recensie: Reservoirs by ME

Op de officiële release-datum van het nieuwe album van Minco Eggersman komt mousique met een uitgebreide dubbelrecensie. Nee hoor, we zijn geen groupies, deze plaat verdient het gewoon!

In het eerste stuk zal Daan de plaat bespreken, in het tweede gedeelte gaat Peter wat dieper in op de 80’s invloeden van RESERVOIRS.


Daan Savert

Minco Eggersman: de baas van de labels Sally Forth Records en Volkoren, drummer in The Spirit That Guides Us, drummer en zanger bij At The Close Of Every Day, maker van filmmuziek, betrokken bij zeer veel andere muzikale acts, kortom een duizendpoot. Het is niet meer dan begrijpelijk dat Minco zo nu en dan eens wat rust moet nemen. Het lijkt er op dat hij deze rust vooral gebruikt voor het schrijven van meer muziek, dat voor hem haast een therapeutische werking heeft. Onder de naam ME maakt hij als eerste het album The Wagon Fair (Americana van Hollandse bodem!). In 2009 ging het minder goed met Minco. Geplaagd door ziekte en geloofstwijfel nam hij het album Hamden in een oud kerkje ergens in de VS op. In 2010 zag deze plaat het licht. Het was voor mij persoonlijk één van de beste releases van dat jaar. De verwachtingen voor RESERVOIRS (alles met hoofdletters!) waren hooggespannen.

Minco zou zichzelf niet zijn geweest als hij gewoon een schijfje in een hoesje had uitgegeven. Bij de speciale editie van Hamden zaten stukjes tapijt en deze keer ben ik in het bezit van één van de honderd stukjes van een speciaal voor dit album gemaakt kunstwerk. Iets in mij vraagt zich af of het niet zonde is dat dit bewuste kunstwerk niet meer in vol ornaat te bewonderen is. Een ander deel in mij probeert al een paar werken een plek te bedenken om het enorme blik van RESERVOIRS te bewaren. Maar er is ook dat deel in mij dat altijd erg blij is om dit soort exclusieve kunstwerkjes in huis te hebben. Het is wederom weer erg bijzonder geworden en zo’n uitgave voegt ook echt wat toe aan de beleving van het album.

RESERVOIRS is opgenomen in een watertoren. Opnieuw een bijzondere locatie. “Oh tower mend my broken mind, the skies close in on my mind”, zo zingt Minco in SILHOUETTE. Weer lijkt er een moment van bezinning nodig te zijn geweest in het leven van Minco. Net als Hamden is RESERVOIRS dan ook geen vrolijke plaat. Gelukkig is er Mariecke Borger. Als een engel gaat ze mee op het album en laat ze zo af en toe weten dat niet alle hoop verloren is: “Every step I take with you… All the time I’ll carry your ways even if they seem undone,” zingt ze in ALL THE TIME. Maar ach, ik zal eerlijk zijn: voor vrolijke liedjes luister ik helemaal niet naar ME. De zwaarmoedigheid in zijn muziek bevalt me wel prima eigenlijk.

Het zwaarmoedige geluid kenden we al van ME. Er is ook genoeg nieuws te horen op RESERVOIRS. De jaren ’80-invloeden zijn duidelijker aanwezig, de liedjes zijn ‘zweveriger’. De release van Hamden ging gepaard met interviews waarin Minco zijn verhaal vertelde. Doordat zo duidelijk werd in wat voor een situatie Hamden tot stand kwam, was de beleving van dat album anders. In het licht van deze informatie was ook duidelijk waar het album tekstueel over ging. Op RESERVOIRS is er minder nadrukkelijk een thematiek aanwezig, misschien wel bewust. Zo schijnt de plaat onder andere te gaan over dromen. En zo klinkt de muziek soms ook. Luister bijvoorbeeld eens naar het prachtige AMMUNITIA. Bij tijd en wijle zijn er wat Oosterse klanken te horen en tracks als I’M FALLING FOR YOU en THE SHIMMERING zijn op een bepaalde manier meditatief. Op deze twee nummers is het album op zijn zwaarmoedigst. Na het instrumentale 1994 SOMEWHERE IN TIME brengt SOUTHWOLD weer een wat hoopvoller geluid. Hoewel ik er niet over uit ben of ik het einde van dit nummer en daarmee ook het einde van de plaat nou bevrijdend of beklemmend vind. Daarmee voelt het weer als een droom. Hamden klonk religieus, RESERVOIRS klinkt eerder spiritueel.

