Recensie: Mary J. Blige – My Life 2, The Journey Continues (Act1)

Ik heb een muzikale voorliefde voor soulzangeressen. Sommige Mousiquecollega’s noemen dat mijn guilty pleasure, maar zelf voel ik mij er zelf niet schuldig over. Het oudere werk van Etta James, Candi Staton, Mavis Staples, Tata Vega, Gladys Knight en Aretha Franklin vind ik geweldig, maar Withney Houston en Alica Keys ook. Anita Baker, Toni Braxton, Sade, Heather Hedley, Deniece Williams, Randy Crawford, Nathalie Cole, CeCe Winans, Oleta Adams, Faith Evans, ik kan schaamteloos genieten van die stemmen. Eva Cassidy zie ik ook als een grote soulzangeres en Amy Winehouse eigenlijk ook. Amy ging qua sound weer terug naar de rauwe soul van de jaren zestig en dat kwam mede door haar label en begeleidsband van The Dap Kings. Noem je The Dap Kings, dan kom je gelijk uit bij mensen als Sharon Jones en Charles Bradley, hedendaagse artiesten, die rauwe retrosoul maken.

Iemand die ook rauwe soulmuziek maakt, is Mary J. Blige. Rauw, maar alles behalve retro. Want Mary is de onbetwiste Queen of Hiphop Soul. Haar debuut What’s The 411 (1992) veroorzaakte een schok in zowel de hiphopscene als de r&bwereld. Hier was iemand die beide stijlen samensmolt en daar geen gladde shit van maakte, maar de woede en de energie van hiphop combineerde met het gevoel en de passie van de soul. Het leverde haar diep respect op in beide werelden.

Voor de goede orde: Mary J. Blige rapt zelf niet. Ze zingt en hoewel haar frasering en techniek beperkt zijn vergeleken met nachtegalen als Withney Houston en Mariah Carey, wordt dat ruimschoots gecompenseerd door de intensiteit en de kracht waarmee ze zingt. De hiphop zit hem in de beats en in de gastbijdragen van rappers en producers (die voor haar in de rij staan). Het hiphopelement zat hem destijds echter ook in haar teksten, waarin ze open en bloot zong over haar jeugd in New York, over de gebrokenheid van het getto en de beschrijvingen van haar eigen jeugdtrauma’s. Ook qua uiterlijk voldeed Mary J. niet aan het beeld van de souldiva’s, met haar geblondeerde haren en tattouages. Daarnaast, eveneens opmerkelijk, schreef ze veel songs zelf, wat zorgde voor een pure en authentieke touch.

Haar tweede album, My Life, werd geproduceerd door Sean ‘P-Diddy’ Combs en is nog altijd een artistiek hoogtepunt in beider carrière’s. Maar eigenlijk zijn de eerste vijf albums van Blige allemaal klassiekers. Ze tonen ons een Mary in haar ontwikkeling, als mens en als artiest. Gaandeweg kwam er meer geluk en vreugde in haar leven. Relaties speelden daar uiteraard een belangrijke rol in. Maar ook geloof in God en een hersteld gevoel voor eigenwaarde. Hoe gelukkiger Mary werd, hoe minder urgent en spannend haar muziek, leek wel. Haar stijl ontwikkelde zich steeds meer naar sophisticated r&b. Andere beats, ander geluid, zelfde stem. Haar cd’s van het afgelopen decennium vind ik daarom muzikaal gezien allemaal nét wat minder dan in de jaren 90 en No More Drama uit 2001. The Breakthough uit 2005 was enorm succesvol, maar kon mij toch ook niet echt pakken.  Maar slechte Mary J. albums zijn er niet. En haar herkenbare stem en expressieve manier van zingen blijven uniek.

Maar goed, ik verloor Mary J. dus wel een beetje uit het oog. Haar jongste cd (2011) ging zelfs geheel onopgemerkt aan mij voorbij. Tot ik haar een tijdje geleden googelde en getriggerd werd door de titel, My Life II, The Journey Continues (Act1). Met die titel grijpt ze terug op haar beginjaren en daarmee naar haar hiphoproots. Dat is tegelijk gewaagd en een keuze waar ik blij van word. De vraag is: haalt ze het niveau van die tijd?

