Recensie: Mad About Mountains – Mad About Mountains

Tijdens ons laatste Mousique-avondje viel een aantal keer de term ‘copy paste’. Daarmee werd met enige geringschatting geoordeeld over muziek die niet zo bijster vernieuwend is en bovendien van mindere kwaliteit is dan de originele muziek. Nu mag muziek zeker vernieuwend zijn, verrassen én verbijsteren, maar tegelijk mag er, wat mij betreft, ook altijd plaats zijn voor muziek die niet origineel is, maar wel ambachtelijk goed. Neem het hele genre van de zgn. Americana. Dat blinkt niet uit door originaliteit, maar wel met vaste regelmaat door kwalitatief goede liedjes. In die hoek kan ook Mad About Mountains geschaard worden. MAM is het soloproject van Piet de Pessemier. Hij is de frontman van de Belgische band Krakow. Deze formatie maakt slowcore. Nu is het tempo op MAM ook niet al te hoog, maar het muzikale palet is voornamelijk akoestisch en van een groot countrygehalte. Denk hierbij aan instrumenten als de akoestische gitaar, de banjo, de lapsteel en de mondharp. Maar ook de viool, het klokkenspel en de harmonica laten zich horen. Vaak op tedere wijze bespeeld en in spaarzame akkoorden. Less is more, geldt hier zeker. De Pessemier is groot fan van songsmeden als Townes van Zandt, Neil Young en Bruce Springsteen. Juist hun akoestische platen hoor je duidelijk terug op MAM.
Daarnaast mag je denken aan hedendaagse artiesten/bands als Ray Lamontagne, Timesbold, Will Oldham, Isbells, (de vroege) Iron & Wine, William Fitzsimmons, Matt Bauer en (de ingetogen kant van) Calexico.

Voor de opnames toog De Pessemier naar een chalet in de Ardennen. Hij richtte daar een kleine studio in, nodigde een aantal bevriende muzikanten uit en nam er de liedjes, vaak in één take, op. Het geeft de plaat een hoog kampvuurgehalte én een grote zegginskracht.
Hoogtepunten noemen is lastig. Het is een prachtige plaat geworden die ik de laatste tijd vaak gedraaid heb. Vooral ’s avonds, al of niet bij het knisperende haardvuur, met een goed glas whiskey. Maar ook in de vroege morgen, als het hoofd nog wat zwaar is en de gedachten nog niet al te helder, komen de liedjes als een fijne espresso binnen.

Neem het korte openingsnummer Pray. Het is een smeekgebed. Bijna fluisterend wordt het gezongen over simpele gitaarakkoorden heen. De piano valt zo nu en dan kort en krachtig in en op de achtergrond hoor je wat vage electronica. De toon is gezet!
Een ander nummer dat echt de aandacht trekt, is Don’t be angry. Trage en slepende drums zetten het basisritme neer. Een klokkenspel voegt zich erbij en hartverscheurend wordt de spijt bezongen. De lapsteel gaat werkelijk door merg en been. Het viel mij wel op hoe vaak er gesmeekt en gevraagd wordt, of dat nu God of de geliefde betreft. In die verhoudingen is blijkbaar veel een vraag geworden. Nou, als iemand voor mij zo’n liedje zou zingen, zou ik me snel gewonnen geven! Bij dit liedje en ook elders moest ik ook sterk denken aan Pascal Hallibert (Templo Diez, White Sands, Praise The Twilight Sparrow, Point Quiet), de Haagse Fransman met z’n licht roestige stem en prachtige sfeervolle liedjes.
Graag vraag ik ook nog aandacht voor het relationele tweeluik In The End en Me & My Mountain. Het eerstgenoemde liedje is, middels een doeltreffende banjo-begeleiding en een prachtige tekst, een liefdesverklaring van de man aan zijn geliefde. De slidegitaar geeft het extra emotionele kracht. ‘Sterk als de dood is de liefde’ zegt het Hooglied. MAM legt daar dit mooie liedje tegenaan. Dat zulke grote woorden wel eens onder druk komen te staan, hoef ik niemand te vertellen. In Me & My Mountain vertelt De Pessemier het zelf. Daar vind je de verwijdering, maar tegelijk het verlangen naar de hereniging. Dit keer wordt zij opgeroepen hem bij te staan en weer op sleeptouw te nemen. Ja, met de emancipatie zit het wel goed op MAM!
Na dit emotionele en muzikale hoogtepunt lijkt het album in eerste instantie een beetje uit te gaan als een nachtkaars. Het kabbelt wat, tot opeens een mondharmonica je wakker scheurt en in het slotnummer Farewell Brothers een werkelijke prachtige samenzang met Myrthe Luyten en Isabelle Pavone, gelardeerd met mooi klokkenspel, je traanklieren irriteert.

