Recensie: LPG – The Village

Was het David niet, die hier eerder eens verzuchtte dat wij wel eens wat meer aandacht aan Nederlandse bandjes en artiesten mogen besteden? Naar mijn bescheiden mening zijn we intussen aan een behoorlijke inhaalslag bezig. In dat kader vraag ik hier graag aandacht voor het nieuwe album van LPG. Maar een belangrijker reden ligt in de kwaliteit én eigenzinnigheid van deze Groningse band. Ik bedoel: welke band ontwerpt de cover van zijn tweede album met duizenden blikjes tomatenpuree? En tegelijk ben je er ook niet vies van als een eerder liedje voor een reclame van een bekend telefoonmerk wordt gebruikt!
Hun derde en nieuwe plaat The Village verschijnt behalve als regulier album bij Excelsior Recordings ook als limited version in de reeks DeSpeech. Deze reeks bestaat telkens uit een prachtig doosje, waarin beeldende kunst en muziek samenkomen.
Deel 3 in deze reeks behelst dus The Village van LPG. Je vindt hierin naast de cd ook een 7 inch vinylplaat en een prachtige getekende poster boordevol verwijzingen naar de streek waar de bandleden vandaan komen. De roots van hen liggen in de provincie Groningen en wel in en rond Hoogezand Sappemeer. Intussen zijn de bandleden naar de randstad verhuisd, maar op dit album gaan ze weer terug naar hun ‘Grunningerlaand’. Tegelijk is The Village ook meer: een soort mythische verbeelding van hun herinneringen, verlangens, dromen, frustraties, geloof en twijfels.

De plaat begint met het gedragen Overture. Het is een (meer)stemmig stuk, gespeeld door een blaaskapel. Mijn dochter hoorde het en noemde het ‘dodenherdenkingsmuziek’. Ik vond dat wel een compliment! De melancholie druipt er in ieder geval van af.
Maar daarmee zet LPG je wel op het verkeerde been, want vervolgens stuitert Motivation uit de speakers. Het is een catchy nummer met een swingende vibrafoon, enthousiast handgeklap en een eenvoudige doch doeltreffende akoestische gitaar. Ja, hier raak ik – met een flauwe woordspeling – wel gemotiveerd door! De meerstemmige samenzang is van grote schoonheid.
Kids gaat in dit spoor verder, maar dan wel wat hoekiger en tegendraadser. LPG heeft altijd een voorliefde voor artpop gehad en dat is hier zeker merkbaar. De breaks en onverwachte overgangen zijn hier niet van de lucht.
Op de genoemde poster staat ook de pastorie van Hoogezand Sappemeer afgebeeld. Zanger en gitarist Arend Jan van der Scheer groeide hier op. Deze domineeszoon maakte vorig jaar met zijn broer Gerrit Jan van der Scheer, als Genève, de prachtige plaat 1551 vol eigenzinnige bewerkingen van oude Psalmen. Dit hoor je ook nog terug in het psalmische en huiveringwekkende Hang m. Het lijkt een muzikale vertolking van wat de Franse filosoof René Girard in La violence et le sacré het ‘zondenbokmechanisme’ zou noemen. LPG verwoordt het zo, met halverwege een kantelpunt (om maar het woord bekering te vermijden):

Hang m in the highest tree
He deserves it
He’s the devil and so blameworthy
I don’t know what he did
but it was something
All the fathers of the daughters are kneeling
Look up because your knees are filthy
Mind your steps because the ground is holy

Ook Love Will Surround You kent een bijna gospel-achtige twist. Na het donkere Hang m heb je dat ook wel even nodig: wat een blijde hoop biedt dit liedje! Het is ook bijzonder radiovriendelijk. Dochter en zoon hoorden dit en zeiden eenstemmig: ‘mooi nummer, pap!’ In een rechtvaardige wereld zou 3FM dit oppakken en zou er zomaar een hit kunnen inzitten. Maar we weten allemaal dat het onrecht nog immer heerst…

