Een recensie van Voyageur – Kathleen Edwards. Waarom ik niet op reis wil met Kathleen.

Al een tijd hik ik aan tegen de recensie van Voyageur. Waarom? Nou, gewoon, omdat het een prima cd is! Waarom hik ik dan tegen een recensie aan zou je denken? Het gekke is dat de cd me niets doet. Op een of andere manier heb ik geen klik. Maar dan ook helemaal niet. De irritatie zit ‘m vooral in het feit dat ik niet kan thuisbrengen waarom dit zo is. Meestal kan ik wel een reden bedenken of ligt het er zelfs dik bovenop waarom de klik er niet is.
Edwards’ cd is een reis die bewogen punten uit haar leven beschrijft en het herstel van een gebroken relatie. De draad oppakken door terug te kijken, maar ook nieuwe stappen zetten. Inmiddels heeft ze een relatie met Justin Vernon (Bon Iver), die dan ook maar meteen de productie van haar cd op zijn schouders heeft genomen. Dat zorgt zeker voor kwaliteit. Te horen is dat vooral in het gitaargeluid en de achtergrond vocals. Nu ben ik een grote liefhebber van Bon Iver, maar het kan niet voorkomen dat de cd moeiteloos aan mijn aandacht ontsnapt.
Voyageur is voor mij dus vooral een reis naar het antwoord op mijn blanco emotie bij het (herhaaldelijk) beluisteren van Kathleen.
Pikant detail, zo realiseerde ik me opeens, is dat ik haar cd Back To Me, ook geen onverdienstelijk plaatje, heb weggegeven aan een goede vriend. Misschien is er dan toch een patroon te ontdekken…
Ik houd het er maar op dat haar stem me niet raakt (misschien zelfs irriteert?) en de nummers daardoor niet als urgent op mij overkomen. Maar dat maakt Voyageur helemaal geen slechte cd en Kathleen Edwards absoluut geen slechte artiest. In tegendeel! Ik zou het echter ook zo graag leuk vinden …
Dus eindigt mijn recensie, die misschien niet eens een echte recensie is, met de vraag aan de lezer of dit herkenbaar is. Heb jij ook hele goede cd’s die geen indruk achterlaten en die je daardoor niet aanschaft of na aankoop weggeeft? Cd’s die je misschien wel graag had willen waarderen? En kun jij wel thuisbrengen waarom? Ik lees het graag in de comments.
Voor de Kathleen Edward fans, mijn excuses, koop de cd gerust … het is een pareltje …

Advertisements

15 gedachtes over “Een recensie van Voyageur – Kathleen Edwards. Waarom ik niet op reis wil met Kathleen.

  1. Tja, wat zullen we van deze dingen zeggen…?
    Ik herken je aarzeling een recensie over deze plaat te schrijven.
    Voor mij had dit oa te maken met hoe goed ik de vorige plaat (Asking for Flowers) vond. Deze kan daar duidelijk niet aan tippen.
    Tegelijkertijd staan er toch wel veel mooie nummers op, bijvoorbeeld nr 2 Chameleon. Daarin komt de combinatie van melodielijn, haar stem en haar wrange teksten weer mooie tot uiting (see me smile/ it’s not for funny joke/ it’s for every time/ every time I don’t need a punchline). En zo staan er nog wel een paar mooie nummers op, uitkomend ten slotte in het fenomenale For the Record. Dat nummer kan zich wat mij betreft echt meten met het beste van Natalie Merchant.
    De productie op de plaat is wat minder folky en meer middle of the road. Een aantal goede nummers, een paar wat mindere. Tja. Best ok dus allemaal. Mijn teleurstelling zit ‘m vooral in de hoge verwachtingen die ik had.
    Rest mij te zeggen dat Kathleen Edwards een fenomenale stem en songwriting skills heeft en zeker nog een meesterwerk als Asking For Flowers in haar pen. Daar kijk ik dan maar alvast naar uit.

  2. Hier nog een hoor: heb em nog niet gekocht, draai em af en toe via Spotify en dan is ie ‘wel oke’. Een zeventje.

    Mijn analyse was dat ze te gelukkig is, de wrangheid die de vorige zo sterk maakte is naar de achtergrond. de Bon Iver productie is wat mij betreft oke, maar irriteert me op een bepaalde manier. met van die hippe geneuzel geluiden. sommige liedjes zijn ook net niet goed genoeg gezongen of uitgevoerd. misschien komt het omdat ik weet dat ze verliefd werden op elkaar tijdens de opnames, hoe kritisch kun je dan nog een performance beoordelen?

    Maakt allemaal niet uit. Ik heb Asking For Flowers van haar, en die draai ik nog af en toe, en misschien dat deze plaat over een paar maanden opeens wel landt. maar ik vrees ervoor.