Enfin allemaal mooie woorden. Eén ding is duidelijk: RESERVOIRS is gewoon een erg goed album waarvan ik nu al weet dat het hoog in mijn jaarlijstje van 2012 gaat eindigen. Minco heeft de bijzondere sfeer van de jaren ’80-muziek, van dromen en van een watertoren prachtig weten weer te geven.


Peter Tuin

ME’s eerste album The Wagon Fair was heel duidelijk op americana leest geschoeid. Dat gold (in mindere mate) ook nog wel voor Hamden (lees hier mijn toenmalige recensie), hoewel dit album veel minimaler van opzet was. Op RESERVOIRS slaat Minco duidelijk een andere richting in. Op deze plaat zijn het 80’s acts als Talk Talk (met name het latere werk en soloplaat van Mark Hollis), Japan (en vooral het solowerk van David Sylvian), The Cure en acts als Cocteau Twins en (jazeker) Julee Cruise waar hij de mosterd haalt.

Toch is RESERVOIRS nog steeds een typische ME plaat. Het is verstilde, haast filmische muziek, laag tempo, bijna lui gezongen. Sommigen trekken dit niet, en ik kan me dat wel een beetje voorstellen. Met al die 80’s invloeden zou je hier en daar ook iets meer uptempo verwachten, maar dat gebeurt nergens: geen Duran Duran, Human League of Communards hier.

Ook de dynamiek zoals in het werk van Mark Hollis/Talk Talk zo kenmerkend is komt hier maar mondjesmaat naar voren. Mark Hollis was altijd op zoek naar de leegte in de muziek, hij durfde echte stiltes in te bouwen in een nummer. In SILHOUETTE doet Minco dat ook een beetje, maar het blijft helaas een uitzondering. Ik denk dat iets meer dynamiek, tempoverschil en meer leegte RESERVOIRS nog boeiender hadden kunnen maken. Dat neemt niet weg dat het een prachtig werk barstensvol schoonheid is geworden. Er is duidelijk veel zorg aan besteed. En de muziek is dan wel niet heel spannend of dynamisch, het is wel heel sfeervol. En, audiofielen onder ons: zeer gelaagd en van een uitzonderlijke opnamekwaliteit!

Wederom een ingetogen plaat van grote klasse.

Het leek me leuk om eens wat parallellen aan te geven met de inspiratiebronnen van Minco. Dat deed hij zelf ook al een beetje middels een playlist op Spotify, maar ik wil het iets specifieker aanpakken: nummer voor nummer. Ik heb bij een aantal tracks van RESERVOIRS steeds een jaren `80 liedje gezet waarvan ik elementen terughoor. Zie het niet als een statische vergelijking, en luister er ook niet naar met het idee `welke van de twee is beter?’; het gaat mij erom een poging te doen het album te plaatsen te midden van zijn inspiratiebronnen:

GODS COUNTRY
Verwijzing: Faith (The Cure, faith)

RESERVOIRS
Verwijzing: Otterly (Cocteau Twins, treasure)

AMMUNITIA / I’M FALLING FOR YOU
Verwijzing: Falling / The world spins (Julee Cruise, floating into the night)

CENTER AT BEAUTY
Verwijzing: Still life in mobile homes (Japan, tin drum)

1994 SOMEWHERE IN TIME
Verwijzing: The healing place (David Sylvian, gone to earth)

SOUTHWOLD
Verwijzing: The rainbow (Talk Talk, spirit of eden)


Inmiddels is RESERVOIRS ook op de luisterpaal te beluisteren.
En er is een video gemaakt van AMMUNITIA:


Oh ja, en dan vergeet ik nog bijna om het onderwerp vinyl hier even aan te snijden. Het album is namelijk niet alleen als cd verkrijgbaar (al dan niet in limited edition), maar tevens als LP.