Het begint in ieder geval veelbelovend met een intro waar Mary J. Blige haar superproducer van weleer belt, omdat ze het niet meer dan terecht vind om hem te betrekken bij dit vervolg:

P. Diddy, door de telefoon: “You know My Life is a classic, so if you’re gonna do it, you know you gotta come with it, girl.”
Mary J. Blige: “Well, it’s not a competitor, it’s a sequel and an extension of how far we’ve come.”

Oké dan! De toon is gezet en schept nog meer verwachting. Vervolgens knalt Feel Inside uit de boxen. Wát een nummer. Nas, ook iemand die al meegaat sinds begin jaren negentig, rapt mee en laat horen dat hij nog steeds gruwelijk kan rappen. Ik zeg: Kanye and Jay-Z watch the throne! Het is de inleiding tot een verrassende plaat, die echter niet altijd even constant is. Met die stem zit het natuurlijk wel goed. Met de produktie ook. Veel hiphop: dope beats, diepe bassen, vette synths. Flashback to the nineties. Af en toe knipogen naar de actuele stromingen binnen de hiphop door uptempo beats en pompende synthesizerpartijen. Naast Nas komt ouwetje Busta Rhymes ook nog even langs, maar er zijn ook bijdragen van huidige hotshots als Drake, Rick Ross, Lil Wayne en Beyoncé. Behalve het uptempo geweld staan er  enkele prachtige ballads op My Life 2, waarvan ik Living Proof de mooiste vind. Maar dat betekent niet dat alle tracks even sterk zijn, er zitten wel een paar niemandalletjes tussen en het lange album weet de aandacht niet volledig vast te houden. Tekstueel is het ook allemaal niet zo boeiend, de liedjes gaan voornamelijk over liefde en liefdesverdriet. De hoge verwachtingen en de belofte van het begin worden dus niet helemaal ingelost.

Neemt niet weg dat het een welkome terugkeer van Mary J. Blige naar haar roots is, en dat My Life 2 (Act1) een cd is waar ik meer van genieten kan dan haar afgelopen werk.  Het doet uitzien naar Act2. Kortom: Mary J. Blige is nog steeds relevant. Er is er volgens mij maar één die haar naar de kroon kan steken voor de titel Queen of Hiphop Soul. Dat is Lauryn Hill en daar hebben we al jaren niets meer van gehoord…

Advertenties

21 gedachtes over “Recensie: Mary J. Blige – My Life 2, The Journey Continues (Act1)

  1. Mmmm, hier heb ik dan weer minder mee. Neem dat nummer met Nas. Inderdaad, geweldige rapper, maar ik vind die zang er bij van minder allooi. Doe me dan maar Mavis Staples…

  2. Nou, dan schat je, naar mijn bescheiden mening, Mary J. Blige niet helemaal op waarde! Ik kan me wel voorstellen dat het een stem is waar je aan moet wennen. Maar ‘van minder allooi’, dat doet gewoon pijn om te lezen.

  3. Ja dat is denk ik een kwestie van “niet jouw soort muziek” Kees. Het is ook niet helemaal mijn genre, hoewel een deel van de genoemde namen (Sade, Alicia Keys, Amy Winehouse….en meneer Charles Bradley) hier ook in de kast staan.

    Heb je The Weeknd al eens gehoord Daniël? 3 album voor noppes met ook soul invloeden: http://www.the-weeknd.com

    Enne, natuurlijk Michael Kiwanuka checken…die is uit!

    • Dat kan wezen. Ik heb hier echt wel de nodige soul in de kast staan en als het over R&B + hiphop gaat, weet de oplettende lezer dat ik bij Drake zelfs een klein loftrompetje over hem en The Weeknd op stak, maar ik vind die Blige gewoon niet zo bijzonder. Goed, ‘van minder allooi’ is wat al te scherp uitgedrukt. Die woorden neem ik weer terug. (het was al laat gisteravond, althans voor mijn begrippen, mijnheer Broek… ;-))
      Eerlijk gezegd twijfel ik ook nog over mijnheer Kiwanuka. Het is best leuke muziek, maar wat doet hem Jack Johnson ontstijgen??

