Recensie: Mark Lanegan Band – Blues Funeral

Vandaag is het Aswoensdag, het begin van de Veertigdagentijd voor Pasen, vanouds de vastentijd. Vanavond ga ik het askruisje halen bij de rooms-katholieke parochie hier ter plaatse. Een klassieke tekst die bij deze tijd hoort en ook vaak klinkt, is De Profundis (‘Uit de diepten’, Psalm 130). Het is een tekst die, wat mij betreft, ook op het lijf van Mark Lanegan is geschreven. Trouwens op zijn hand staat ook een kruis: voor goed, namelijk getatoeëerd…  Lanegans leven en oeuvre zijn in die twee Latijnse woorden samen te ballen: De Profundis. Diep zonk hij weg in een heroïneverslaving. Diep waren de depressies. Maar diep is ook zijn stem. Deze bevindt zich ergens tussen die van Johnny Cash, Nick Cave en Tom Waits in. U heeft gelijk: dat zijn allemaal geen zangvogelstemmen en Idols zouden ze nooit gewonnen hebben, maar het zijn wel stemmen waar het leven in verzonken ligt, inclusief zijn barsten en breuken.

Het laatste soloalbum van Mark Lanegan, Bubblegum, stamt alweer uit 2004. Sinds die tijd heeft de zanger niet stilgezeten. Integendeel. Hij deed mee als gastvocalist bij Queens Of The Stone Age. Samen met Greg Dulli vormde hij The Gutter Twins. Met engel Isobell Campbell maakte hij drie platen. En het electronische samenwerkingsverband Soulsavers kon ook een beroep op hem doen. De ruimte ontbreekt mij hier om uitgebreid op Lanegans muzikale historie in te gaan (u vindt hier een voortreffelijk overzicht), maar ik wil alleen maar aangeven dat hij sinds Bubblegum echt niet op zijn lauweren gerust heeft.

Maar goed, nu is er dus weer een soloalbum. Althans, merkwaardigerwijs draagt het de naam van Mark Lanegan Band. Nu zijn er sinds Bubblegum twee vaste begeleiders over: drummer Jack Irons en gitarist Alain Johannes. De laatste is in feite multi-instrumentalist en wat nog belangrijker is: producer. Volgens Lanegan kun je je geen betere producer wensen. Dat weet ik niet, maar bij Lanegan werkt het wel perfect, want Blues Funeral is muzikaal een rijke plaat geworden. Toch is het, ondanks die bandnaam, vooral een plaat van Lanegan. Hij schreef alle liedjes. Hij werd daarna ook nog eens gehinderd door een groot ongemak: de demotapes – op cassettebandjes! – raakten gedemagnetiseerd. En hij moest opnieuw beginnen, vanaf de bodem (De Profundis!).