Copy paste? Ik zou zeggen: Mad About Mountains staat met beide benen in de lange rivier van de ‘Anthology of American Folk (and Country) Music’, maar heeft daarin wel een eigen steen gelegd. Sindsdien stroomt voor mij die rivier toch wat anders…

Advertenties

39 gedachtes over “Recensie: Mad About Mountains – Mad About Mountains

  1. of die rivier anders gaat stromen door deze plaat betwijfel ik. maar het is gewoon een goede americana-plaat (uit de lage landen), en dat ben ik met je eens.
    ik meen me trouwens te herinneren dat we `copy-paste’ niet persé als negatief hadden gedefinieerd; er is heel veel goede muziek die niet persé vernieuwnd is.

    • Voor míj stroomt die rivier – zeker de laatste weken – hierdoor toch wel een beetje anders.
      ‘Copy paste’ werd door één der Mousiquanten zeker niet positief bedoeld. Nee, ik noem geen naam… 😉

      • Nee, het was een andere Brutus…
        Trouwens, die opmerking over die rivier is natuurlijk een verwijzing naar het liedje van Bram Vermeulen, waar door ieder mensenleven een steen verlegt, dus ook dit album… 🙂

  2. Ah, volgens mij vond ik dit ook goed te doen! Hoewel ik verder vooralsnog geen klik heb met Americana. Volgens mij waren het volgens mij vooral David en Daniël de Wolf die het copy-paste-commentaar gaven.

    • Ja, Daniel (zonder trema!) was de eerste die het zo duidde (alsof hij nog meer kan dan dromen duiden!) en David pakte die steen op…
      En verder Daan, Americana is ook weer zo ruim. Kijk even naar de referenties die ik noem, daar zit wel meer aardigs voor jou bij…

      • Sorry voor de spellingsfout, Daniel! Idd, Kees. Ik kan me herinneren dat de American mij niet bijzonder raakte op onze Mousique-avond. Maar tussen de namen die jij noemt, zitten een paar zeer goede. En het debuut van onze eigen ME vind ik ook prima.

  3. Ik vind dit erg mooi! Heb de plaat in Spotify opgezet en ja, dit is goed voor de ziel. Ben een groot liefhebber van folk/americana en dit past daar heel goed in. Traag, gedragen en mooie zang. Heerlijk!

  4. Ik vind dit erg mooi! Heb de plaat in Spotify opgezet en ja, dit is goed voor de ziel. Ben een groot liefhebber van folk/americana en dit past daar heel goed in. Traag, gedragen en mooie zang. Heerlijk! Dank voor de tip

  5. Zucht
    Ik zal nog één keer, voor altijd, mijn uitleg van ‘copy paste’ geven.

    – Muziek hoeft niet vernieuwend te zijn, maar moet gewoon goed zijn. Precies wat Peter zegt. Dions laatste cd is ook niet vernieuwend, maar wel goed.

    – Ik heb beperkte tijd en beperkt budget. Dan wil ik dus graag wel de mooiste en soms ook meest originele muziek luisteren. Dus als iedereen mij op een Mousique-avond bevestigt dat Blaudzun op Arcade Fire lijkt, maar bij lange na niet kan tippen aan Arcade Fire, dan begrijp je wel dat ik Blaudzun niet ga luisteren. Ik ben wel van plan Arcade Fire aan te schaffen.

    – Het grootste en mooiste aanbod van vele muziekstijlen bevindt zich wat mij betreft in de VS en de UK. Met mijn beperkte budget en tijd richt ik me dus daarop en sla ik Nederland over. Misschien mis ik af en toe wat, maar ach what the heck, meestal niet.

    – Veel Nederlandse muziek is gewoon copy paste. Nederlandse americana is al een contradictio in terminis. Inderdaad, copy paste. Er kan best heel mooie en goeie muziek tussen zitten, zoals de cd die hierboven besproken wordt (al zijn dat Belgen). Dat ontken ik niet. Maar ik prefereer dan toch Nederlandstalige muziek.

