Bry Webb

Bry Webb – Provider (idée fixe)

Rustieke verontrusting.

Of Constantines nog bestaan? Ik weet het eerlijk gezegd niet. Het laatste album van deze gedreven en intelligente Canadese postpunkrockers stamt alweer uit 2008 (Kensington Heights). Dat is overigens niet het beste album van de band, Shine A Light uit 2003 is dat wel. Nadat Steve Lambke al eerder muzikale zijpaden insloeg, doet de andere belangrijke man uit de band, Bry Webb, hetzelfde. Daar kijk ik niet van op, wel van de muziek op Provider. Want Webb blijkt op dit album de luidruchtige sturm und drang van Constantines te hebben ingeruild voor even subtiel als minimaal vormgegeven liedjes die door het veelvuldig gebruik van de akoestische gitaar en pedal/lap steel eerder aan country en folk doen denken dan aan punkrock. Al is in het door Colin Stetson op zijn gebruikelijke wijze geweldig ´aangeblazen´ (basklarinet, baritonsaxofoon, en Franse hoorn) Undertaker ook wat jazz te bespeuren. Na Provider heb ik alle platen van Constantines opnieuw beluisterd en wat bleek? Het verschil tussen deze band en Provider is niet zo groot als aanvankelijk gedacht. Bry Webb geeft op Provider in feite de essentie van Constantines weer. Al is er wel wat veranderd.

We´ll never be again
what we were when we were younger

Zo klinkt het in Ex/Punks. Opnieuw betoont Webb zich een uitstekend tekstschrijver. In Zebra beschrijft hij het gevoel van een man die bij zijn vrouw aan het kraambed staat.

Zebra standing on the moon
Looking down upon the Earth
Helpless in the operating room
While the wife is giving birth

Ook een zin als Once she´s kissed you/you stay kissed (al heeft hij die niet van zichzelf) mag er zijn. Webb is er in geslaagd om de betrachte eenvoud in elk liedje een eigen klankkleur te geven zodat dit bijna rustiek aandoende album net die variatie kent die het gemoed zowel streelt als (licht) verontrust.

Deze recensie verscheen eerder in het muziektijdschrift Heaven (nummer 2, 2012) dat nu in de winkels ligt.

Advertisements

7 gedachtes over “Bry Webb

  1. Mooie recensie, Wim. Dit gaan we wel checken.
    Dat filmpje doet me trouwens op één of andere manier denken aan het album ‘The Breadwinner’ van Shannon Stephens die op onvolprezen wijze het alledaagse leven kan bezingen. Eén van de nummers daar begint met kippengekakel. Hier dus een klein kind en keukengeluiden. En onze Bry zingt onverstoorbaar door, aan de keukentafel (of moet ik zeggen: de peuter gaat onverstoorbaar door met z’n spel?).

  2. Niet onverstoorbaar Kees, zie zijn oogopslag aan het einde van het intro. Zo kijk een vader naar zijn kind, met een zweem van glimlach… Vergeet Constantines niet!

    • Goed opgemerkt, Wim. Ik zag de glimlach ook aan het eind. Maar laat ik het dan zo zeggen: hij blijft bij de les, qua akkoorden én tekst… Ik zal de Constantijnen zeker niet vergeten.

  3. Zo! Ik luisterde vanavond in de auto, snellend over ’s Heren wegen ‘Shine A Light’ van Constantines. Wat een heerlijk rauwe en intense plaat is dat! (en dat voor 1,59 euro :-)) Dank voor de tip, Wim!

  4. Nu je hiervoor gevallen bent, is de aanschaf van de andere drie Constantine-albums het overwegen waard. Bijvoorbeeld Kensington Heights. Op het debuut na zijn ze allemaal wat minder heftig dan Shine A Light. En vergeet het hierboven besproken album niet! Dat filmpje in de keuken is slechts een proeve van bekwaamheid. Provider is veel meer dan dat.

    • Overwegen zal ik het zeker, maar die albums zijn wel een stukkie duurder… En ik heb nog wel meer wensen 😉

Reacties zijn gesloten.