Over begin gesprokken… Het album begint geweldig en ook werkelijk vanuit de diepten met The Gravedigger’s Song. Als heipalen klinken de bas, de laaggestemde gitaren en de trage drums. Bijna sinister zingt Lanegan: ‘With piranha teeth I’ve been dreaming of you/and the taste of your love so sweet’ om even later in het Frans (als een Baudelaire of een Celine) te vervolgen: ‘Tout est noir mon amour/tout est blanc/je t’aime mon amour/combien j’aime la nuit.’ De man/vrouw-verhouding wordt hiermee op scherp gezet, maar wel op sublieme wijze.
Verschillende recensenten klaagden dat hiermee Lanegan ook direct al zijn kruit verschoten heeft en dat het album daarna flink inzakt. Ik ben het daar niet mee eens, want het vervolgnummer, Bleeding Muddy Water, is weliswaar muzikaal minder dwingend, maar het is wel een prachtige slowblues, waar Lanegans stem kan excelleren. Hij croont zich op aangrijpende wijze door dit liedje heen, dat een gebed en liefdeslied in één is. Niet onopgemerkt mag blijven hoe David Rosser (gitarist van The Twilight Singers) en Duke Garwood hier een fijne gitaarmuur optrekken.
Grey Goes Black schakelt een tandje hoger. De stuwende drums, opnieuw de gitaar van David Rosser en de doordringende stem van Lanegan maken dit tot een heerlijke melancholische meltingpot waarin ik graag onderga…
Vervolgens wordt het tempo verlaagd en komt St Louis Elegy, een echte gospelblues, maar dan wel in het pikkedonker. Een elegie is een treurdicht. Deze song is ook in tranen gedompeld. Tot vier keer klinkt de zin: ‘If tears were liquor I’d have drunk myself sick.’ Maatje Greg Dulli zingt hier mee, natuurlijk ook al geen vrolijke Frans, en het duet verhoogt de triestheid op aangename wijze. Muzikaal zit dit nummer ook vol met allerlei spookachtige details.
Mark Lanegan was ooit voorman van de grungeband The Screaming Trees. Daarnaast zong hij, zoals gezegd, mee met stonerrockers The Queens Of The Stone Age. Dat hij nog rocken kan, blijkt uit Riot In My House. Josh Homme (van The Queens Of The Stone Age) mag hier z’n geweldige gitaarspel laten horen. Het liedje gaat over ruzie en ik kreeg het bijna met mijn eigen vrouw toen ik dit op volle sterkte draaide… Heerlijk! (dit nummer dan hè…)
Vervolgens komt het lievelingsnummer van Lanegan zelf. Althans, dat verklaarde hij in een interview. De titel is alvast één van de allermooiste, die ik dit jaar hoorde: Ode To Sad Disco. Lanegan keek de film Pusher 2, van de Deense regisseur Nicolas Refn (bekender van Drive) en was onder de indruk van de soundtrack, die uit zgn. eurotrash bestond. Daar zat ook een stukje muziek bij dat Sad Disco heette en van ene Keli Hlodversson was. Lanegan heeft dat stukje gebruikt en omgebouwd tot een geweldig nummer. Hij liet zich daarbij ook beïnvloeden door Kraftwerk, die hij de laatste tijd veel gedraaid heeft. Ode To Sad Disco is een soort merkwaardig huwelijk tussen electro en blues, maar het werkt. Het is euforische triestheid of trieste euforie.
Dat er daarna weer even teruggeschakeld wordt, zal niet verbazen. Phantasmagoria Blues is ook een slowbluesnummer. Het gaat over een verloren liefde. Direct daarna wordt de rockmodus weer opgezocht met Quiver Syndrome. Het lijkt zelfs wel alsof we de hoogte in gaan. Dat vooral komt door de heerlijke riffs en de aanstekelijke backingvocals van ene Shelley Brien. Als je de tekst beziet, is het allemaal toch een stuk donkerder. Juist die combinatie maakt het tot een intrigerend liedje.
Harborview Hospital is een liedje, zoals U2 graag zou willen schrijven anno 2012, schat ik in. Het kent een zeer ruimtelijke sfeer, die prachtig opgevuld is met allerlei muzikale details, qua gitaar en electronica. Lanegan zingt hier over het ziekenhuis uit de wijk in Seattle waar hij ooit opgroeide. Het openingscouplet brengt ons helemaal in de sfeer van Aswoensdag en verder: ‘I walked by Harborview Hospital/I heard the Agnus Dei/Oh sister of mercy/I’ve been gone too long to say/and all around this place I was a sad disgrace.’
Opnieuw klinkt er een bluesnummer: Leviathan. Het is één van de mindere liedjes. Althans, muzikaal vind ik het niet zo bijzonder en de zang is zeurderig. Dat neemt niet weg dat de tekst weer om te smullen is! Gelukkig herpakt Lanegan zich  met Deep Black Vanishing Train. Het is misschien het meest ingetogen nummer. Het gaat over spijt en wroeging. Noem het voor mijn part, net als Psalm 130, een boetelied. Over de akoestische gitaar klinkt Lanegans stem lager dan ooit. En dan opeens is er dat folky fluitje. Het brengt lucht en licht, alsof de vergeving zich al aandient. Schoon en troostvol.
Het slotakkoord van het album klinkt in de vorm van Tiny Grain Of Truth. Het is een licht psychedelisch nummer waarin de albumtitel voor het eerst opduikt. Dat is natuurlijk een grappig detail, maar verder is het niet zo’n bijzonder nummer. Het duurt eigenlijk ook te lang.
Dat neemt niet weg dat Blues Funeral een groots album is. Het siert Mark Lanegan dat hij koos voor de naam Mark Lanegan Band. Blijkbaar gunt hij zijn trouwe muzikale makkers die eer. Maar eigenlijk klinkt Mark Lanegan zelf als een band: gevarieerd, weids én diep…

65 gedachtes over “Recensie: Mark Lanegan Band – Blues Funeral

  1. Dit ga ik zeker eens checken! Overigens kreeg ik een waarschuwing van mijn virusscanner bij de link die je aangemaakt hebt. De pagina zou malware bevatten…