Als we het dan hebben over audiofiele muziek, zwaar geïnspireerd op de jaren `80, waarom dan niet op vinyl kopen? Athans, dat dacht ik, en – doe eens gek – de zilverkleurige editie (zwart is maar zo gewoon). En dat is werkelijk prachtig, en klinkt ook nog eens fantastisch. Kijk, RESERVOIRS is zo’n album om op een triestige winterdag te luisteren met een goed glas wijn of whiskey bij de hand. En wat is er dan mooier als zo’n zilverkleurige plaat uit dat blik te halen, die op de draaitafel te leggen, even af te stoffen en met de ogen dicht achterover te leunen, terwijl de etherische klanken van DISTANT REFLECTIONS de ruimte vullen…

41 gedachtes over “recensie: Reservoirs by ME

  1. Nou mannenbroeders, ik heb jullie regelmatig zitten jennen waarom het nou zo lang moest duren met die bespreking. Maar het was het wachten wel waard. Jullie hebben er een mooie co-productie van gemaakt. Ik ben onder de indruk van Daans analyse, met name het inhoudelijke aspect. En die referenties aan de jaren ’80 muziek die Peter legt, vind ik mooi gevonden.
    Toch… als het over het album van ME zelf gaat, ben ik nog niet helemaal overtuigd. Ik vind het hele concept prachtig: qua sfeer, qua opnameplek, qua artwork; alleen de muziek raakt mij niet echt (en daar gaat het toch om!). Het daalt niet af in mijn hart. Dat deed Hamden destijds wel. En ik moet het toch zeggen – Peter wil niet dat ik het doe – maar al die jaren ’80 nummers vind ik stuk voor stuk beter…
    Maar goed, ik heb er ook geen drie weken naar geluisterd, zoals de auteurs van deze recensie…

    • Bedankt voor je reactie Kees. Ook die was het wachten waard. 😉
      Natuurlijk gaat het er uiteindelijk om dat de muziek je raakt. Ik raad je aan (het wordt bijna een dooddoener) om ‘m vaker te draaien. Probeer ‘m eens als het donker is. Daar past het album beter bij. In een andere recensie las ik dat RESERVOIRS anders klinkt als je ‘m in een andere omgeving of op een ander tijdstip draait. Die ervaring heb ik niet direct, maar het valt te proberen. 🙂

      • Ik ga vanavond maar eens op onze niet geïsoleerde zolder zitten dan met RESERVOIRS op mijn koptelefoon (was toch een heel profetisch beeld, Daan)…

  2. @peTer fijne diepgravende recensie!

    Denk je niet dat meer dynamiek en tempoverschil afbreuk hadden gedaan aan het monumentale geheel dat het nu is?

    • Tempoverschil misschien wel inderdaad. Meer dynamiek had best gekund mi (luister eens naar de late Talk Talk bv).

      Dat is ook wat ik vaak hoor van mensen die niet zo `geraakt’ worden door deze muziek: het neigt volgens hen naar saaiheid. Ik onderschrijf dat niet, al begrijp ik het wel als men dat zegt.
      Dit album is wat het is en dat is gewoon mooi. Makkelijk is het niet, maar je kunt altijd de nieuwste van Coldplay nog kopen, als je op zoek bent naar hapklare brokken. Over saaiheid gesproken!
      😉

      • Volgens mij is er ook nog een derde weg: Shearwater bijvoorbeeld, ook schatplichtig aan de betere jaren ’80 muziek, sfeervol en wél echt goede liedjes…

  3. Geweldige duorecensie mannen!

    Ook leuk om de invloeden zo erbij te lezen. Dat roept eigenlijk wel meteen de vraag op waarom je dan überhaupt dit album zou willen. Ik moet er dan ook nog een keer voor gaan zitten. Wat ik tot nu toe hoor bevalt me wel…al doet het meeste mij hier gewoon aan ook heel sterk aan Idaho denken (luustert maar eens naar het album Year After Year).

