live: Spinvis – Paradiso (11-02-2012)


Tot ziens, Justine Keller
, het album van Spinvis dat afgelopen november uitgekomen is, stond op nummer één in mijn jaarlijstje van 2011. Hier op Mousique is dat album al uitgebreid door Kees besproken. De liedjes op dit album vormden zo ongeveer mijn persoonlijke soundtrack van afgelopen najaar en maandenlang hebben  de teksten de tijd gekregen om een plek in mijn hoofd krijgen. Zaterdag 11 februari ging ik Spinvis dan eindelijk live zien.


Nou was dit niet de eerste keer dat ik bij een concert van Spinvis was. In 2009 zat ik op de eerste rij in het Frits Philips Muziekgebouw in Eindhoven waar Erik de Jong in zijn eentje optrad. Dit was tijdens het Naked Song Festival. De Jong was toen bezig met zijn project Kamermuziek, een soloprogramma waarbij er tijdens de optredens drie plasma-schermen gebruikt werden waarop onder andere “meespelende” muzikanten te zien waren. De Jong zelf maakte op het podium muziek met gitaren, maar ook met bijvoorbeeld pakken hagelslag en badeendjes. Een experimenteel en interessant project. Ik weet nog dat het me toen telkens wat tijd kostte om te ontdekken welk liedje hij speelde. De intro’s waren soms onherkenbaar.

Dit keer was het anders. Erik de Jong speelde zijn set gewoon met band. Samen met een vriend van mij stond ik helemaal vooraan in de grote zaal van Paradiso (getuige hiervan is de foto van de setlist). Als voorprogramma trad de band Lola Kite op. Deze band brengt binnenkort een nieuw album uit op het Excelsiorlabel en maakt frisse electronica-pop. Hoewel ze me niet hun hele optreden lang wisten te boeien, ben ik zeker van plan hun muziek nog eens te beluisteren. Na Lola Kite was de beurt aan Spinvis. Als eerste kwam Saartje van Camp, de celliste, het podium op. Zij begon met het zingen van het thema waarmee Tot Ziens, Justine Keller begint en dat meerdere malen op het album terugkomt. De rest van de bandleden, inclusief Erik de Jong, volgden en vielen Saartje bij met hun instrumenten. Het thema ontaardde in een kakofonie en liep vervolgens over in De grote zon dat me live nog meer raakte dan op cd. Meteen al een kippenvelmoment. Net als op het album volgde het liedje Heel goed nieuws. ‘Alles gaat veranderen, ons geld wordt niets meer waard’, zo ongeveer kondigde De Jong het lied tijdens de dreunende intro aan. Vanuit de zaal werd enthousiast meegeschreeuwd: “Heel goed nieuws!” Ik kan me niet herinneren dat ik eerder met zo’n brede glimlach naar crisisnieuws heb geluisterd.

Behalve de band was ook Hanco Kolk, de striptekenaar achter het artwork en het boek bij de speciale editie van Tot ziens, Justine Keller, aanwezig. Hij stond links op het podium en maakte met een computerprogramma bij een aantal liedjes ter plekke tekeningen die achter op een groot scherm te zien waren. Vooral bij Club Insomnia gaf dit een prachtig effect. Het lied dat live echt een sensatie is, werd hierdoor nog beklemmender. Het spelen van het treurige instrumentale Mare Frigoris hier vlak na was een geweldige zet. Paste voor mij goed bij het tragische einde van Club Insomnia waarbij er vlak voor het schot nog oogcontact van het eenzaamste soort is.
Hoe diep sommige Spinvisliedjes ook zijn of lijken, de sfeer tijdens het concert is ontspannen. De bandleden hebben er zichtbaar plezier in en hebben onderling leuk contact. Ook striptekenaar Hanco Kolk staat zit met een aanstekelijke glimlach en dansmoves helemaal in de muziek. Erik de Jong kondigt zijn liedjes aan met introducties die regelmatig op de lachspieren werken. Waar hij in interviews nog weleens over oorlog begon, kwam hij nu regelmatig luchtig uit de hoek. We vieren het toch (dit lied is door sommigen geïnterpreteerd als gaande over de dood of een begrafenis)werd aangekondigd als een liedje over ‘zo’n feest waar je weinig mensen kent en je dan naar je schoenen gaat kijken en je dan constateert dat je niet wist dat je die had… zo’n feest’. Het optreden was in ieder geval een feest. Spinvis in 2009 was al fijn, maar hier kon gewoon gedanst en meegezongen worden. En dat was geweldig. Ik wist niet dat ik zo’n behoefte had aan het uit volle borst zingen van Spinvisliedjes. Sinds het concert ben ik me van deze drang bewust, dit tot ergernis van wat mensen in mijn buurt. Ik meen zelfs een aantal keer oogcontact van een bepaald geen eenzaam soort met de bandleden gehad te hebben. Natuurlijk kan dat ook een suggestie van de eerste rij zijn, maar een mooie suggestie was het wel.