  2. “dat zijn allemaal geen zangvogelstemmen en Idols zouden ze nooit gewonnen hebben, maar het zijn wel stemmen waar het leven in verzonken ligt, inclusief zijn barsten en breuken”. Met dit soort zinnen weet je de spijker altijd zo goed op de kop te slaan, Kees! Bravo. Wederom een zeer aanstekelijke recensie. Deze man ken ik nog niet. De naam inmiddels wel vaak gehoord.
    En uh, wel, uh, nog even die recensie op Facebook zetten, hè Kees? :p Succes maat! 🙂

    • Graag gedaan, Daan!
      Die recensie gaat via een automatische link naar de FB-pagina van Mousique. Dat lijkt me wel genoeg ;-). En dat ik nog wel wat voor Mousique doe, is natuurlijk voor de verspreiding van het ‘goede nieuws’, hoewel dat ook weer niet betekent dat ik iedere recensie in een liturgisch/theologisch bedje spreid…
      Ter zake: ik denk zomaar dat jij Soulsavers ook erg zou kunnen waarderen en ook de platen die Mark Lanegan met Isobell Campbell (voorheen van Belle & Sebastian) heeft gemaakt.

  3. heeft niemand hier nog `copy paste’ geroepen?

    alle gekheid op een stokje, Mark Lanegan is een held en dit album mag er ook weer wezen. vooral een sterk begin en ook het tweede nummer vind ik heerlijk (muddy waters).
    ik ben het wel eens met sommige recensenten dat het album de (w.s. ook iets te hooggespannen) verwachtingen niet volledig inlost. er had meer ingezeten, denk ik, maar het steekt nog altijd met kop en schouders boven het leeuwendeel van de hedendaagse releases uit. het beste Lanegan album ooit zal ik het niet noemen, maar wie weet komt dat nog (dit soort muziek heeft rijpingstijd nodig).

    • Iedereen heeft het altijd over ‘Bubblegum’. Ik kan daar zelf niets over zeggen, omdat ik – tot mijn schande – moet bekennen dat ik dat album niet heb. Ik ben eigenlijk meer ingestoken bij die albums met Isobell Campbell en Soulsavers… Ik ga het ‘kauwgomballenalbum’ nog wel even checken op Spotify.

  4. The winding sheet (1990), Whiskey for the holy ghost (1993), Scraps at midnight (1998), I’ll take care of you (1999), Field songs (2001) en Bubblegum (2004) zijn stuk voor stuk topalbums, mede omdat Lanegan super kritisch op zichzelf was en op perfectionistische wijze alles in elkaar heeft gezet. Nu doet hij dat niet en klinkt daardoor meer ontspannen en komt daardoor op ontwapende wijze binnen. Een gedroomde opvolger, waarbij ik de kritieken over de enorm hoog gespannen verwachtingen niet snap. Velen richten zich volgens mij op het meer poppy Campbell/Lanegan duo en die vinden dit vast niet catchy genoeg ofzo.

    • Het viel mij gelijk al op JW, dat jij gewoon positief was over dit album, i.t.t. de anderen bij de Subjectivisten, als ook bij Kindamuzike en Fileunder om er nog maar een paar te noemen. Dat inkakken van het album wat wordt genoemd, snap ik ook niet, want er komen nog een aantal rocknummers achteraan en die Ode To Sad Disco vind ik echt ook vernieuwend in Lanegans oeuvre. In feite is het juist een heel gevarieerd album, eigenlijk gevarieerder dan de wat meer eenvormerige albums met Campbell (die ik ook mooi vind hoor). Bovendien vind ik het ‘stoeien’ met electronica op Blues Funeral zeer geslaagd.

      • dat stoeien met electronica is niet perse vernieuwend voor Mark Lanegan hoor, dat doet ie volgens mij op Bubblegum ook al.

      • Ik zeg ook niet dat het vernieuwend is, maar t.o.v. de albums met Campbell is het gevarieerd. En die electro/disco blues van Ode To Sad Disco lijkt mij voor Lanegan wel vernieuwend. Masr dat kan JW beter bepalen, want die kent volgens mij al die andere solo-albums van Lanegan ook…

      • Dank Daniël. Heb jij nog meer van Lanegan in de kast staan: solo en in samenwerkignsverband? En wat vind je eigenlijk van ‘Blues Funeral’?

      • ik heb ook nog een plaat met Isobell. Zijn oude platen zijn meer folk-achtig, wel al met broeierige noise onder de oppervlakte. Bubblegum vond ik toendertijd iets te weinig mooie liedjes bevatten. Mss dat dit bij een nieuwe luisterbeurt weer anders klinkt?

