new album Dion: voorbeschouwing

Mijn vrouw attendeerde mij op een nummer dat gedraaid werd op de hier verguisde zender Radio2. Het liedje heette Bronx Poem en de naam van de artiest was Dion. Wat een vrouw heb ik toch! Want hiermee opende zich voor mij de nieuwe wereld van Dion. Hoewel, nieuw… Vaag rinkelde ergens een belletje in mijn achterhoofd. Dion, klinkt bekend, maar wie is dat ook alweer? 

Dion, dat is Dion DiMucci en hij scoorde al hits voordat de Beatles dat deden. Dion, dat is een artiest die Bob Dylan, Bruce Spingsteen, Paul Simon, K.D. Lang en Lou Reed tot zijn fans mag rekenen. Dion, dat is één van de bevoorrechte artiesten die het genie Phil Spector als producer heeft gehad. Dion, dat is iemand die had moeten overlijden op De Dag Dat De Muziek Stierf, maar die nog steeds springlevend is…

If you want to hear a great singer, listen to Dion. His voice takes its color from all palettes. He’s never lost it, his genius has never deserted him. Bob Dylan

All hail Dion, the real link between Frank Sinatra and rock ‘n’ roll. He could’ve been in either the Rat Pack or the E Street Band if either had been lucky enough to have him. Bruce Springsteen

Dion in vogelvlucht:

Early years
Dion (1939), afkomstig uit een Italiaans-Amerikaans gezin, is geboren en getogen in The Bronx. Zijn liefde voor die beruchte Borough, de stad New York City en het leven op de straat zijn terugkerende thema’s in zijn muziek. Als kind ontwikkelde hij een liefde voor countrymuziek (Hank Williams), blues en doo-wop. En doo-wop is het genre waar hij zijn loopbaan mee startte, samen met de groep The Belmonts. Ze begonnen als een locale band, allen afkomstig uit de buurt rond Belmont Street, verwierven faam op de straten en in de bars van de Bronx en groeiden uit tot een groep die nationale hits scoorde.

The Day The Music Died
Dit leverde hen een plek op in een tournee van drie legendarische rock & roll pioniers: Buddy Holly, Ritchie Valens en J.P. Richardson (a.k.a. The Big Bopper). Ook Waylon Jennings en Tommy Allsup maakten deel uit van die gelegenheidsband. Op 2 februari 1959 zou de hele groep per bus naar een volgend optreden reizen. Maar Buddy Holly was de lange, koude en oncomfortabele busreizen zat en regelde een vliegtuigje. Holly, Valens en Richardson zouden vliegen en ook Dion werd uitgenodigd. Hij besloot om toch de bus te nemen. De $36 die een ticket kostte, vond hij te buitensporig. Het was de huur die zijn ouders betaalden voor hun appartement… Hij kont het niet over z’n hart verkrijgen. De rest is geschiedenis. Het vliegtuig stortte neer. Alle inzittenden kwamen om. Die dag werd bekend als The Day The Music Died, een frase die terugkomt in de hit American Pie van Don McLean (ondermeer gecovered door Madonna).

The Roaring Sixties
De jaren daarop worstelde Dion met zijn heroïneverslaving. Hij gebruikte al harddrugs sinds zijn tienerjaren. In de eerste helft van de jaren 60 ging Dion solo en rees zijn ster snel. Van een doo-wopzanger werd hij een rock & rollartiest en hij scoorde een aantal grote hits. De tweede helft van de zestiger jaren waren minder succesvol. Bovendien bleef hij worstelen met zijn drugsprobleem.

Abraham, Martin and John
In 1968 beleefde Dion een ingrijpende religieuze ervaring. Hij stopte (opnieuw) met de drugs. Kort daarna scoorde hij een enorme hit met het nummer Abraham, Martin & John (geschreven door Dick Holler). Het nummer handelt over de moord op deze mannen én de moord op Robert Kennedy en is een aanklacht tegen het gebruik van geweld. It seems the good, they always die young, zong Dion. Het nummer werd later ondermeer gecoverd door Marvin Gaye, Harry Belafonte en Smokey Robinson. De mooiste versie vind ik persoonlijk echter die waarin een muzikale samensmelting plaatsvindt met een andere hit, namelijk What The World Needs Now (Is Love, Sweet love) van o.a. The Carpenters, Diana Ross en Jackyie DeShannon. De bewerking die ik bedoel is van Tom Clay. In deze bewerkte versie zijn geluidsfragmenten uit TV-journaals te horen, o.a. van live-reportages van de aanslagen op deze mannen, fragmenten uit speeches en is er een kind dat vragen gesteld krijgt als: ‘What does segregation mean?’ ‘What is bigotry?’ ’What does hatred mean?’ ‘What is prejudice?’

