Recensie: Misophone – Songs From An Attic

Mijn oma bewoonde lange tijd een prachtig pandje aan een Delftse gracht. Als wij daar op bezoek waren, ging ik – om de tijd te doden én uit een zucht naar avontuur – de zolder op. Als klein kind was dat wel met een bonzend hart. Er lagen her en der muizenvallen. Een hoek was afgezet met gaas; het zag er uit als een kooi. En overal stonden dozen. Nieuwsgierig als ik was, maakte ik ze open. Ik graaide tussen de oude boeken, snuisterijen en vergeelde ansichtkaarten. Een grijs verleden geurde me tegemoet.
Precies die sfeer komt bij mij naar boven als ik naar de muziek van Misophone luister. Heel toepasselijk heet hun eerste reguliere album Where Has It Gone, All The Beautiful Music Of Our Grandparents? It Died With Them, That’s Where It Went… en hun laatste album is getiteld Songs From An Attic (‘attic’ is Engels voor vliering!).

Misophone bestaat uit S. Herbert en M.A. Welsh. Laatstgenoemde zorgt voor de teksten en Herbert bespeelt naar eigen zeggen zo’n 20 instrumenten. Ze kennen elkaar zo’n jaar of acht. Ze willen ons laten geloven dat ze dertien albums hebben gemaakt. Deze zouden verschenen zijn als obscure cdr’s, die ze weggaven aan vrienden en bekenden. Wat wel zeker is, is dat in 2007 hun eerste reguliere album verscheen (dat met die idioot lange titel). Het kwam uit bij het fijne label Kning Disk. Ook opvolger Be Glad You Are Only Human (2008) werd daar uitgegeven. I Sit At Open Windows (2009) kwam uit bij het Franse label Another Record. Eind 2011 verblijdde dit label ons met alweer Misophones vierde worp: Songs From An Attic.

Hoe omschrijf je het werk van Misophone? Ik vind het lastig om dat op één noemer te brengen. Daar zijn de liedjes te grillig, te eigenzinnig en te eigensoortig voor. In een aantal typeringen doe ik een poging. Misophone klinkt als:

– een Tom Waits light: de potten en pannen zijn aanwezig, maar die ultralage en schorre stem ontbreekt
– Orchestral Manoeuvres In The Dark (OMD), maar dan op traditionele instrumenten i.p.v. synthesizers gespeeld
– Beirut, maar wel in een hoge versnelling, zonder het pathos. In plaats daarvan een flinke schep ironie
– de perfecte imaginaire soundtrack bij Hugo (die letterlijk en figuurlijk fantastische film van Martin Scorcese, die een ode is aan de mechaniek, de vroege cinema en de avonturenroman)

Toch is Misophone ook en vooral zichzelf: uniek in zijn smeltkroes van vele stijlen: ballroommuziek, Balkan, orgelmuziek, folk, country, circusmuziek. En dat alles in een soort gruizige stijl, die doet denken aan 78-toeren-platen. Daar heeft de naam Misophone ook alles mee te maken. In een interview vertellen de bandleden dat ze de naam ontleenden aan een knopje op hun viersporen recorder. Als ze dat indrukten, klonken de opnamen als een kapot muziekdoosje of als een soundtrack van een stokoude film. In die zin is ook de huidige albumcover weer uitstekend gekozen. Hij drukt de sfeer van de liedjes perfect uit. Je komt daardoor in de sfeer van vergeelde ansichtkaarten, oude prentenboeken en stomme films. En toch is het niet oubollig. De liedjes hebben namelijk ook iets tijdloos en fris zelfs. Als inspiratiebronnen noemen Herbert en Welsh zelf Tom Waits, Daniel Johnston, Will Oldham, Eels, Moondog, Bukowski, Leonard Cohen, zigeunermuziek en The Anthology Of American Folk Music.

Na deze lange introductie spoeden we ons naar het laatste album. De verrassing is er voor mij natuurlijk intussen van af. Toch valt er nog genoeg te ontdekken én te genieten. Het eerste dat mij opviel, is dat het draaiorgel verdwenen is. Draaiorgel?? Ja, het draaiorgel nam op de eerste albums een prominente plaats in. De gewone orgeltjes zijn wel gebleven. Neem het eerste gewone liedje Swan’s Road, dat zich na het korte instrumentale openingsnummer laat horen. Lichtvoetige gitaren zetten de toon, maar al na een paar maten dient zich het orgeltje aan. Je kunt het lullig noemen, maar ik vind het eerder ontroerend, zeker als S. Herbert er een klokkenspel en piano overheen lardeert. Het past ook prachtig bij de tekst vol heimwee.
Instrumentals nemen een voorname plaats in op dit album. Het mooiste voorbeeld hiervan is Blackbird On A Gravestone. Zo’n titel roept natuurlijk al allerlei beelden op. Hoe verrassend is het dan als het begint met kwinkelerende vogeltjes, het gekraak van een oude grammofoonplaat, weer zo’n fijn klokkenspel, een orgeltje eronder en een mandoline. Richting einde voegen zich er strijkers bij, waarbij het nummer zelfs de grandeur krijgt van het Vocalise uit Pachelbels Canon. Dit tafereel van een begraafplaats is daardoor niet aardedonker, maar bevat strepen hoopvol Paaslicht…

