Burial Kindred EP

Burial Kindred EP

Burial, een van de meest experimentele Dubstep grootheden is tot nu toe eigenlijk altijd een beetje buiten mijn intresseveld gebleven. Dubstep in het algemeen heeft zicht buiten mijn intresseveld gehouden. Hier en daar hoorde ik wel fijne geluiden, maar echt raken nee dat niet…

Tot nu dan, Burial komt met zijn Kindred ep: wat een sound, wat een melancholie. Na de eerste beluistering van deze ep realiseerde ik mijn dat Burial wel als enige expoot van de dubstep met de track Arch Ange lin mijn hoofd was blijven hangen: een wonder mooi knip en plak liedje. Wat Burialeigenlijk heeft gedaan is het bedje gespreid voor de post dubstep van Zomby, James Blake en Skream. Maar met deze ep veegt hij ze met een krakende piepende en blubberende armzwaai van tafel. Niet dat voor genoemde niet goed zijn, integendeel heel fijn, maar man met deze plaat verdwijn ik gewoonweg in een roes van de aarde. Blijkbaar ben ik niet de enige, lees deze bespreking van pitchfork er meer eens op na, de superlatieven zijn niet van de lucht.

Aarzelende onaffe beats, allerlei piepende en krakende percussie die het stereo spectrum op je koptelefoon volledig gebruiken, melancholische stem samples een heerlijk vage diepe strings en subbassen maken het af. Het geheel klinkt vol zonder dicht geplamuurd te zijn er blijft een soort luchtigheid in zitten.

De track Kindred klokt af op een slordige 11 minuten en 26 seconden, maar wel een wel besteedde 11 minuten… Vol Hortende en stotende beats en onnavolgbare breaks. Als of je in een verlaten metro tunnel staat en je flarden hoort van een klassiek muziek stuk, vervormd door de echo’s van de gangen en opgestuwd door gerammel van de metro en lawaai van onderhoudswerk.

Loner is met zijn luttele 7:28 de kortste track van de 3. Deze bouwt dan ook een stuk sneller op, en bevat meer epische trance invloed, maar dan zonder cheesy te worden. Ook deze track blijft een ietwat onaf gevoel hebben, wat alleen maar bijdraagt aan de spanning in de track. Er zijn mensen die deze track als “te makkelijk” omschrijven, maar daar hoor ik niet bij. Ook deze track heeft dat ondefinieerbare wat mij in deze ep raakt.

Ook de laatste track Ashtray Wasp heeft een behoorlijke lengte: 11:45 en borduurt verder op het zelfde concept. Hij voegt hier een de vorige twee track als het ware samen, het lang uitgesponnen van Kindred en de trance elementen van Loner. Persoonlijk vind ik dit tot nu toe de minste trackmaar ik hoor veel elementen in deze track die mijn doen vermoeden dat dit een groeitrack is.

Ook Burial zijn vorige realease  Street Halo is zeer de moete waard. En  beluister zeker de samen werking met Four Tet en Tom Yorke  4 Walls

Is het dan toch de moeite om het (inmiddels) uitgebreide dubstep landschap nog eens te herbekijken en speuren naar andere verborgen pareltjes ?

34 gedachtes over “Burial Kindred EP

  1. Mooie recensie Theiz! Dubstep, triphop en andere alternatieve dance zijn nooit echt mijn ding geweest. Ik luisterde het wel, maar het heeft me nooit gepakt. James Blake, die bedolven is onder de superlatieven, kon mij ook niet raken. Maar dit klinkt wel erg cool moet ik zeggen en wellicht moet ik het meer een kans geven. Mijn interesse is gewekt!

  2. Mooie beeldende recensie, Theiz! Burial ken ik niet zo heel goed. Wel van naam natuurlijk, maar ik heb alleen het debuutalbum (ergens in gebrande staat…).
    Ik heb de drie nummers beluisterd en dit vind ik nu fijne (post) dubstep: subtiel, spannend, donker en beeldrijk. Mooi dat je hier aandacht voor vraagt!

  3. Ha, de vinylversie kan elk moment binnenvallen! Street Halo ook op vinyl. Prachtig allemaal! Ook fraai: 5: Five Years Of Hyperdub (compilatie), King Midas Sound (Waiting For You en Without You) en Kode 9 & Space Ape. Hun Black Sun is één van de mooiste vergeten (en ondergewaardeerde) platen van vorig jaar.