Vervolgens schiet het op de plaat nog vele kanten uit: ik hoor de artpop van Daniel Amos (ten tijde van The Alarma Chronicles) terug in Say No. Het afrobeat-gitaartje in Creation doet aanvankelijk denken aan Vampire Weekend, maar bloeit halverwege onverwachts open in een uitbundige samenzang. Mobile heeft juist weer een fijne rootssfeer, inclusief swingende mondharmonica. Paulus (!) is een psychedelisch nummer, met een orgeltje dat herinneringen oproept aan The Charlatans. E is juist een stuk trager en donkerder, maar kent ook een spannend jaren ’80 sfeertje. Let Me Out doet me niet zoveel, het is een beetje stuurloos, alhoewel de geluiden uit de analoge synthesizer wel weer fijn zijn. Het mooiste heeft LPG echter voor het laatst bewaard in het titelnummer The Village. Het begint met fraaie Sparklehorse-achtige geluidjes en keyboards. Al snel blijkt de melodie van Overture hier weer terug te zijn, maar nu ontspint zich een liedje, waarin het verlangen bijna voelbaar is. Ontroerend!!

Houd je van de lo-fi van bands als Guides by Voices en Pavement? Of van de onvoorspelbare artpop van Daniel Amos en Field Songs? Vind je Alamo Race Track een fijn bandje, maar mag het nog best een tandje eigenzinniger? Geniet je van meerstemmige koortjes? Vind je het tegelijk niet erg als zulke Beatlesque liedjes door de vergruizer gaan en Brian Wilson zichzelf, bij wijze van spreken, ook wel eens overschreeuwt? Word je graag op het verkeerde been gezet? En vind je een conceptplaat op z’n minst boeiend? En –  vooral! – val je voor puntige liedjes? Dan zou deze nieuwe van LPG wel eens iets voor jou kunnen zijn!

Advertenties

8 gedachtes over “Recensie: LPG – The Village

  1. Mooi verhaal ! ben nu het album aan het luisteren, ga dus nog even wachten met een inhoudelijke reactie (als ik denk iets toe te kunnen voegen komt het nog)

    • Hoi Theiz, mijn ervaring met LPG is dat het kwartje wat langzamer kan vallen. Hun liedjes zijn echte groeibriljanten… Een al te snelle reactie – hoor wie het zegt! 🙂 – doet misschien geen recht aan hun album…

    • Duidelijk Theiz. Aan de andere kant is LPG ook wel weer meer dan artpop. Ze bieden in feite een conglomoraat aan verschillende stijlen (hierboven getypeerd met een staaltje namedropping). Dat maakt hun albums ook minder instant.
      Hetzelfde heb je bij Field Music. Ook typisch zo’n bandje waar critici en liefhebbers mee weglopen, maar het grote publiek niet.
      Misschien is de ‘moeder’ van dat soort bands wel Velvet Underground. Ze hadden niet veel fans, maar iedere liefhebber richtte zo ongeveer een eigen bandje op… Dus invloedrijk waren ze wel degelijk!
      Nu wil ik LPG niet op hetzelfde niveau plaatsen hoor – dat zij verre! – maar het gaat om de waardering die ze ten deel valt en dan heb ik het nog niet over hun volstrekte DIY-gedachte.

      • Kan ik in mee gaan, ik vind het ook zeker niet slecht. het zit goed in elkaar en leuke liedjes, maar om nu te zeggen ik kies er voor om deze cd op te zetten als ik aan het werk ben, dan kies ik liever label broeders Moss dat vind ik heel fijn klinken. En dat puur mijn smaak en waar ik kwa sound van hou.

      • Herkenbaar, Moss is wat radiovriendelijker en ook gehoorvriendelijker. LPG is een stuk springeriger en dwarser. Ze worden ook wel het ADHD-kindje van het Excelsior label genoemd…
        Ach, ik houd gewoon van Moss én LPG! 😉

  2. Pingback: Town Of Saints – something to fight with | mousique.nl

Reacties zijn gesloten.