  3. herken dit gevoel, zit al tijdje te hikken tegen een recentie van de nieuwe Ulrich Schnauss Underrated Silence. Dit album doet mij niet veel terwijl voorganger Epic voor mij tot zijn beste werk behoort. Zal dus binnekort een dubbel bespreking gaan doen denk ik

  4. Tja, deze plaat heeft mij ook nog niet echt kunnen raken.

    Er zijn artiesten waarbij mijn verwachtingen sowieso al niet hoog gespannen zijn; als je 1 goede plaat (of: 1 plaat met een paar goede nummers) hebt gemaakt wil dat nog niet zeggen dat het daarna nog wat wordt. dit noem ik voor het gemak maar even de categorie James Morrison.

    Er zijn ook bands/artiesten die ik hoog heb en waar een volgende plaat toch tegenvalt. dat ligt inderdaad niet altijd aan de kwaliteit. ik denk dat daar vaak 2 mogelijke redenen voor zijn: of de plaat is teveel wat ik verwacht, of de plaat is te weinig wat ik verwacht. De kunst is dat een artiest zichzelf blijft vernieuwen zonder zichzelf te verliezen. Als het teveel in hetzelfde straatje blijft, herhaling van zetten, dan ligt gezapigheid al gauw op de loer. Maar er zijn ook artiesten die geforceerd gaan experimenteren en dan loop je ook het risico me kwijt te raken. Soms pakt dat heel spannend uit (Radiohead), maar het kan ook teveel van het goede zijn (Thomas Dybdahl’s laatste of twijfelgeval Iron&Wine).

    In the end blijft het natuurlijk heel persoonlijk, en wat de een geslaagd vind zal de andere niet pruimen, en wat de een saai vind worden vind de ander behoud van kwaliteit.

  5. Ik denk dat zowel Daniël als Peter hier een punt raken: als je veel van een album verwacht, omdat je gewoon al veel met een band of artiest hebt, kan het sneller tegenvallen. Dat heb ik met de nieuwste van The Shins. Dat vond ik zo’n heerlijk bandje met zonnige én donkere liedjes. Maar op de laatste blijft het – uitzonderingen daargelaten – behoorlijk grijs. Tegenvaller dus.
    Met Kathleen Edwards heb ik heel weinig – dat hoef ik hier ook niet uitgebreid te herhalen. Op ons laatste Mousique-avondje vond ik het gedraaide liedje – geen idee meer wat dat was; jullie nog wel mannen? – best mooi. Tegenvallen kon het eigenlijk niet en deed het dan ook niet.
    Vaak zijn tweede platen bijna per definitie tegenvallers: met name als het debuut groots of vernieuwend was. De tweede valt dan vaak tegen. Zo maar wat voorbeelden: The Stone Roses, Primal Scream en Pearl Jam.

    • Daar heb je een goed punt, juist als een band vernieuwend valt de tweede vaak ietwat tegen, omdat je gewoon niet meer van je sokken geblazen wordt. Net zoals Soap&Skin eigenlijk nu met een betere cd komt, maar ietwat tegenvalt omdat je die vernieuwende sound van de eersteling zo koestert.

      • En dat is dan weer precies de reden om deze cd van Soap & Skin (voor alsnog) niet aan te schaffen…

    • Ach, er zijn gelukkig ook genoeg voorbeelden van (ook) goede tweede albums:

      – Massive Attack
      – Spinvis
      – Moss
      – Slowdive
      – LPG
      – Mastodon

      Om er zo maar eens een paar uit het blote hoofd naar boven te halen.

      • en wat vinden we van de laaster massive attack ? Persoonlijk heb ik het album gedownload en wa enthausiast gaan luistere (zeker met die indrukwekkende lijst gastoptredens !) Maar na 4 keer was ik het beu… heb hem dus niet gekocht en draai hem ook niet meer.

        Is dat terecht of mis ik iets ?

      • De laatste Massive Attack, en trouwens ook de voorlaatste, draai ik zelf ook niet meer: een paar goede nummers en verder erg obligaat.
        Doe mij maar de eerste drie. Ik zag ze nog wel, een paar jaar terug, in het Westerpark in Amsterdam een weergaloos optreden geven.

  6. hier hetzelfde gevoel. van de drie grote Bristol-triphop acts (Lamb werd ook na de eerste twee albums redelijk teleurstellend) vind ik alleen Portishead consistent goed. maar ja, die hebben ook maar drie albums gemaakt en hebben de beste zangeres ter wereld…

    • Je bedoelde als derde Bristol-act Tricky. Nou, die liet het bij één goede plaat – z’n debuut – en daarna werd het allengs minder en minder.

Reacties zijn gesloten.