Jaren 70, 80, 90: het geloof
De zeventiger en tachtiger jaren lieten een volwassener Dion horen. Hij ontpopte zich meer als singer-songwriter, hoewel rock & roll en doo-wop nooit ver weg waren. In deze jaren leverde hij enkele hoogstaande albums op, die echter genegeerd werden door het grote publiek. In de jaren tachtig en negentig profileerde hij zich steeds meer als CCM-artiest (Contemporary Christian Music), met expliciet christelijke teksten. Dit gebeurde nadat hij zich bekeerde tot de evangelische tak van het christendom (born again christian). Eind jaren negentig zou hij echter terugkeren naar zijn oude parochie in de Bronx en zich weer aansluiten bij de Rooms Katholieke Kerk van zijn ouders. Als praktiserend katholiek zet hij zich in als vrijwilliger binnen gevangeniswerk en hulp aan verslaafden.

Blues
In 2002 werd Dion opgenomen in de Grammy Hall of Fame voor zijn hit Runaround Sue. Hij werd geeërd als iemand die behoorde tot de pioniers van de eerste lichting rock & rollers. In 2006 verscheen Bronx in Blue, een album met blues -en countryklassiekers. Het leverde hem een grammy-nominatie op. Zijn volgende cd, Son of Skip James (2007) ontving opnieuw lovende recensies en ook hier speelden blues een grote rol. Februari 2012 bracht opnieuw een bluesplaat: Tank Full Of Blues. De recensie volgt binnenkort hier op Mousique!

A redemption story
Zijn bijzondere levensverhaal vat hij zelf als volgt samen in een interview met de New York Times van 13 oktober, 2011: You know, I always saw my story as a young ‘Sopranos’ with great music and a Rocky Graziano ‘Somebody Up There Likes Me’ ending. It’s a story of redemption. A rock and roll redemption story!

Oeuvre
Als highlights uit zijn oeuvre zou ik willen noemen:

Loves Who Wander (1963) Een obscuur doo-wop en rock & rollalbum!
Dion (1968) Met de hit Abraham, Martin and John en veel covers
Reunion (1972) Live @ Madison Square Garden met zijn eerste groep The Belmonts en hun oude hits
Born To Be With You (1975) Ook wel bekend als Street Smart; dit is het Phil Spector-album
Return of The Wanderer (1978) Met o.a. covers van Dylan en Waits; wordt wel gezien als zijn onbekroonde meesterwerk
Déja Nu (2000) Met twee Springsteen covers, zijn comeback album
Son Of Skip James (2007) Een prachtig, persoonlijk bluesalbum
Tank Full Of Blues (2012) Recensie volgt!

14 gedachtes over “new album Dion: voorbeschouwing

  1. Tnx! Zou natuurlijk zomaar kunnen. Ik neem vanavond Tank Full Of Blues mee.
    Heb ook nog ff het clipje van Tom Clay toegevoegd onderaan het artikel.

      • Dit is en blijft een fantastisch nummer. Ik weet nog dat je het noemde bij ‘Memento Mori, liedjes over de dood’. Maar zulke fraaie nummers moeten genoemd blijven worden. Thx, JW. Jouw naam is trouwens op ons Mousique-avondje regelmatig langs gekomen, in positieve zin trouwens. Hetzelfde geldt voor onze andere nestor, Wim Boluijt. Volgende keer hopen we dat jullie erbij zijn!

  2. Fraai overzicht Daniel! Ik was bij Wim Boluijt niet zo heel enthousiast toen hij me wat van deze blijkbaar grote mijnheer liet horen. Maar ja, dat is zo te zien slechts een fractie van ’s mans kunnen geweest. Ik raak toch wel geïntrigeerd hierdoor. Vanavond mag hij de speler in!
    En Don McLean komt hier nog binnen!

  3. Ja, was geweldig! Uiteraard hebben we jullie gemist! Idd ook Dion gedraaid. En veel, heel veel andere muziek. Echt van alles, van oude 2nd Chapters of Acts tot hiphop en van americana tot ambient etc. Ik heb wel een paar interessante ontdekkingen gedaan weer! Pas om een uur of 4 lagen we in ons nest…

  4. Pingback: mousique.nl

Reacties zijn gesloten.