    • Dank je voor je compliment, Jan Willem!:)
      Op de Mousique-avond hadden we geconstateerd dat copy paste geen probleem hoeft te zijn. Als je niet vernieuwend bent, maar wel iets goeds in een bepaalde traditie/genre maakt, is dat prima. Daarbij komt dat velen van jullie wellicht heel erg thuis zijn in de jaren ’80 muziek. Voor mij geldt dat niet. De muziek van ME wijst voor mij dus eerder naar een boel moois wat ik nog niet ken. Dat is mijns inziens alleen maar positief. De tijd zal dan wel leren of RESERVOIRS onderdoet voor alle inspiratiebronnen. Tot nu toe heb ik het idee dat RESERVOIRS op zichzelf al heel mooi is! Ik vind je vergelijkingen leuk, Peter, maar denk niet na het beluisteren van de liedjes: kak, het is dus helemaal niet origineel. De liedjes staan genoeg op zichzelf. Overigens wilde je ook niet dat we ze al te heftig zouden vergelijken, dus excuus. Maar leuk, Jan Willem, dat je over Idaho begint. Dat kan ik dan bijvoorbeeld gaan uitproberen. Dat werkt dus alweer positief!

      • copy paste kwam hier niet in mij op eigenlijk, want daarvoor vind ik de sepiakleurige settings toch wel uniek…meer waarom als je zoveel verschillende helden terug hoort deze aanschaffen?

        maar ja Minco heeft dan weer een stem waarbij het thuiskomen is en muziek die als een haardvuur weet te verwarmen…weet alleen nog steeds niet of ik hem ga aanschaffen, maar ik zit aan de positieve kant 😉

  4. ’t Was een beetje flauwe reactie van mij, met de Mousique-avond nog vers in het geheugen. Maar hij was eruit voor ik ’t wist. Maar ik begrijp de vraag van JW wel: waarom zou je een album van een artiest willen, als die zo duidelijk beïnvloed is door andere bands en bovendien niet beter?

    Maar goed, voor driekwart van mijn eigen muziek geldt natuurlijk ook dat daar veel invloeden zijn van anderen. En mijn held Bruce Springsteen copy pastes natuurlijk iedere keer zijn eigen liedjes op geniale wijze 😉

  5. mooie discussie gaat wel een bedenkelijke kant op.

    Alvorens van alles te roepen over copy-paste en `het origneel was beter’, gelieve eerst eens goed naar het onderhavig album te luisteren. ik vind die kwalificatie absoluut geen recht doen aan het album en ben het met Jan Willem eens: het is een uniek album dat op zichzelf kan staan. echter: de invloeden van bv Talk Talk en David Sylvian zijn onmiskenbaar aanwezig en moeten daarom ook genoemd worden. Toch maakt ME er weer iets heel eigens van.

    afijn, nu lijkt het haast alsof ik het album hier ga zitten verdedigen, dat is toch eigenlijk helemaal niet nodig; het is een monument dat staat en helemaal geen legitimatie nodig heeft dan slechts zichzelf.

    maar wellicht dat mijn recensie sommigen onbedoeld op het verkeerde been heeeft gezet. dat is jammer.

  6. ‘Monument’ is wel een groot woord voor een album en maakt nieuwsgierig. Als jij dat zegt, geloof ik het graag hoor! Ik heb het album zelf nog niet eens beluisterd, maar zal dat toch eens gaan doen…

  7. sja, wil ik de cd bestellen en komt het totaal op het schandalig hoge bedrag van €21,00…ja dát gaat me dan echt te ver, zeker als je weet dat je voor veel minder dan €3 kan verzenden binnen NL….

      • Ach, het is voor het goede doel, JW. Ook weer iets dat helemaal past bij deze tijd van het jaar… (en nu houd ik op hoor!)

    • die verzendkosten zijn zo hoog vanwege het enorme formaat van de blikken bij de limited edition. er is ook een kleiner formaat en dat kan w.s. wel door de brievenbus.
      Volkoren staat nu eenmaal bekend om de bijzondere verpakkingen, je moet er wat voor over hebben…

      • Voor 21,00 euro krijg je die Limited niet in huis hoor. Dus Jan Willem moet het haast wel gehad hebben over de normalere versie.