We zouden Misophone tekort doen door alleen aandacht te besteden aan het muzikale aspect. M.A. Welsh is een begenadigd schrijver. Neem The End Of A Love Affair. De tekst is behoorlijk surrealistisch:

I dreamt last night your ear fell off
And grew down on the floor
And I slept inside of it
And it was a very good sleep
It was a very good sleep
We have rolled in streets,
We have tired eyes,
We will no more meet like this

Dat is ook een manier van een stukgelopen relatie van je afschrijven…
Een ander voorbeeld van een originele tekst is Barnaby Flower. Het verhaalt over een man, die nooit doucht, maar één keer per jaar in bad gaat. Dat doet hij dan ’s nachts, met alle lichten uit. Zo hoeft hij de zeep niet te zien, waar hij als kind doodsbang voor werd en bleef. Je hoort zelfs letterlijk het gegil van angst… Tja, zo’n heerlijk bizarre tekst zou Rennie Sparks van The Handsome Family ook bedacht kunnen hebben. In dit liedje speelt trouwens ook de Franse band Alone With King Kong (wat een naam!) mee.
Het uitmuntende tekstschrijverschap van Welsh zit ‘m ook in kleine zinnetjes, die je opeens midden in een liedje tegenkomt en die blijven hangen. Zoals I’m a clown with a motorised monkey that’s become my inner monologue/constructed an appropriate stereotype and clothed it like a catalogue in het zwierige liedje Backgarden Bastards. En wat dacht u van het zinnetje nota bene letterlijk tussen haakjes (the earth’s an old canvas painted over many times) in het trieste Rock Scissor Stone?!
Het album eindigt met de veelzeggende instrumental Song From An Attic. Vol weemoed wordt de piano kort en gloedvol bespeeld. In gedachten beklim ik opnieuw de zoldertrap op het Achterom in Delft en geef mijn ogen de kost…
Dank Misophone, voor het blootleggen van mijn herinneringen en (al of niet bestaande) beelden.

Misofonie of Misophonia schijnt trouwens een psychische aandoening te zijn waarbij je bepaalde alledaagse geluiden niet kunt verdragen. Bijvoorbeeld de eetgeluiden aan tafel of andere mondgeluiden. Je wordt daar dan stapelgek van. Frits van Egters in De Avonden van Gerard Reve lijdt hier bijvoorbeeld aan. De leden van Misophone ontdekten pas later dat deze betekenis ook aan hun bandnaam zit. Deze betekenis is wat mij betreft ook niet van toepassing op hun muziek. Integendeel, de geluiden van Misophone bewerken bij mij juist een tegenovergesteld effect…

Advertisements

20 gedachtes over “Recensie: Misophone – Songs From An Attic

  1. Hey, Cornelis B, prachtige recensie weer! Dit was mij dus volslagen onbekend, maar ik trek het beter dan Wovenhand. Dat Blackbird On A Gravestone doet idd denken aan Pachabels Canon!

    • Dit trekt zelfs mijn vrouw en dat zegt wel wat… (maar ja, zij vond de film Hugo gisteren ook prachtig, zeker in 3D!).

    • Echt een prachtige film! Scorcese bewijst hiermee dat hij echt meer kan dan fijne gangsterfilms maken. Het camerawerk is al een genot. Je zweeft door het Parijse station, door hallen en zelfs klokken. Het verleden komt echt tot leven. En het is ook een heel mooi verhaal. Beetje pathetisch, maar dat mag in de bioscoop vind ik altijd.

  2. Fraai omschreven inderdaad! Ik heb ze ook allen in de kast staan!

    Hun hoezen vind ik ook altijd intrigerend. Zo lijkt die van Be Glad You Are Only Human op de nieuwe van Lambchop, maar dan uit een rariteitenkabinet. Dat vind ik denk ik ook hun beste album. Over deze zei ik in december 2011 onder meer:

    Het is alsof je op een verborgen, net ontdekte zolder in het huis van je opa en oma een mysterieuze koffer hebt ontdekt, waarin allemaal magische oude prentenkaarten zitten van de jaren 30. Intieme muziek vanuit de twilight zone, zoiets. S. is een klassiek getrainde muzikant en bespeelt een instrument of 20 en M.A. schrijft, zingt en werkt met gevonden geluiden. Ze brengen een soort hybride van folk, indierock, ballroom muziek experimentele en orgelmuziek en altcountry. Muziek die je ergens tussen Matt Elliot, Micah P. Hinson, Neutral Milk Hotel, Beirut, The Caretaker, Fire On Fire, Syd Barrett, A Hawk And A Hacksaw en Tom Waits in kunt plaatsen, zonder dat die vergelijkingen ooit helemaal opgaan. Wonderlijke pareltjes.

