Withney Houston (1963-2012)

Withney Houston is niet meer. De mooiste stem ter wereld zwijgt. Voordat nu alle azijnpissers de comments hier vol spammen: niet doen a.u.b.  Etta James was een legende, Amy Winehouse een groot muzikaal talent, maar die Stem, daar was er maar één van. 

Withney Houston staat bij mij natuurlijk ook voor jeugdsentiment, ik ben ermee opgegroeid. Vroeg je mij toen ik twintig was, wie ik de mooiste vrouw van de wereld vond, dan was het antwoord Withney Houston.

Haar leven was een aaneenschakeling van succes en tragiek. De hele wereld was getuige van haar huwlijksperikelen met Bobby Brown en haar drugsgebruik. Een paar jaar geleden zag ik nog een indrukwekkend interview met haar bij Oprah, waarin ze openhartig vertelde over die duistere kant van haar leven. Het optreden daarna was ontluisterend, de Stem was vergaan.

Er wordt nu natuurlijk met name teruggeblikt op haar film The Bodyguard en bijbehorende soundtrack, haar grootste succes. Maar haar beste cd ooit vind ik persoonlijk de soundtrack van een andere, veel minder bekende film, The Preacher’s Wife. Een gospelplaat die hier in huize de Wolf nog met enige regelmaat gedraaid wordt.

Het geloof was ook een terugkerend aspect in haar leven. Gisterenavond kwam ze nog het podium op bij een optreden van Kelly Price en zong ze Yes, Jesus Loves Me. Het laatste lied dat ze voor een publiek gezongen heeft.

De reactie van Daniel Lohues op twitter vond ik mooi: Doe dat nooit. Maar nu wel. Een hemelse zangeres, betalende met de hel, is uit de tijd gekomen. Diep respect.

Hieronder drie clipjes.

Het eerste is een optreden tijdens de Super Bowl. Typisch Amerikaans, compleet over the top, met militair vlagvertoon en overscherende straaljagers. Maar het ogenschijnlijke gemak, de adembenemende souplesse én het zichtbare plezier waarmee Withey zingt, bezorgen mij steevast kippevel.

Daarna een nummer van The Preacher’s Wife. Het werd gespeeld in onze huwelijksdienst.

En dan een eerdere uitvoering van Yes, Jesus Loves Me.

12 gedachtes over “Withney Houston (1963-2012)

  1. Ook mijn stijl is het niet, de Houstons en Careys van deze wereld (hoewel ik Houston dan wel als moeder zie…), maar ik hoorde wel dat haar stem bijzonder was in haar gloriedagen (hoeveel octaven kon ze ook al weer halen?).
    Ik vind zelfs dat je een ontroerende en persoonlijke reactie hebt gegeven, Daniel. Dat verdient volop respect. Meer dan de flauwe grappen die nu al de ronde doen op FB bijvoorbeeld.

  2. Ben niet van plan dit nu ineens te gaan draaien, maar zingen kon ze uiteraard heel goed. Ontroerend mooi eerbetoon, Daniël.

  3. Wat een mooie, ontroerende reactie heb je geschreven Daniel! Mee eens, een groot verlies alhoewel haar Stem helaas al niet meer was wat hij ooit was.
    (PS @cornelisb: Houston en Carey??een wereld van verschil wat mij betreft 😉

    • Beste Jolien, volgens mij zitten deze beide dames in hetzelfde spectrum van de muziek: soul met de nodige stembuiginkjes. Maar ik noem niet voor niets Houston de ‘moeder’. Carey mag haar schoenen vastmaken…

      • eensch! ze zitten in hetzelfde spectrum of bedienen anders dezelfde doelgroep…maar laat dit geen rol spelen in dit tragische verlies!

        de grappen en grollen zijn inderdaad volop aanwezig…maar vergeet dat mensen zo ook aan het relativeren zijn…

        in mijn eerste reactie heb ik het niet gezegd (wel gedacht), maar inderdaad een wonderschoon, ontroerend betoog Daniël!

Reacties zijn gesloten.