      • ze zitten allebei in blik volgens mij…maar ik zie er de toegevoegde waarde niet van; het moet om de muziek gaan en dan is die prijs absurd hoog…dit soort prijzen is één van de redenen dat muziekindustrie om zeep geholpen is

        cdwow / play hebben prijzen tussen de 8 en 11 euro…eigenlijk zat voor hetgeen je krijgt

        willen de artiesten meer verdienen, dan moeten ze of heel groot worden of een vak leren 🙂

      • In je laatste opmerking kan ik me niet zo vinden. Wanneer is een artiest ‘groot’ genoeg om veel te verdienen?
        Over de prijzen van cd’s: voor mij zijn het ook vooral CD-wow, discogs, ebay en de koopjes in de Fame/Velvet/etc. Boven de 15 euro vind ik dan ook duur voor een normale cd. Hier betaal je meer voor de verpakking denk ik zo. Dat is een beetje een trekje van Volkoren. Je moet er van houden. En meestal verkopen ze hun nieuwe releases sowieso niet onder de 15 euro. Dus dan moet je even afwachten. Hamden kon je destijds (en kun je nog steeds) gratis downloaden.

      • Tja, daar zit wat in JW.

        voor mij geldt wel dat het een meerwaarde heeft, vooral omdat ik met sommige artiesten meer verbondenheid ervaar.
        dat is een soort grappige tegenstrijdigheid van deze tijd: ik kan voor nop de muziek downloaden van een of ander bandje uit Australie of Canada, maar dat betekent dan ook vaak niet zoveel voor me, ook al is de muziek best goed. met artiesten dichterbij ervaar ik vaak meer verbondenheid, en dat geeft de muziek (die om te beginnen natuurlijk wel goed moet zijn) toch een extra dimensie. en dan ben ik ook wel bereid daar iets meer voor te betalen. zeker als dat rechtstreeks bij de artiest terecht komt.

        cdwow ed zijn wel erg goedkoop, maar je kunt je afvragen hoe eerlijk die handel feitelijk is. hoeveel komt er daadwerkelijk bij de artiest terecht?
        ik koop zelf toch al bijna geen nieuwe cd’s, het meeste koop ik pas na wat langere tijd tweedehands. als ik al nieuw koop dan het liefst rechtstreeks bij de artiest.

        vandaar mijn devies, ook eerder al wel eens geventileerd:

        download er lekker op los, maar koop bij een concert wel een t-shirt en/of cd, daarmee steun je de artiest meer dan braaf je geld aan de eigenaar van Free-Record Shop of Plato te doneren…

      • Nou door cdwow (wowhd geheten tegenwoordig) gaat er echt niet minder naar de artiest. Het deel van de artiest zit in hetgeen het label ze betaalt per verkoop (als het geen vast bedrag is), wat soms echt maar een fractie is. Ik heb wel eens bedragen gehoord als 50 cent per cd. De rest gaat naar zakkenvullers, waar ook BUMA STEMRA toie behoren. Pure diefstal!
        Wowhd omzeilt gewoon de belachelijke tax die overal op zit. De muziekindustrie zou zichzelf een groot plezier doen door de prijzen van een cd rond de 10 euro te houden. Overigens denk ik dat die ingreep nu te laat zou komen omdat iedereen al massaal aan het downloaden is geslagen…

        Ik wil ook het fysieke exemplaar en voel bij sommige ook wel meer verbondenheid. Ik ben daarom best bereid bij henzelf te kopen. Maar zeker als het merendeel van het bedrag naar de artiest zelf gaat verwacht ik een billijke prijs. Nu dus bij cosmox bestelt om mij euro’s uit te sparen. Jammer voor ME, want voor hetzelfde bedrag had ik het zo bij hem neergelegd. Omdat ik hem sympathiek vind hoef ik toch niet meer te betalen? Ik ben niet verantwoordelijk voor zijn business. Dat ik bereid ben om te kopen is voldoende.

