recensie: Ancient Crime by Kim Janssen

Kim Janssen leverde met `the truth is, i am always responsible’ in 2009 een van de mooiste Nederlandse singersongwriter debuutplaten af. Verder is Kim bekend van het samenwerkingsproject The Black Atlantic, dat onlangs nog een heerlijke ep `darkling i listen‘ uitbracht. Met zijn tweede korte langspeler (het heeft de lengte van een ep maar klinkt eerder als een volwaardig album) overtuigt Janssen als singer-songwriter van hoog niveau.

Althans, singer-songwriter, zeg maar gerust: componist. De haast klasssieke intermezzo’s en de uitgebalanceerde orchestratie (met aan het slot een heus koor) maken duidelijk dat Janssen gegroeid is en durft uit te pakken.

Ancient Crime blijkt een zeer persoonlijk album, het is geïnspireerd op de jonge jaren die Kim doorbracht op een Britse kostschool in Azië. Hij neemt ons mee op een muzikale reis, naar de wereld van `het Evans House kwartet, het 100-koppige Blyth Danauby koor, geschal van trompetten, klarinetten, bugels, tuba’s en kerkorgels’. Het opnameproces was op zich al een reis, Kim werkte in Berlijn met het Oriel Quartet (bekend van The National en Sufjan Stevens), plaatste een drumstel in een verlaten fabriekshal in Groningen, een traporgel in Almere, en speelde op het magistrale orgel van de Catharinakerk in Utrecht samen met het gerenommeerde 100-koppige Toonkunstkoor.

Ondanks al dit muzikaal `geweld’ is Ancient Crime geen bombastisch album geworden. Hij laat orkesten fluisteren (severn, evans house quartet), zingt als een Nick Drake (Tors), pingelt als een Satie op een desolate piano (le dodo ou l’amour au berceau), of omzingt fluweelzacht het massieve koorgeluid van het Toonkunstkoor (blyth farjeon choir). Alleen aan het slot van Drift ontaardt wat als een klein liedje begon even in een intense post-rock sessie.

Vooral dat slotnummer (blyth farjeon choir) is van een overgetelijke schoonheid:

release: 9 maart 2012, Snowstar Records

Advertisements

27 gedachtes over “recensie: Ancient Crime by Kim Janssen

  1. Mooi omschreven, Peter.
    Ik luisterde vandaag dit album op de Luisterpaal en was ook geraakt door deze mooie plaat en dat prachtige slotnummer (doet me denken aan zo’n Engels kathedraalkoor!).

  2. Klinkt heel mooi op het eerste gehoor. Hij heeft het album ‘the truth is, i am always responsible’ op een goede manier opgevolgd.

    • Eén nadeel wil ik toch niet onvermeld laten: ik vind dat onze Kim behoorlijk onverstaanbaar zingt. Het mompelen wordt zo tot een soort kunst verheven, die m.i. helemaal niet nodig is.

  3. Ik vind het geheel best aardig, maar hoor op het fraaie slotaccoord na weinig nieuws onder de zon. Daarbij vind ik het gewoonweg gemakzuchtig en slecht gezongen. Een soort Will Oldham met keelpijn ofzo. Nee ik vind de recensie mooier dan het album, mag dat ook? 🙂

    • Dat mag zeker. Ik vind het ook een fraaie recensie. Doch ik meen dat Will Oldham toch iets onvaster van stem is dan onze Kim. En de orchestratie vind ik ook best mooi. Dus ik doe er wel een sterretje bij…

      • Will Oldham was samen met Bill Callahan één van die eerste die geëmotioneerd zong zonder dat het helemaal zuiver was; maar dat paste ook helemaal bij de lo-fi. Nu zingt hij beter dan vroegah, maar menen (copy paste verhaal weer) dat je bij bepaalde muziek nu zo moet zingen. Ooit interviewde ik We Vs. Death (leuke NLse band) en vertelde er één dat hij een Americana/altcountry bandje ging beginnen. Eén van de andere bandleden beaamde dat en zei: ja en hij kan net zo zingen als Will Oldham. En dat is vaak een valkuil voor bands/artiesten die denken dat het erbij hoort. Mad About Mountains zit op het randje wat dat betreft. Ik bedoel ik snap best dat je kiest voor of Cambridge Engels of Amerikaans Engels, maar dat je ook een dialect erbij neemt of een manier van zingen, nee dat gaat me te ver.

        peTer is degene die (een veer in zijn) sterretje verdiend, want ik was zo onder de indruk van de recensie dat ik dacht: die MOET ik luisteren!

      • Hoe zuiver zong Dylan eigenlijk? En die is van nog meer vroegah!
        Oké, ik begrijp dat hier dus een soort complottheorie speelt: je bent pas interessant als hele alternatieve country- of folkact als je op z’n Oldhams zingt. Maar om nu jouw interviewervaring te algemeniseren, gaat mij weer een beetje ver. En Mad About Mountains zingt m.i. toch ook een stukje vaster…
        Voor alle helderheid: ik vind Oldham en Callahan allebei zeer aanvaardbaar hoor!
        Het grappige is, dat ik de plaat al beluisterd had en Peter wel ietwat té lyrisch vond… Maar onze Kim kan deze gerust in z’n persbio zetten (zonder de comments natuurlijk ;-)).

      • Ik stop na deze maar met reageren, want ik merk dat ik alles dat ik typ moet uitleggen dan wel verdedigen. Dat interview was slechts illustratief en niet het enige waarop ik dat baseerde natuurlijk…zo dom ben ik niet. Ik heb ook ietwat luisterervaring. Men heeft er in NL nogal een handje van om op die manier te gaan zingen bij dit soort muziek en MAM niet anders, maar die is muzikaal weer eigenzinniger.
        Nogmaals, ik heb het niet over zuiver zingen van Kim, maar over het feit dat het gemurmel is (onverstaanbaar zoals je zelf zegt) dat ongeveer op een bepaalde manier klinkt als….(vul het in)

    • Ik wilde al zeggen mannen broeders waar is de liefde ? de liefde voor muziek en de liefde voor elkaar 🙂

    • Ik geloof dat ik je een beetje begin te begrijpen, JW. Allen zie ik de bedoelde eenstemmigheid wat minder. Maar ik vind zulke discussies juist alleraardig(!)st. Naast onze gedeelde mousiquale en caleidoscopische liefdes natuurlijk…

  4. ja zonder de liefde waz zelf mousique.nl niets dan schallend koper…..

      • J Tillman, dan ga ik toch eens luisteren…. :), Ik luister het niet echt allemaal wat er op mousique voorbij komt.

        Ik wil echt de tijd nemen voor muziek. helaas zal er dan ook vast wel eens iets moois aan mijn neus voorbij gaan.

        Maar deze ga ik toch eens beluisteren.

  5. wie was lid van fleet foxes ? J Tillmann ?

    Daar heb ik al twee albums van. Ik zie het net op Wikipedia, heb zijn year in the kingdom eigenlijk blind gekocht omdat het (ook) op bella union verschenen isn (label van explosions in the sky) Ik heb er ook maar twee euro voor betaald dat maakte dat blind kopen wel stuk makkelijker.

    ik bedoelde dat ik kim jansen toch eens ga luisteren. 🙂

  6. Pingback: recensie: Kim Janssen – the lonely mountains | mousique.nl

Reacties zijn gesloten.