Recensie: Damien Jurado – Maraqopa (2012)

Dat het zolang geduurd heeft voor er een recensie van de nieuwe plaat van Damien Jurado geplaatst wordt, kan ik vanuit mijzelf alleen verklaren vanuit het feit dat het luisteren van Maraqopa een proces is. Op 21 feburari de recensie meteen op de website gooien zou getuigd hebben van een slechte benadering. Damien Jurado luisteren kost tijd en die tijd moet je hem ook gunnen. Dat gezegd hebbende, is de vraag natuurlijk: is Maraqopa een aanrader?

Damien Jurado is als muzikant een ras apart. Ik vind hem geniaal en zijn muziek raakt me tot in het diepste van mijn wezen. Telijkertijd zet hij te vaak slechte nummers op zijn platen en is hij live ook nogal wispelturig. Zo ben ik een keer bij een concert van hem weggelopen om ergens een biertje te gaan drinken. Andere keren hing ik aan zijn lippen en ging ik gelouterd weer naar huis. Ik ben dus altijd weer benieuwd naar een nieuwe plaat van Jurado, of naar een concert: wat zal het nu weer gaan worden?

Zoals ik al aangaf is Maraqopa een groeiplaat. Mijn eerste luisterervaring was: oh, daar heb je hem weer. En: wat een koude productie. Maar de plaat heeft meer luisterbeurten nodig en trekt je dan langzaam de wereld in die Maraqopa heet. En daar is het goed toeven.

De plaat begint met een buitenbeentje: Nothing is the News. Uitwaaierende gitaarpartijen, maar wel meteen met een typische fascinerende Jurado-tekst. Life Away from the Garden is een van de mooiste nummers van het album. Het mondt uit in een door een kinderkoor gezongen All of us light, all of us free. Dit nummer doet me denken aan Phosphorescent, door de minimale tekst, de koortjes, de herhalingen. De tekst is ongelooflijk compact en sterk: het hele menselijke bestaan in een paar zinnetjes samengevat. Tekstueel zit hij hier in de hoek waar Dave Bazan ook graag zit, met dat verschil dat Jurado toch een sprankje hoop en geloof blijft houden:

LIFE AWAY FROM THE GARDEN

THERE WAS A TIME WHEN WE WERE GOLDEN
LIKE THE SON, WE WERE LIGHTS IN THE WORLD
THEN WE STRAYED AWAY FROM THE GARDEN

THERE WAS A TIME WHEN I BELIEVED YOU
WHEN IN DOUBT, I’D PUT MY HAND IN YOUR SIDE
BROKEN BELLS I DON’T HERE YOU RINGING

ALL OF US LIGHT ALL OF US FREE

Dit lijkt het leidende thema van de plaat te zijn: het was zo mooi, het had zo mooi kunnen zijn, en volgens de verhalen wordt het ook weer heel mooi. Maar kijk eens waar we nu zijn? Alle pijn, ontluistering en ellende? Richting God, maar ook richting zijn geliefde. Hij gebruikt bijbelse taal om dit te verwoorden.

Maraqopa lijkt een klassieke LP opbouw te hebben. Na Reel to Reel moet de plaat omgedraaid worden en dat merk je op een bepaalde manier ook. Working Titles begint met de facinerende woorden You could mess up my life in a poem / Have me divorced by the time of the chorus. Hij zingt op een opsommende manier. Ongelooflijk, wat een verslavende melodieën kan deze man schrijven… De thematiek blijft de nummers die volgen hetzelfde. Het ene sublieme liedje volgt de ander op tot met afsluiter Mountains Still Sleep het eind daar is. Ook in dit nummer komen er een aantal rake zinnen voorbij die, zeker in combinatie met de wijze waarop ze gezongen worden, een hele wereld herbergen, zoals de zin We are songs to be sung, en misschien wel de kernzin van de hele plaat: You told me once before / I should have known it then / ‘Joy is letting it go’.

In een aantal recensies werd de stijlbreuk met voorgaande platen sterk benadrukt. Ik vind dat nogal meevallen. Op eerste gehoor klinkt de plaat inderdaad anders dan Saint Bartlett. Maar Maraqopa is een typische Damien Jurado plaat. De teksten, de zoekende manier van zingen, de ongelooflijk verslavende, kleine melodieën, zijn stem. De productie klinkt inderdaad anders en voor het eerst doet Damien Jurado me denken aan artiesten als Phosphorescent (de koortjes!) en Songs: Ohia (de orgeltjes!). Ik vind dit echter geen grote stijlbreuk. Het lijkt er eerder op dat Damien Jurado zich gestaag blijft ontwikkelen en in die zin een typische Damien Jurado plaat heeft gemaakt. Geef de plaat zijn tijd and you’ll be hooked. Ik ben fan!

Beoordeling: 8,5/10

20 gedachtes over “Recensie: Damien Jurado – Maraqopa (2012)

  1. Mooie recensie, Daniel! Ik vind het zelf ook een hele mooie plaat, met name de tweede helft. ‘Everyone a Star’ is één van mijn favorieten. Deze doet me ergens denken aan Beach House, maar daar heb ik vaker last van. 😉 Ik vind deze plaat veel boeiender en afwisselender dan ‘And Now That I’m in your Shadow’. Daar staan hele mooie liedjes op, maar het kabbelt wel wat. Jurado lijkt sinds die release gegroeid te zijn. Maar waarom je bij een concert wegloopt om ergens een biertje te gaan drinken…..?! Daar kan ik me niets bij voorstellen. Helaas moet ik zijn concert in het Patronaat binnenkort missen.