De sfeer in het publiek vooraan was ook goed. Er leek een soort contact tussen band onderling, tussen publiek en band én tussen het publiek onderling te zijn daar. Zelf heb ik gehoord dat het elders in de zaal anders was, maar kan niet veel zeggen over de algemene sfeer. Welke vraag ik me af wat er zo moeilijk is aan het goed vasthouden van een plastic bekertje. Tijdens een mooi breekbaar verstild liedje als Overvecht  (‘dan wordt het stil…’) is het gewoon irritant om die te horen vallen.

Behalve liedjes van Tot ziens, Justine Keller werden we ook getrakteerd op gouwe ouwen als Ik wil alleen maar zwemmen, Bagagedrager, Ronnie gaat naar huis (misschien wel mijn favoriete Spinvisliedje) en Het voordeel van video. In tegenstelling tot het eerdere concert van Spinvis wat ik meemaakte, waren hier de liedjes goed herkenbaar. Dit betekent niet dat er geen verrassingen waren ten opzichte van de studieversies. Zo was tijdens Bagagedrager Simon Vinkenoog nog te horen met een gedicht. En zo was de versie van Kindje van God extra interessant door de tekeningen van Hanco Kolk en Saartje van de Camp die in de rol van Eva uit het lied een (ik vermoed bewust onverstaanbaar) gebed sprak. ‘Het zag er reuze goed uit, het was goed geprobeerd.’

Naar mijn mening is het jammer dat Jij wint niet gespeeld werd. Het was waarschijnlijk een prachtig rustpunt geweest in de energieke set. Zo nu en dan was Erik ook niet helemaal goed verstaanbaar (wat voor mij niet heel veel uitmaakte omdat ik de teksten allemaal ken). Ook het mooie einde van We vieren het toch waarbij op het album mensen te horen zijn die afscheid nemen en dat een soort muzikale climax heeft, vond ik live een beetje tegenvallen. Er waren wel samples van de afscheidnemende mensen te horen, maar deze vielen wat weg in de stampende live-versie. Ach, het zijn van die kleinigheidjes. Kom terug had live dan weer een echte toegevoegde waarde. Een levenslied!

Met als afsluiter Wespen op de appeltaart heeft Spinvis definitief een glimlach op mijn gezicht getoverd voor de rest van de avond. Ik ben benieuwd of en door wie dit concert overtroffen gaat worden dit jaar.

8 gedachtes over “live: Spinvis – Paradiso (11-02-2012)

  1. Wat een heerlijk enthousiast verslag, Daan! Mijn lichtelijke jaloersheid is een stuk zwaarder geworden… 😉
    Was Erik de Jong nog een beetje toonvast? Dat is eigenlijk het enige, dat ik bij Spinvis live wel eens een beetje vind tegenvallen: de zuiverheid van de stem, althans het gebrek er aan.
    Gaaf ook dat het zo’n totaalervaring was: inclusief live kunst. Dat zal echt een meerwaarde geven. Pink Floyd op z’n Hollands zeg maar…

  2. dat de man niet altijd helemaal zuiver zingt verhoogt het lulligheidsgehalte alleen maar, Kees (bedoel ik positief).

    Mooi verslag Daan, als ik dit zo lees had ik er zelf wel bij willen zijn…

    • Oké Peter, maar hoe vals mag je dan zingen totdat het geen lulligheidskarakter meer heeft, maar gewoon krast op je trommelvliezen?

  3. Peter en Kees, jullie hadden hier zeker bij willen zijn. Grijp de kansen en ga hem dit jaar nog zien.

    Over de zang: ik vind Erik de Jong geen indrukwekkende vocalist. Daar staat hij ook niet bekend om. Op sommige momenten praat hij live meer dan dat hij zingt. Ik heb in al mijn meezing-enthousiasme niet kritisch geluisterd naar de zuiverheid van de zang. Heb me nergens aan geërgerd.

    • Als ik mocht gaan, zou ik eerst even willen overleggen of jij niet in mijn buurt staat, Daan, want als ik ergens niet van houd, is het wel toeschouwers die hard (en meestal ook niet al te zuiver) meezingen. 😉

      • Ach, ik zing niet veel minder zuiver dan Erik de Jong.;) En je had het waarschijnlijk toch niet gehoord. In mei komt hij nog een keer naar Paradiso!

  4. Pingback: De Vingerhoed: Spinvis bij ‘Hart op de Tong’ « mousique.nl

Reacties zijn gesloten.