    • Over Blaudzun: dat heeft lang niet iedereen bevestigt volgens mij… Verder vind ik het een rare actie om Nederland maar over te slaan omdat veel copy paste is. Beluisteren is vaak niet zo lastig. Als het niet indrukwekkend genoeg is, hoef je het ook echt niet aan te schaffen. Maar om bij voorbaat Nederlandse muziek zo af te schrijven… dat doet me verdriet hoor.

      • Voor mij valt Mad About Mountains gewoon in categorie 1 hoor.
        En een beperkt budget heb ik (uiteindelijk) ook, want ik kan niet alles kopen. Trouwens, ik heb er ook geen ruimte voor.
        Je kunt ook Vincents methode toepassen: gewoon op Spotify (of elders) luisteren.
        Enne, ik vind je verhaal niet heel erg logisch: je slaat Nederland over, behalve als het Nederlandstalig is. Dus dan is het criterium opeens weer taal. Merkwaardig…

      • Spotify is een geweldige oplossing voor het budgetsprobleem, maar het is bij Daniel ook een tijdsprobleem.

      • Dat is waar. Hij had ook zoveel woorden nodig om z’n punt te maken, dat ik dat woordje even miste. Sorry broeder!

  6. Sorry Daan, ik wil jou niet verdrietig maken… 🙂

    Maar ik heb écht weinig tijd. En het aanbod aan muziek is al zo verschrikkelijk groot. Dan moet je gewoon radicale keuzes maken…

    Ik schrijf dus ook niet Nederlandse muziek af, maar met name Engelstalige Nederlandse muziek.

    • Dat blijft een behoorlijk grote categorie, Daniel. Maar gelukkig ben je niet zo consequent (Hamden van ME). 😉
      Dat van dat aanbod herken ik wel hoor. Het is een luxe-probleem.

    • Toch jammer, want Templo Diez (en de nevenbandjes hierboven genoemd) maken prachtige Engelstalige muziek. Datzelfde geldt voor menig Excelsiorbandje, alsmede Audiotransparent, Whipster, enz. enz. Ik zou toch iets minder hardnekkig (of moet ik zeggen: hardvochtig?) wezen.

  7. @ Kees: zie mijn reactie aan Daan. Dat mag je best merkwaardig vinden. Ik ben ook best een merkwaardige jongen. 🙂

    Ik hou er wel van om mooie liedjes in m’n eigen taal te horen, that’s all.

    En Spotify, ja daar luister ik al die enorme hoeveelheid andere muziek. Bovendien is er ook nog zo veel oude muziek die ik draai en blijf draaien, ik volg al die nieuwe muziek niet zo snel hoor. En naast muziek heb ik nog meer interesses.

    Maar ach, ik hoef me niet te verdedigen toch? En jullie ook niet hoor. Ik vind sommige muziek alleen copy paste 😀

  8. Mensenkinderen, wat een Dijk van een discussie in deze Scene.
    Doe mij dan maar Bettie die Di-Rect Beef met Fruitcake Serveert.

    Al dat Grof Geschut, De Hardheid van al dat Opgezwolle Van Dik Hout maakt men planken gedoe, het is allemaal Powerplay om VanDenBerg op De Kast te krijgen,

    Doe gewoon Normaal, zing een Toontje Lager, Focus niet zo op Kraak & Smaak, Relax, laat die Kift en maak een Ekseption voor Het Goede Doel. Neerlands Hoop At The Close Of Every Day. Gotcha!

  9. Inderdaad Hazes 🙂

    Maar ook: Stef Bos, Frank Boeijen, De Dijk, Ernst Jansz, Elly & Rikkert, Blöf, Skik, soms Nederlandstalige hiphop.
    Amanda Strydom, die zal ik eens meenemen naar een volgend avondje. Die muziek heb ik door mijn vrouw leren kennen, die een groot fan van deze Zuid-Afrikaanse zangeres is.

    Maar zo vaak draai ik dat allemaal niet. Het interesseert me niet zo heel erg. Kijk, ik hou bijvoorbeeld wel weer van jazz en aanverwante stijlen.

  10. Dit album klinkt erg goed! Ik ben niet thuis in de Americana, maar ik hoor wel dat dit een goeie in het soort is.;) maar ai, het komt wel van dicht bij huis. Oh oh, wat ben ik blij dat ik niet Daniel de Wolf ben. 😛

  11. Pingback: triorecensie Zeal: Low Vertical, Few Bits, Marble Sounds | mousique.nl

  12. Pingback: nouvelle mousique de Pays-Bas | mousique.nl

Reacties zijn gesloten.