  4. interessant, Theiz. die hele dubstep hype laat ik ook links liggen eigenlijk, maar dit is wel iets bijzonders. op de een of andere manier klinkt het ook wat minder geforceerd (als bv een James Blake), misschien doordat ie er lekker de tijd voor neemt.
    anyway, deze gaan we diggen…

    • Ik zit meer op de lijn van Wim. Dubstep is juist een intrigerende muziekstroming waar echt spannende muziek wordt gemaakt. Daar is ook genoeg variëteit binnen. (Het debuutalbum van) James Blake is ook behoorlijk anders. Dat behelst een aantal liedjes die ook aanschurken tegen soul en R&B, met daarnaast een heerlijk diepe twist (inderdaad de bassen!) en vervreemdende sound. Burial is toch meer van de soundscapes: ook geweldig, maar wel anders.

      • ik zal niet ontkennen dat het interessant is, en als ik moet kiezen prefereer ik dubstep ook boven al die R&B-diaree die zodra je de radio ook maar aanzet over je heen gespoeld wordt, maar het is ook allemaal erg complex en haast freaky. ze willen ook intelligent klinken, heb ik het idee, maar daardoor klinkt het vaak weer onnodig moeilijk. maar dat is slechts mijn nederige opinie, die doet er uiteindelijk ook niet zoveel toe 😉

      • Ach, ik draai het ook niet dagelijks hoor. Ik moet er zeker voor in de stemming zijn, maar ik vind het ter afwisseling toch fijne muziek. Klassieke dub trouwens ook – lekker met de koptelefoon op. Zoals bijvoorbeeld die dubversie die Mad Professor van Massive Attack’s ‘Protection’ maakte, getiteld ‘No Protection’: HEERLIJK!!

  5. Ik houd mij van het beoordelen waarom of hoe muziek gemaakt wordt. of het gemaakt wordt om intelligent over te komen of dat het gewoon gedaan wordt omdat ze de sound goed vinden laat mij koud. Waar het mij om gaat is of de muziek mij iets doet, en tot nu toe heeft binnen de dubstep me weinig echt geraakt. Al die aan Burial of zo je wilt james blake gelinkte (post) dubstep en semi ambient releases, overal veel lof ontvangen dat zeker, en het klink ook wel goed en zelfs intrigerend, maar nergen pakt het mij. En dat doet deze van Burial wel. ook de voorganger Street Halo doet dit (in mindere mate) De zogenaamde Liquid drum en bass daarent tegen (wat soms bloed commercieel klinkt) daar lust ik wel pap van 🙂 zie deze track:

  6. Hier een liefhebber van Burial sinds het begin. Muziek om bij nacht door de straten te dolen. In het maanschijn op de Erasmusbrug te kijken naar voorbij glijdende schaduwen van schepen naar onbekende bestemming. En de wind zacht door de muziek te horen suizen, terwijl de schelpen van de koptelefoon de oren warm houden. Loner vind ik – misschien weinig verbazingwekkend, het sterkste nummer van deze EP.

    James Blake is naar mijn mening inderdaad overhyped. Hoewel een nummer als bijvoorbeeld CMYK wel van hoog niveau is. Als je op zoek bent naar meer muziek met dubstep invloeden raad ik aan om Emika eens te proberen.

  7. Burial vind ik trouwens wel ijzersterk en deze nieuwe ep komt binnenkort gelukkig met meer op cd uit. Deze nieuwe Burial klinkt het lekkerst van allemaal MAAR ik vind hem tegelijkertijd ook minder origineel; het brengt me rechtstreeks terug naar de hoogtijdagen van labels als Warp, Skint, Apollo en R&S….maar mooi is het, dus BOEIJUH! 🙂

    • Ha, met die laatste opmerking blaas je in één keer die nostalgische walm die om je heen hing van je af en verander je in een ontzettend hippe en jonge gast. Hoe doe je dat toch?? 😉
      Ik luister trouwens nu naar Skrillex, dat ook als dubstep gekwalificeerd wordt op de Luisterpaal, maar het spijt me: dat houd ik niet langer dan twee nummer vol. Dan maar een ouwe knar!