      • ‘Gewoon niet zo bijzonder’. Hou maar op Kees, je maakt het alleen maar erger… 😉

        Ik zou zeggen, ga niet af op één nummer. Als je Mary J. wat meer draait, weet ik zeker dat je haar kunt waarderen. In ieder geval haar stem. Het is gewoon echte klasse hoor!

      • Is mevr. Blige een stemkunstenares die in een ander nummer opeens hele andere registers opentrekt?? Ik zou er zomaar nieuwsgierig van worden? 😉
        Ik heb gewoon tijd te weinig om alles te beluisteren… Dan moet ik wel keuzes maken. Dan luister ik toch liever de beginplaten van mijnheer Cave in de spaarzame tijd die mij gegeven is. Ik heb zomaar een idee dat de vroege Cave toch beter past bij deze 40-dagen tijd…

  4. Ja, Kiwanuka, die ga ik checken! The Weeknd ken ik, notabene dankzij Kees. Interessante artiest! Grappig dat jij die namen in de kast hebt staan, JW. Ik wist wel dat je van Sade en Stevie Wonder hield, maar had niet verwacht dat je Alicia Keys zou diggen. Je blijft me verrassen!
    Ken je Cassandra Wilson trouwens?

    • Ik gaf dochterlief zelfs drie albums van mevr. Keys in één en ik luister nog wel eens mee ook. Ik zal niet ontkennen dat de loftrompet van mijnheer Dylan hierin meehielp…

    • Ik heb alleen de eerste van Keys, daarna wordt het me echt te gladjes…maar die eerste is heerlijk!

      Kiwanuka en Jack Johnson vind ik andere werelden hoor. Bij Kiwanuka moet je denken aan Terry Callier, Otis Redding, Charles Bradley en dat soort namen. Diepe zieleroerselen van een jonge man; groeit vast nog verder uit. Met JJ heb ik dan weer niets…

  5. @Kees: dat is natuurlijk je goed recht. Goed dat je keuzes maakt. Maar om nou te zeggen dat Mary J.Blige niet zo bijzonder is, nadat je één nummer hebt gehoord…

    Enfin, we houden er over op. Ga jij lekker Cave luisteren en ik Kiwanuka.

    • als we in plaat van ‘Blige’ ‘Nederlandse bandjes’ lezen, komt deze discussie me heel bekend voor.
      We houden gewoon van verschillende genres, en dat valt niet te verantwoorden. Vraag je dat wel dan wordt iedereen ongelukkig. Dan voelt Daniel dat Blige te kort wordt gedaan en Daan, Peter en Kees dat Nederlandse bandjes tekort worden gedaan. Tja…
      We kunnen, denk ik, het beste mijn muzieksmaak als algemene standaard van wat artistiek verantwoord is nemen.

      • Ik zou bijna de puntjes weglaten, Dani(“)el, want jouw punten zijn m.i. hier veel te kort door de bocht, want:

        – Ik houd van heel veel verschillende genres, inclusief zelfs voorzichtig R&B, wat ruimer Soul en nog ruimer Hiphop.
        – Er zijn genoeg Nederlandse bandjes die ik minder vind (maar binnenkort volgt er wel weer een recensie van een Neerlands bandje :-)).
        – En jouw muzieksmaak als algemene standaard m.b.t. artisticiteit vind ik prima, maar dan behoud ik mij het recht om daar nog wel wat uit te filteren (en nee, ik noem geen namen).

    • En bruidegom is een metalhead, die maak ik natuurlijk ook niet blij met mevr. Blige….

  6. Lauryn Hill laat van zich horen, Daniel! Om precies te zijn op 12 april in de Melkweg. De veel te dure kaartjes gaan morgenochtend in de verkoop.

  7. Er gaan allerlei geruchten, al jaren. Maar of we ooit nog een album ala ‘The Miseducation…’ krijgen?

    • Ja dat album is nauwelijks te overtreffen denk ik…en alweer uit 1998!!! (ja Daniël ook deze heb ik :-))

      The Fugees – The Score vind ik trouwens ook ijzersterk…

  8. Klopt, The Score is natuurlijk ook een klassieker!

    Wat heb jij eigenlijk NIET, Jan Willem? 😉

Reacties zijn gesloten.