Recensie: Lost In The Humming Air (Music Inspired By Harold Budd)

De grond zwelt naar de lucht als een verlangen,
Langs ’t veld gaat een gerucht van akkerbouw,
Aan de’ oever wast, en zingt haar heldre zangen
Een jonge en ranke vrouw.

Uit: Eerste Voorjaarsdag van J.C. Bloem

Het is lente en dat is te merken. Als één muziekstijl hierbij past is dat voor mij ambient. Deze sferische muziek zoemt en bruist, trilt en streelt als een heerlijke lentedag. Een prachtige staalkaart hiervan biedt Lost In The Humming Air, een tribute-album voor de Amerikaanse componist en ambient-pionier Harold Budd.

Budd (geboren 1936) is al 50 jaar actief in de muziek. Aanvankelijk componeerde hij avantgarde muziek. Hij zette zich af tegen de Europese modern klassieke muziek van Stockhausen en Boulez. Hij zocht liever aansluiting bij landgenoten als Cage en Glass met hun radicale minimal music. Budd wilde vooral muziek maken die mooi is. Nu was ‘mooie muziek’ in de jaren ’70 – want over die tijd hebben we het intussen – een heel vies woord. Bij een tijdsgewricht van Nixon en de oorlog in Vietnam paste toch geen mooie muziek?! Harold Budd koos wel voor de schoonheid. Hij intrigeerde de avantgarde met de jazz en de minimal music. Een klein decennium later vond hij een zielsverwant in Brian Eno. Zij maakten samen twee klassieke ambient-albums, te weten The Plateaux Of Mirror (1980) en The Pearl (1984). Haters noemen dit ‘veredelde behangmuziek’, liefhebbers spreken over ‘sferische klanktapijten met verbeeldingskracht.’ Ik behoor bij de laatste categorie. Harold Budd blijkt hier naast zijn intuïtieve componeerstijl ook een begenadigd pianist te zijn. Niet in de technische zin, maar elke noot roept een eigen wereld op.
Het voert te ver om hier de hele discografie van Budd te bespreken, maar niet onvermeld mag blijven dat hij met vele grote artiesten en bands samenwerkte, zoals Cocteau Twins, U2, Hector Zazou, Gavin Bryars en John Foxx.

We gaan snel naar het tribute-album. Martin Juhls (aka Marsen Jules) and Rafael Anton Irisarri (aka The Sight Below) zijn al lange tijd fans van Budd. Zij kregen het plan om collega artiesten te vragen een stuk te maken dat geïnspireerd is op de muziek van Budd. Het label Oktaf faciliteerde dit verder. Dertien ambient artiesten (en zeker niet uit een dozijn!) namen de handschoen op.
De titel van het album is een nummer van Harold Budd, maar is tegelijk een verwijzing naar diens jeugd. Budd groeide namelijk op in de Mojavewoestijn en was op vroege leeftijd geïnspireerd door het zoemende geluid dat werd veroorzaakt door de wind die langs telefoonkabels blies. Dat zoemende geluid zou je de basis voor zijn latere ambientmuziek kunnen noemen. En de dertien nummers ‘zoemen’, ieder op hun eigen wijze, hier weer verder op door.

Irisarri zelf laat bijvoorbeeld op Gloaming een mooi staaltje pianospel horen, tegen de achtergrond van allerlei field recordings en andersoortige boeiende en bevreemdende geluiden.
De piano is sowieso behoorlijk prominent op dit album. Deaf Center gebruikt dit instrument samen met een Stars of the Lid/Machinefabriek-achtige gitaarambient in Plateaux. Loscil laat een zeer ingetogen piano horen in Rye Fields. Biosphere verbaast misschien nog wel het meest door in Det Var Kulmørkt Hjem avantgardistische en atonale piano-akkoorden te verbinden met een donkere onderlaag, waardoor een intrigerende en duistere caleidoscoop ontstaat.
Xela gooit het in The Only Rose weer over een andere boeg: die van sfeervolle keys in een ruimtelijk palet. Ik ga hier verder niet ieder nummer bespreken, maar richt nog wel graag de schijnwerper op de andere ‘curator’: Marsen Jules. Zijn Sunrise On 3rd Avenue is in één woord schitterend. De titel wordt ook helemaal waargemaakt: je hoort krekelgeluiden. Zachtjes komt de beeldende muziek op en langzaam zwelt deze steeds meer aan: alsof de zon opkomt en de stad tot leven komt.
Het slotakkoord My Father, My Friend van zoon en moeder bvdub & Criss Van Wey is van een ontroerende tristesse. We horen hier voor het eerst (en dus het laatst) ook een soort van zang. Erg mooi gedaan.

Mocht je behoefte hebben aan een mooie soundtrack bij deze lentedagen of een kwalitatief goede proeve van de hedendaagse ambient willen horen, steek dan eens af naar de Soundcloud-pagina van dit project. Als je het fysieke album koopt, gaat het geld naar charitatieve projecten die Budd zelf uitgekozen heeft. Dat is natuurlijk dubbel goed!!

Een gedachte over “Recensie: Lost In The Humming Air (Music Inspired By Harold Budd)

  1. Mooi verhaal Kees, ben zeer benieuwd. ga dit waarschijnlijk wel aanschaffen. D eerste tonen van deafcentre zijn al heerlijk. bedankt voor het delen.

Reacties zijn gesloten.