        Wanneer is een artiest ‘groot’ genoeg om veel te verdienen?
        Dat is toch gewoon een kwestie van grote hoeveelheden verkopen? Of een knieval maken voor de commercie; verdien je lekker veel aan de muziek die jezelf niet zou maken als je een keuze had.

        Ik ga me overigens niet verantwoorden hier, want ik koop al meer dan 20 jaar cd’s en steel/download niets. Dus ik vind dat ik best iets mag en kan zeggen over de absurde prijzen. Een gewone cd van ME die ik voor 21 euro kan krijgen is gewoon schandalig, ergerlijk en onnodig duur. De lol van dat stomme blik hoor je nergens aan af en is gewoon bedoeld om meer geld te kunnen vragen…Prima als je dat wilt betalen en/of hebben…ik koop zelf ook wel eens iets duurdere cd’s (extra schijf, mooiere uitvoering, etc) maar het moet binnen betaalbare grenzen blijven.

      • Ah, op die manier. Ik dacht dat je bedoelde dat een artiest om het pas zou verdienen om meer te verdienen als hij groot genoeg zou zijn. Miscommunicatie. Excuus. Voor de rest snap ik dat je goedkoop uit wilt zijn hoor. Je hoeft je ook echt niet te verantwoorden. Je ziet hier dat iedereen verschillende keuzes maakt bij het aanschaffen van een cd. Een special edition werkt niet altijd in het voordeel, zo zien we maar weer.

  8. Ja maar ik wil helemaal niet downloaden. Ik wil gewoon een fysiek exemplaar met tekstboekje tegen een normale prijs. T-shirts enzo vind ik niks.

  9. het was een mooi concert afgelopen zondag in Ekko.

    Mensenkinderen was best heel aardig moet ik zeggen, ik had er minder van verwacht zeg maar. Ontroerende eerlijkheid zeg maar en een prachtig eind, zoals ook op de cd, de opa van Bas die een klassiek bevindelijk gebed voordraagt; zo poetisch wordt er tegenwoordig niet meer gebeden volgens mij.

    Van ME vroeg ik me af hoe ze de monumentaliteit en bijzondere sfeer van de plaat in hemelsnaam live zouden kunnen neerzetten. Dat kan natuurlijk ook niet en dat maakte dat bv openingsnummer All The Time live toch niet de meeslependheid kreeg die het op de plaat wel heeft. Toch moet ik erkennen dat Minco en co er een mooie set van hebben gemaakt; er werden een aantal tracks van Reservoirs gespeeld, maar vooral ook van Hamden en The Wagon Fair. Men koos er bewust voor het allemaal heel sober en verstild te brengen, en dat was een goede keuze. Mede door die aanpak en de sobere belichting werd een haast gewijde sfeer gecreeerd en toen ook een aantal mensen op de grond gingen zitten werd dit nog eens onderstreept. Het was niet erg druk in Ekko, maar de mensen die gekomen waren waren duidelijk voor de muziek gekomen.

    Na het concert van Mensenkinderen hebben we Minco nog even geinterviewd, het verslag daarvan kan binnenkort op deze site verwacht worden. Minco geeft dan onder andere wat meer inzicht in de achtergronden van Reservoirs (en ook weer niet)…

    • Ik sluit me hier bij aan! Behalve dat ik van Mensenkinderen niet minder had verwacht.;)
      En ik heb geen liedjes van The Wagon Fair gehoord zaterdag hoor. Hij heeft één liedje gespeeld dat ‘Wednesday’ heet en een cover is. Voor de rest alles Hamden en RESERVOIRS.

      • correctie, kan best zijn Daan, ik weet het ook niet meer precies en heb de setlist niet gezien. er was aardig wat Hamden in elk geval, dat weet ik wel.

  10. Pingback: interview: Minco Eggersman, Ekko 26-02-2012 « mousique.nl

  11. Pingback: recensie: Silmus – ostara « mousique.nl

  12. Pingback: mousique’s jaarlijst 2012 | mousique.nl

Reacties zijn gesloten.