      • Intussen Bubblegum en Field Songs via Spotify beluisterd. Ik vond ze beiden mooi, maar het meesterwerk hoorde ik nog niet in Bubblegum. Eigenlijk vond ik Field Songs stiekem mooier: inderdaad, dat broeierige, vooral bij dat eerste nummer ‘One Way Street’, echt prachtig gedaan.

  5. Wat wissel jij toch heel de tijd leuk af, met die profielfoto’s…

    Enne ook wel fijn om het gewoon weer eens helemaal met jou eensch te zijn! 😉

  6. ja die profielfoto’s snap ik niets van…als ik direct inlog verschijnt de juiste en als ik eenmaal ingelogd ben komt mijn duistere ik ineens naar boven….ik doe het niet zelf zeg maar

    • Eigenlijk vind ik die ‘duistere’ wel helemaal bij Blues Funeral passen (en bij Aswoensdag: ‘stof zijt gij…’)

      • Jazeker ben ik geweest. Een man een man, een woord een woord…
        Het was mijn eerste keer zelfs. Bijzonder ook: de dorre palmtakjes en bladeren van vorig jaar werden verbrand: echt fik van een halve meter hoog! En flinke rook ook. Toen de as ervan afgekoeld was – na wat liederen en een wel hele korte preek – kon je het askruisje halen. Ik kreeg het as op mijn kruin. Later las ik dat dat eigenlijk Oosters-orthodox is, maar het was toch indrukwekkend. Zo wordt de Veertigdagentijd echt gemarkeerd. Kennen jullie trouwens dit nummer:

      • overigens nooit gedacht dat as een schakel tussen de protestanten en rk-en zou vormen…maar sowieso begrijp ik weinig van de verschillen tussen de diverse geloven; omdat er zoveel zijn kan je denken dat of alles iets verbindt of alles juist gestoeld is op niets…maar die discussie moeten we wellicht live maar eens voeren?

      • @ Daniël, dankzij jou ontdekt! (en dankzij Wim Boluijt die hem al eerder noemde), maar door mijn eerste Mousique-avondje bij jou ben ik dat album ‘Ash Wednesday’, dat ik al bij de FNAC in Parijs voor weinig gescoord had, gaan draaien. En nog eens gaan draaien. En toen is de inhaalslag begonnen, die onder andere tot dit leidde: https://mousique.wordpress.com/2011/06/21/elvis-perkins-in-dearland/
        Ash Wednesday staat bij Elvis Perkins trouwens ook voor de woensdag na Nine Eleven, toen de as en het stof naar beneden dwarrelde (zijn moeder zat in een vliegtuig dat zich in de Twin Towers boorde). Dit nummer vind ik vooral vanaf minuut vier ongeloof mooi: als die strijkers erbij komen. Pijnlijk mooi zelfs.
        @ JW, uiteindelijk komen RK en protestanten uit dezelfde stam voort. Naast een aantal verschillen – en dat merkte ik gisteren ook weer – is de overeenkomst groter. En dat heeft inderdaad met alles te maken en niet met niets (mooi verwoord door jou: er is blijkbaar geen tussenruimte, doet me bijna aan C.S. Lewis denken, maar dit terzijde). Juist de waarde van de rituelen en een goede symboliek hebben rooms-katholieken altijd beter begrepen dan menig protestant. In die zin ‘leer ik graag bij’!
        Maar je hebt gelijk: dit lijkt me meer iets voor een live-discussie (in Apeldoorn of Nieuw-Vennep of wherever…) 😉

  7. Ja, ik ken die gast niet en wist niet wat te verwachten. Maar deze man maakt een behoorlijk intense en depressieve indruk (op de foto).

    • Laat dat nu net behoorlijk passen bij zijn muziek…
      Maar jij hield toch ook van Cave en Waits? Dat zijn zielsverwanten qua diepte en intensiteit.

    • Ah, wat vind je dan van Clint Eastwood? Of Al Pacino? Of Robert de Niro? Of Anthony Hopkins? 🙂

    • En die kunnen er ook allemaal heel gevaarlijk uitzien!!
      Eigenlijk houd ik meer van dat soort types dan van al te lievige mijnheertjes…

  8. Ha, Lanegan. Mijn absolute held, muzikale koning, alles. Die man kan zingen! Wauw. Heb alles wel van hem en ken ook alles, van Screaming Trees tot Blues Funeral. En toen ik de plaat ergens van het internet plukte, een paar weken voor de release, stond te stuiteren! Nieuwe plaat van Lanegan! Maar.. dat werd snel minder toen ik hem opzette. Beats, elektronica. Dat moeten we niet hebben. Het heeft echt even geduurd voordat ik hier overheen was en de schoonheid van de plaat ontdekte.

