felle toon, in korte, rake zinsneden. Over zijn opa die de eerste zwarte wielerkampioen was (maar nooit op zondag fietste). Over Lee en Arnez en hun hond. Over zwarte cowboys. Over zwarte mannen in het Amerikaanse leger. Tegelijk schrijft Taylor over de liefde en de jalouzie. Dat nummer op Definition Of A Circle (2007, met Gary Moore) dat Something In Your Back Pocket heet: een portier vraagt zich af wat iemand toch in zijn zak heeft, wetende dat het een mes is en dat er gevaar dreigt.
    Kortom: Otis Taylor, hij heeft slechts goede en hele goede platen gemaakt.

  12. Wow, bedankt voor deze mooie aanvulling, Wim! Ik heb de man nog maar net ontdekt, maar ben behoorlijk onder de indruk. Inderdaad aangrijpende teksten.

  13. Ook opmerkelijk van grappig aard Daniel: vanmorgen pakte ik juist deze cd uit de kast om te draaien in de auto (iedere-dag-ritueel)…

    Nog een mooi liedje met Gary Moore (Little Betty) en het liedje over de niet-zondag-fietser:

  14. Geweldig, vooral dat tweede nummer! Doet me ergens ook aan Washington Philips denken, de manier waarop hij zingt.

  15. Pingback: 3 x Black Music: Esperanza Spalding, Dr. John, De la Soul « mousique.nl

  16. Pingback: 3 x Black Music (3): Andrae Crouch, Ruthie Foster, Alabama Shakes « mousique.nl

  17. Pingback: mousique’s jaarlijst 2012 | mousique.nl

Reacties zijn gesloten.