      • 🙂

        Dubstep wordt best vaak heel vervelend uitgevoerd….maar Burial heeft om in de lijn van Stephan te spreken dat nachtelijke, dat intrigerende…al zie ik dan het Vondelpark voor me en niet die lelijke Erasmusbrug 🙂

      • Ik had bijna iets veroordelends over het Vondelpark opgeschreven, maar toen dacht ik opeens aan dat prachtige Filmmuseum dat daar vroeger stond, met dat heerlijke terras en De Kift die ik er ooit een heuse opera zag uitvoeren. Nou vooruit, daar past Burial ook wel bij…
        Ik schrijf dit ook uit een beetje zelfbescherming natuurlijk, anders krijg ik gelijk weer de hete toorn van ene Daan op m’n nek.

      • Pas op hè of ik stuur Theo op je af, want die zei: Alblasserdam, Waddinxveen en Castricum, ik ken er niemand, ik kom er nooit en ik heb er niets mee, WEG ERMEE!

      • En wie is Theo? Dat dikkertje van Ajax? Ik zit nu al te rillen achter mijn pc…

      • Vergeet ook niet het gebruik van Vondelparkgeluiden door Charles Frail op zijn plaat. Heel mooi. Maar ook daar was je niet van te spreken, Kees. Dus… zucht! 😉 Ik laat mijn toorn achterwege deze keer. Het is erg genoeg als je aan de Erasmusbrug moet denken bij de muziek van Burial. Ik vraag me af of ik überhaupt aan een stad denk bij deze plaat. Ik zal het op een laat tijdstip nog eens uitproberen.

      • Dubstep is bij mijn weten vaak grote-stads-muziek, maar jij mag daarbij best aan bloemetjes en bijtjes denken hoor… 😉

      • Ah, ons Theo!
        Ik kan natuurlijk nu over Brabo’s gaan beginnen, maar daar zie ik toch maar van af…

      • Ik doe heel normaal. Jij lijkt eerder last te hebben van enige opgefoktheid. Ach, dat begrijp ik ook wel na 14 goals tegen in 4 wedstrijden…
        Weet je, laaf je maar die prachtige en troostvolle uitvoeringen van Poor Wayfaring Stranger!

      • Begin maar weer over voetbal ja! Alsof ik daar iets mee heb. En dan nog: iets met volharden in moeilijke tijden toch!
        Maar weer on-topic: deze dubstep klinkt inderdaad stedelijk. Maar het doet eerder denken aan een futuristische stad dan aan een bestaande stad. Ik kom dan toch eerder bij Eindhoven uit met haar moderne lichtkunst en kunstlicht dan bij een Damstad.

      • Daar geef ik je gelijk in: eerder Eindhoven dan Amsterdam, maar Rotterdam, zoals zo mooi door Stephan hierboven beschreven, is natuurlijk nog steeds ook een goeie optie.

  8. Man man die Burial doet mooie dingen:

    remix van Jamie Woon zijn wayfaring stranger cover…..
    breaks my heart …. die sound, en dan dat clipje…

    er wordt nog steeds mooie stuff gemaakt.

  9. Prachtige remix, Theiz! Van wat ik één van de allermooiste traditionals vind.
    Ik leerde het liedje ooit kennen via 16 Horsepower, ook spookachtig mooi:

    Daarna hoorde ik een versie van de klassieke countertenor Andres Scholl. Heel anders, maar toch fraai:

    De versie van Johnny Cash op z’n American Recordings is natuurlijk ook even bekend als mooi:

    Wat dacht je van de Arabicana-uitvoering van No Blues:

    En tot slot het liedje uit de allermooiste vrouwenstem:

    • Is ook een van mijn al time favorites, de originele versie van woon vind ik wat tegenvallen maar die remix van burial….. that what i’m talking about…

      • Ja, die Burial roept genoeg op: van regionale ressentimenten tot Theo Janssen of Maassen tot Poor Wayfaring Stranger in allerlei uitvoeringen. Zo zie je maar, wordt het zomaar je meest becommentarieerde post! 😉

  10. meer meer meer ….. 😉

    Over wayfaring stranger, 16 hp is de voor mij favoriete versie die jij hier voorschoteld, op de voet gevolgd door Cash. Die andre versies ook leuk. thanx !

  11. Doen we er gewoon nog een paar. De volgende is speciaal voor Daniel (zonder puntjes):

    En die van Jack White (van de soundtrack van Cold Mountain) is ook niet verkeerd:

    En een fijn ouwetje, van Bill Monroe himself:

    Wat dacht je van die van Eric Bibb:

    En tot slot een psychedelische uitvoering:

  12. Pingback: mousique’s jaarlijst 2012 | mousique.nl

Reacties zijn gesloten.