    Maar toch moet ik het kwijt: het is niet de plaat die ik gehoopt had. Van mij had het minder hard en druk gemogen. Minder geluidjes, meer Lanegan. Zijn kracht gaat mijn inziens wat verloren in de productie. Ik vermoed dat ook Greg Dulli een vinger in de pap had, want Gutter Twins klonk ook al zo over-geproduceerd. Niet mijn smaak.

    Wanneer ik Bubblegum weer opzet, en dat doe ik nu, dan hoor ik de opener ‘When your number isn’t up’ en denk ik: ‘Ja, zo zou het moeten zijn’. Mooier dan dat wordt het nooit meer. Ik vind Blues Funeral een mooie plaat, maar het komt niet in de buurt van de serene schoonheid van Bubblegum.

    Mooiste Lanegan plaat blijft trouwens ‘I’ll take care of you’. Akoestische insteek, prachtige liedjes en Lanegan in topvorm. Zijn stemgeluid is daar zo mooi. http://open.spotify.com/album/1ZIm7w2HIf3cCfg0eZxwmP

    Vorig jaar zag ik hem solo, met David Rosser op akoestische gitaar. Het jaar daarvoor met Isobel Campbell in De Oosterpoort. Een akoestische Lanegan, het was echt bijzonder. Muisstil was het in Tivoli en Lanegan’s stemgeluid vulde Tivoli. Ik heb uit die tour twee erg goede live-opnames, dus wie d’r eentje wil..

    Dan nog even over Soulsavers: dat vind ik waanzinnig mooi. Ook elektronisch, inderdaad. Maar anders: niet zo vol, niet zo hard en niet zo druk.

    Top recensie, meneer de dominee! 🙂

    • @Vincent, dank voor deze uitvoerige reactie van een Lanegan-kenner. Dat ben ik dus niet. Althans, van zijn soloalbums had ik dus tot dit album niets in de kast staan. Ik zal al bij Plato dat Bubblegum en Field Songs in de midprice staan, dus komende week maar eens een dagje Leiden.. 😉
      Ik heb ze wel op Spotify beluisterd en herken wel die sobere aanpak, die zijn stem zo goed doet uitkomen. Maar ik vind de productie van Blues Funeral toch niet te vol. Althans niet altijd: bijvoorbeeld Grey goes Black is best een sobere melancholische rocksong. En Tiny Grain of Truth is ook behoorlijk klein gehouden. Ze staan er dus wel op, van die sobere liedjes. En ik vind de electronica bij Ode to Sad Disco echt geweldig, juist in combinatie met die bluesgitaar.
      Intussen ben ik met die Lanegan nog lang niet klaar. Dank voor de stimulerende opmerkingen in dezen… En ik hoop dat het concert volgende week niet te hard en teveel een brij wordt… Misschien een idee om je recensie hier als gast te plaatsen?

      • Leuk, ik ga m’n recensie wel als gastblog plaatsen hier.

        Als je dan toch gaat beginnen met Lanegan, ik vind de albums ‘Field songs’, ‘I’ll take care of you’ en Bubblegum het mooiste. De 1e 3 soloalbums zijn onder de naam ‘Mark Lanegan’ is best lofi en niet altijd even mooi geproduceerd. Staan wel prachtige liedjes op. ‘Kingdoms of rain’, Whiskey for the holy ghost (die titel ook!) is later prachtig opnieuw gedaan bij Soulsavers (http://www.youtube.com/watch?v=MLKPX8DiRz4). Zo mooi en zo treurig. Het 1e album van Soulsavers waar Lanegan op mee doet is ook de mooiste. Helaas niet in Spotify. Deze is ook zo beklemmend mooi: http://www.youtube.com/watch?v=UqIBPkJ9q3I

        Ach, die hele plaat is goud waard. De 2e met Lanegan, en ook Bonnie Prince Billy trouwens, heet Broken en die is ook prachtig. Zo treurig.. zo mooi.

        Deze is ook mooi: http://www.youtube.com/watch?v=nwk-3OQOJ4w. Traditional ‘St. James Infirmary’.