  2. Daniël (laatste keer: met puntjes, Daan!) loopt wel vaker weg. Ik kan me herinneren dat hij bij Stille Nacht The Black Atlantic ook voortijdig verliet, waardoor hij het prachtige slotnummer met Rue Royale miste… Of hij houdt heel erg veel van bier, of zijn concentratiespanne is niet zo lang… Of… ?
    Goed, ter zake: zeker een mooie recensie. Ik heb het album (nog) niet, maar wat ik me er van herinner is inderdaad vooral dat liedje met dat kinderkoor: van grote schoonheid. Fraai dat je hier ook weer aandacht besteed aan ’s mans teksten. Ik heb van Jurado trouwens alleen een ouwetje: ‘The Ghost of David.’

    • Beste Kees, zowel mousique.nl (zie onderaan de site) als het gezichtenboek spellen Daniel Drost zonder puntjes. Waar haal jij de puntjes vandaan? Gaan er boterhammen met pindakaas door je hoofd spoken tijdens concerten, Daniël (verlicht mij overigens zelf even wat betreft de puntjes, ook wel ‘trema’ genoemd.:))

      ‘Caught in the Trees’ van Jurado is ook een aanrader overigens. Werd zelfs een liedje van in de serie ‘House’ gebruikt. Was een lichtpuntje.

      • Ik haal de puntjes bij de eigenaar zelf! En als je de comments bij Bruce Springsteen had gevolgd, had je het al geweten… Ik ben erg op correct gespelde namen, omdat het bij mij ook vaak mis gaat. Niet zozeer hier als wel in de rest van Nederland, te beginnen bij Nieuw-Vennep…
        En Daan, begrijp ik goed dat jij zo’n armetierige medische serie als ‘House’ volgt om eventuele goede liedjes te horen? Dan kun je beter Tarentino’s films gaan bekijken: fijne cinema én mooie soundtracks!!

      • Mijn huisgenoot had ‘House’ aangezet en mijn aandacht werd in één keer getrokken door de mooie klanken van een Damien Jurado liedje. Verder volg ik ‘House’ niet, evenals alle reacties bij alle recensies. Toevallig heb ik daar wel gelezen dat jij het had over Daniël met puntjes. Maar ook toen vroeg ik me al af waar je ze vandaag haalde. Als ze zo belangrijk zijn, mag het onderaan de site ook wel aangepast worden, vind ik.

      • Nog één keer: het edele trema haal ik bij dhr. Drost zelf vandaan. Maar je hebt gelijk: die puntjes mogen er wel nodig bij op de site. Dat vind ik dan weer iets voor onze webmaster…
        Maar toch intrigerend – om maar weer een beetje on topic te gaan – dat zo’n mooi liedje in zo’n voorspelbare serie terechtkomt. Dat had je ooit ook met Sam Phillips bij Gilmore Girls (ha, en daar gaan we weer ouderwets verder met offtopiccen :-))
        De tekst is natuurlijk briljant!

      • ik heb het meteen maar ff aangepast, alleen daarbij per abuis het icoontje `Daniël luistert’ gewist. ik heb hem er opnieuw bijgezet met de cd maraqopa. je moet hem zelf maar weer aanpassen als je dat wilt, Daniël.

  3. Daniel/Daniël (doorhalen wat niet van toepassing is),

    ik herken het luisterproces bij deze nieuwe plaat; ik was zelfs al zover dat ik maraqopa al weer op marktplaats had gezet (om hem er vervolgens toch weer af te halen). dit is inderdaad een groeiplaat die zijn volle schoonheid pas na vele luisterbeurten prijsgeeft. mooi dat je hem hier alsnog uitgebreid hebt besproken.

    • Hé Peter/Petrus, mocht het toch niet echt wat worden tussen jou en deze plaat (of je wilt hem misschien wel op glanzend vinyl…), dan houd ik me aanbevolen 😉

    • haha ik had ‘m er idd al op zien staan. Ik dacht dat je ‘m zelf misschien op LP had.

    • Volgens mij heeft Daniel Lanois er ook geen puntjes op, en Daniel Amos ook niet, en zelfs Danielson niet. Dat zijn er dus al drie… 🙂

      • :-), ja ik bedoel op Mousique. Daniel zonder trema is uiteraard de Engelse spelling.

      • Maar waarom spreken we het dan op z’n Nederlands uit? Is dat een vorm van inculturatie?

      • Ja, zo gaat dat mijn hele leven al. Hoewel, Nederlanders noemen me vaak Daan, Antillianen noemen me Dani en Sjonnies noemen me Danny. 😉

  4. Die Daniel kreeg ooit van Daniël de cd ‘Where Shall You Take Me’ van Damien Jurado – en is hem daar nog steeds dankbaar voor.

  5. Pingback: mousique’s jaarlijst 2012 | mousique.nl

Reacties zijn gesloten.