The Pines

The Pines – Dark So Gold
(Red House Records/Music & Words)

In the morning, I buckle my shoes like a pilgrim
And make my way to the highway
In the silhouette of silos
Cry, cry, crow


De aarzeling. Schoenen aanbinden als ben je een pelgrim. De toon is gezet, maar het is niet duidelijk waar deze vandaan komt. De snaredrum heeft loden schoenen. Een gitaarakkoord waait het hoofd binnen maar het is het koren dat wiegt.

In the distance, all the way from Iowa
The city glows like a beating
Heart upon a table
Cry, cry, crow

Sijpelen, dat doet Dark So Gold van Benson Ramsey en David Huckfelt. Of, als je heel stil zit en goed luistert: kabbelen. Er schuilt een aarzeling in dit derde album van The Pines, een schromen. Niet omdat het de liedjes aan durf ontbreekt. Het is een ontzag dat hieraan ten grondslag ligt. Ontzag voor de tijd. Het is wat Augustinus distentio animi noemt, de uitgestrektheid van de tijd die we in onze ziel meten. Dark So Gold handelt over klokken die luiden, zandlopers vol vallende sneeuw, het gerinkel van belletjes waar later een trein overheen zal rijden.

With a broken watch around my wrist
I check the time and shake my fist

Het album probeert het land waarin het is ontstaan, het landschap is wellicht een betere omschrijving, te duiden. De taal en gebruiken van de oorspronkelijke bewoners, de native Americans, spreekt uit de teksten: de dode veren aan een dreamcatcher bijvoorbeeld. En als St. Paul van zijn paard valt, komt dat omdat The Great Spirit zich over hem verheft.

Dark So Gold werd geproduceerd door Bo Ramsey (de vader van Benson) en dat is te horen. Nergens klinkt een liedje of instrumentaal stuk alsof het niet af is. Ook is er geen spoor van haast te bekennen, het is alsof de muziek bewerkstelligt wat de woorden niet vermogen: een moment het stilstaan van de tijd te menen ervaren. Er zijn mensen die de muziek van The Pines vergelijken met die van Daniel Lanois maar dat lijkt me wat vergezocht. De eerder genoemde Bo Ramsey, Bob Dylan (inderdaad, dan wel geproduceerd door Daniel Lanois) en misschien ook Tony Joe White lijken meer op zijn plaats. En als die laatste in het rijtje past, dan moet ook Mark Knopfler worden genoemd. Gitaren zo doordringend laten klinken zonder dat ze op de voorgrond treden, er zijn er niet veel die dat kunnen.

Dark So Gold, wat waait het hoofd binnen en doet alles wiegen?

Deze recensie is oorspronkelijk geschreven voor Real Roots Café

5 gedachtes over “The Pines

  1. Mooi omschreven, Wim! Dit maakt nieuwsgierig. Dat clipje is van grote schoonheid trouwens en het liedje idem dito. De stem is wel wat omfloerst en ik ben er nog niet helemaal uit of ik die nu echt mooi vind of toch wat al te voorzichtig…

  2. tja, dat zou ik ook niet meteen kunnen zeggen. het klinkt wel heel mooi, maar of het beklijft zal de tijd moeten leren.

  3. Jongens, dit gaat me – zoals zoveel vandaag de dag – te snel. Het sijpelen van de stilte, daar gaat het hier om. En dat ‘kost’ tijd. Lees in Belijdenissen van Augustinus maar hoe hij schrijft over de acht lettergrepen van Deus, creator omnium

    Wat ik dus meet, zijn niet de lettergrepen zelf – die er niet meer zijn – maar iets in mijn geheugen, iets dat zich daar heeft vastgehecht en blijft.

    • Beste Wim, als je goed leest – net zoals ik dat nu doe bij die fascinerende regels van Augustinus – zei ik niet dat ik mijn conclusie al getrokken heb, maar dat ik er juist nog niet uit ben. Dus ik gun mijzelve juist de tijd hierin…

  4. Pingback: mousique’s jaarlijst 2012 | mousique.nl

Reacties zijn gesloten.