        Zijn werk met Queens of the stone age is ook heerlijk: http://open.spotify.com/track/4ToQILTCaIfpA70tXIkzJe of deze, smullen: http://open.spotify.com/track/2iIHuo8Bc8Vy4DRFB8KgbT

        Ik vind het mooi dat hij van best wel zoete folkliedjes kan zingen, maar tegelijk ook een schreeuwlelijk kan zijn, en toch ook zijn eigen manier van zingen weet te behouden. Zo heb ik nog een kraakheldere, sublieme opname van Queens of the stone age met Lanegan, uit de Melkweg. Snoeihard, onwijs strak gespeeld en loepzuiver gezongen. Zo zie ik het dan graag. Helaas heb ik de Queens 1x gezien met een slecht zaalgeluid.

        Geniet d’r van en kies maar de Lanegan die het beste bij jou past 🙂

      • Dank Vincent. Ik zal mijn e-mailadres wel even aan jou sturen. Dan zorg ik dat jouw recensie geplaatst wordt.
        Soulsavers heb ik allebei: inderdaad prachtige albums. En Songs for the Deaf van QOTSA heb ik ook: heerlijk album. Dank voor deze verdere inleiding in het werk van Lanegan. Bubblegum en Field Songs zullen binnen afzienbare tijd mijn kast verrijken… 😉

  9. Trouwens, volgende week dinsdag zie ik hem live in De Oosterpoort. Ik ben ergens bang dat het een heel hard concert gaat worden. Creature with an atom brain in het voorprgramma, die gasten speelden destijds ook al voor Queens of the stone age en dat was ook hard. Ze zijn nu tevens de begeleidingsband van Lanegan. Ik heb vaker concerten meegemaakt in de kleine zaal van de Oosterpoort die te hard gingen en dan kan de bas echt nergens heen in dat kleine zaaltje.

    Woensdag een recensie op http://vincent136.wordpress.com/

  10. Met al het ‘Laneganism’ hier durf ik heb bijna niet te zeggen (ik ben slechts in het bezit van Whiskey For The Holy Ghost – tegelijk met Bruce Cockburns Dart To The Heart gekocht – en zag hem ooit met Soulsavers optreden) maar… mag ik hier ook een weinig aandacht vragen voor Twilight Singers? Bijvoorbeeld voor het al te links gelegen zijnde gelaten Dynamite Steps? Kan het zijn dat de donkerheid van Dulli mij meer aanspreekt omdat ze, anders dan bij Lanegan, mevrouwen meer dan drugs betreft?

    • Nou Wim, volgens mij is mijnheer Dulli vaak met de ‘fles’ in de weer geweest… En dan in die overvloedige mate dat het ook niet goed voor lichaam en geest is…
      Van The Twilight Singers heb ik alleen Blackberry Belle, wel een fraai (ook donker) album. En Afghan Wigs is natuurlijk ook helemaal niet verkeerd. Dus van mij mag jij hier best aandacht voor Dulli vragen, maar ja: de recensie ging nu eenmaal over het laatste album van maatje Lanegan… 😉

  11. Ik ben het met meneer Lanegan zelf eens dat ‘Ode to Sad Disco’ een heel mooi liedje is. Straks vind ik dit ook album ook al een mooie release. Help, ik houd 2012 niet meer bij!

  12. Ja, en daarna nog de hele Jiskefet-catalogus. Dan heb ik hier ook nog de hele box van Monty Python staan en Kooten en De Bie kan ook nog.
    Zullen we maar weer even naar ome Mark gaan? Want ik heb eigenlijk ook heel weinig met parfum. Ik vond die film toen ook al niet te best…

    • Inderdaad, we kunnen wel aan de gang blijven zeg. Dat terreur! Gelukkig kunnen wij mensen traceren die spammen met Draadstaalfilmpjes. Een beetje dit principe:

      Dus Vincent: ik houd je in de gaten! Je laatste reactie was een regelrechte aanzet tot terreur.
      Maar goed… over ome Mark: ik ga nog reageren met een echte eigen mening. De eerste luisterbeurt beviel prima. Mijn horizon is weer verbreed. Dank, Kees.

      • ik deed een ‘Haitham al-Haddadtje’, hehe. Morgenavond Lanegan in De Oosterpoort. De gehoorbescherming ligt klaar. Hopelijk niet nodig, want die nieuwe plaat is eigenlijk prachtig.

      • Korte update: het was mooi. Lanegan goed bij stem, band speelde goed en zaalgeluid was goed, niet te hard. Morgen meer

Reacties zijn gesloten.