    • Ha, jij zat ook al op zolder bij oma! In die vergelijkingen van jou kan ik me zeker ook vinden, hoewel ik een paar bands niet zo goed ken: Matt Elliott, The Caretaker en Fire on Fire bedoel ik dan.
      Je hebt gelijk met die hoes van Lambchop:http://mogmusicnetwork.com/cms/wp-content/uploads/2012/01/lambchop-300×300.jpg en deze van Misophone: http://www.kningdisk.com/bilder/00kdht/kd056/kd056_large.jpg
      Muzikaal is de overeenkomst natuurlijk een stuk minder 😉
      Ik las trouwens in een interview dat Misophone die oudere liedjes wel degelijk nog bewaard heeft, maar dat ze toch echt té lofi zijn. Ze gebruiken ze wel voor nieuwe albums. Zo schijnt Castles In The Sand van het laatste album al een jaar of 7 oud te zijn, maar ze hebben het dus nieuw opgenomen en bewerkt. Het zou ook het hoge tempo kunnen verklaren. Ik bedoel: in een kleine 5 jaar 4 albums is geen kattepis…

      • Jazeker, mijn oma had ook zo’n zolder die je als een soort schatkamer zag als kind

        Matt Elliott = ex-Third Eye Foundation en nu met akoestische gitaar, samples en zeer melancholisch (de nieuwe zou zo maar op mijn jaarlijst van dit jaar kunnen komen)
        The Caretaker = obscure filmmuziek van de V/Vm labelbaas
        Fire On Fire = de folkreincarnatie van Cerberus Shoal

        Ja ik heb ze wel eens gemaild en ze hebben gewoon voor 13 albums materiaal, maar zijn best kritisch en dus duurt het uiteindelijk weer relatief lang voor ze iets uitbrengen.

      • Was dat je Waddinxveense oma? Dat grote huis aan de Gouwe zal best een grote zolder gehad hebben … 😉
        En dank voor de aanvullende opmerkingen over, de mij onbekende, artiesten.

      • In dat huis in Waddinxveen of in dat nederige stulpje van jou in Apeldoorn? 😉

      • Ach, dat ik deze hint in der tale Kanaäns niet begreep… Licht schaamrood kleurt mijn kaken. Ik was blijkbaar niet helemaal wakker toen ik dit las. En ja, dat doet dan weer gelijk denken aan een ouwetje van Misophone:

    • You’re welcome. Thank you for your music that ‘tickles’ my imagination! I like your albums very much and this musicblog is the platform to share that.

  3. En er komen alweer 2 albums aan als ik het goed lees:

    Misophone and the midnight choir – ”Before the waves roll in” is still coming out, will hopefully have a definite date soon. In the mean time, here is the track-list:
    1) I too allow myself to dream

    … 2) white horses in a yellow sun (w/Aubben Renee)

    3) hide from reality

    4) interlude 1

    5) old unwelcome guest

    6) the fear

    7) in search of beauty

    8) a mother’s last word to her son (w/Aubben Renee)

    9) backwards up a stream

    10) in search of beauty (reprise)

    11) there’s nothing wrong with love

    12) the waiting game

    13) the year the curtains froze

    14) never forget (w/alone with king kong)

    15) sleep soundly in the setting sun

    16) don’t make room for the devil

    17) mountain low

    18) the guillotine walls (w/ alone with king kong)

    19) day by day

    20) before the waves roll in

    —————————————————————————–

    Another Lost Night

    1) Blue Bird
    2) I don’t like what I see
    3) Dirty Girl
    … 4) Another Lost Night
    5) Love is a blue bottle fly (it violates a room and makes children cry)
    6) Held the Hand (w/ craven canary)
    7) Let us go then you and I (w/alone with king kong)
    8) Dawning of an old era
    9) The sincerest form of flattery (part 2)
    10) After it got Dark
    11) The Sun burns our skin
    12) North Cumbrian Ukulele Song

      • Ah! Tja, ik doe even niets aan FB. Vandaar.
        Wel erg leuk natuurlijk dat die gasten daar en ook hier reageren op deze recensie. Benieuwd hoe goed hun Nederlands is… 😉

  4. Pingback: Recensie: Misophone – Before The Waves Roll In | mousique.nl

  5. Pingback: la liste week 6 | mousique.nl

Reacties zijn gesloten.