songs & memories

Ik kan `Non, je ne regrette rien’ van Edith Piaf niet horen zonder te moeten denken aan de film Inception, waar het nummer gebruikt wordt als herkenningsteken voor de `dromers’, dat het tijdstip van ontwaken nadert. Tevens zie ik de beginbeelden van Trainspotting weer voor ogen bij het horen van Iggy Pop’s `lust for life’, zie ik de tondeuse weer over Algerijnse kopjes gaan (Incendies) bij de klanken van Radiohead’s `you and whose army’ en kan ik het Zwanenmeer van Tsjaikovski niet meer los denken van het `laatste avondmaal’ van de monniken in Des Hommes Et Des Dieux, die weten dat ze hun trouw aan God en de mensen waaronder ze werken met de dood zullen moeten bekopen.

Toen ik jong was kon ik (meer dan nu) helemaal opgaan in een boek. Op die zondagmiddagen werd bij ons thuis vaak bepaalde muziek (Berdien Stenberg) gedraaid en die muziek ging zich hechten aan het verhaal van het boek. Ik luister niet zo vaak meer naar die muziek, maar als ik het toevallig nog weer eens ergens hoor, dan komt het verhaal (waarvan ik dacht dat ik het vergeten was) weer langzaam terug in mijn geheugen.
Ook weet ik nog heel goed dat ik voor het eerst met een meisje danste op een schoolfeest. Het meisje kan ik me niet meer zo herinneren (volgens mij heette ze Justine Keller ofzo), maar het liedje (`everything i do, i do it for you’ van Bryan Adams) heeft voor altijd een bepaalde lading gekregen.

Bovenstaande geeft wel aan hoe groot het vermogen van muziek is om beelden en herinneringen in zich op te nemen. Ik ben benieuwd naar jullie herinneringen, beelden, bijzondere gebeurtenissen en hoe die in relatie zijn komen te staan met een bepaald liedje of muziekstuk. Als je daar behoefte aan hebt kun je het met ons delen in de comments onder dit artikel.

48 gedachtes over “songs & memories

  1. Wat een heerlijk nostalgisch onderwerp weer 🙂

    Een goede soundtrack roept natuurlijk al snel herinneringen op aan de film. Maar als ik de muziek van Gabriel Yared hoor, denk ik meteen met een lichte droefheid terug aan die prachtige film Betty Blue, ook wel 37°2 le matin geheten (APK):

    Bij het horen van de hele cd Misplaced Childhood van Marillion en specifiek onderstaande song denk ik met veel liefde terug aan de avond dat ik mijn grote liefde 20,5 jaar geleden heb ontmoet. De cd stond op in het Amsterdamse bluescafé Maloe Melo en we zijn -allebei nog redelijk gothic- gewoon gaan schuifelen daar.

    Bij het horen van Paul Simon denk ik terug aan de tijd dat ik nog thuis woonde. Mijn ouders nog samen, open haard aan nadat we een boswandeling door de sneeuw hadden gemaakt, warme chocolademelk en puzzelen samen met mijn broertje bij de kerstboom. En dan een liedje als dit:

  2. Dat is een leuke rubriek, Peter!
    Inderdaad, bij films kan dat heel sterk zijn. De herinneringen zijn hier legio. Mooiste voorbeeld is misschien Wagner in Apocalypse now: die gedragen klassieke muziek bij een gruwelijke napalmaanval.
    Toch komt dat nog niet zo dichtbij als bijvoorbeeld muziek die ik grijsdraaide op bepaalde vakanties. Als ik Nick Cave’s ‘No more shall we part’ draai, ben ik weer in de Vogezen in Frankrijk. En met The Innocence Missions ‘The Lakes of Canada’ ben ik niet in Canada, maar in de Bourgogne…
    De liefde komt natuurlijk nog dichterbij. Op de klanken van Depeche Mode’s ‘Master and Servant’ en de eerste platen van Sade zat ik te zoenen op de kamer van mijn huidige vrouw, totdat haar moeder weer opeens binnenkwam met de thee… 😉
    En als ik ‘Are You a Dreamer’ van Denison Witmer opzet, rijd ik weer midden in de nacht naar een ziekenhuis in Amsterdam, om bij een stervende te zijn…
    Memories te over dus…

    • Ik vergeet nog een hele specifieke: we waren al getrouwd. Mirjam had avondcollege en ik haalde haar dan op met de fiets van het station (zo’n paar minuten fietsen) Ik deed thuis het bandje van The 77’s in mijn walkman. Liep naar de kelder, haalde mijn fiets uit de box en zette de walkman op z’n allerhardst. Dan dit nummer, keihard, terwijl ik door het donker fietste: epic! Tenslotte deed ik het ook uit liefde en zou het zo weer doen…

  3. Jan de W had de elpee voor me op een bandje gezet. Weken eerder hadden we in de gang staan wachten voor het talenpracticum. De vierde klas kwam naar buiten en wij – MAVO 3 – moesten naar binnen. Een ‘vierdejongen’ spreekt Jan de W aan: heb je het gehoord? Hij is steunplaat geworden! Steunplaat? Wie? Ik vraag het aan Jan de W. Genesis zegt hij. Follow You Follow Me. Later die week hoor ik het liedje en er zingt zich terstond iets los in mijn ziel. De mede door J. B. Schuil, Hergé en Anthony van Kampen vormgegeven verbeelding vormt zich tot haar diepste wezen: raakklank. Jan de W blijkt veel platen van Genesis te hebben. Of hij een bandje wil opnemen? Ik heb geen platenspeler en ook geen elpees. Een hoes van een band die zich tooit met de naam van het eerste boek uit de Bijbel, in mijn slaapkamer? Pas veel later zou Freud het me uitleggen: de straffende vVader.

    Een paar weken later. Het is een heerlijk rustige zomeravond. De grote vakantie is bijna begonnen. Ik fiets door ons dorp en kom Jan de W tegen. Hij op zijn Yamaha FS1, ik op mijn fiets. We praten wat. Of hij het bandje al heeft opgenomen? Ja. Hij zal het later deze week meenemen naar school en het me dan geven. Maar, als we nu langs zijn huis rijden, dan zou…

    Thuis doe ik het bandje van A Trick Of The Tail in de mono cassetterecorder. Jan de W heeft eerst kant twee opgenomen. Dance On A Vulcano is prachtig. Dan zingt Phil Collins: blue girls come in every size. Stil lig ik op mijn bed en luister naar Ripples. De solo van Steve Hackett brengt de tranen op mijn wangen.

    • Mooi verhaal Wim! Wat zijn naast A Trick of the Tail eigenlijk nog meer goede platen van de vroege Genesis?

  4. Ik heb in Heverlee op een internaat gezeten, dat hoorde bij de theologie-opleiding die ik deed. Daar hoorde corvee bij. Wanneer ik onderstaand nummer terughoor, zie ik mij steevast weer los gaan in het aardappelhok, samen met mijn maat Tim Dog. En ook de verbouwereerde blik in de ogen van de rector die ineens achter ons stond, omdat hij niet kon werken in zijn aangrenzende kantoor vanwege de geluidsoverlast. Hij kwam net binnen terwijl ik, swingend en wel, aardappels in een bak keilde onder het roepen van: ‘Shake, shake it baby!’

  5. Zeer bekend en mooi fenomeen! ‘Automatic for the People’ van R.E.M. doet me nog steeds weleens denken aan vakanties met mijn ouders in Frankrijk. Zij hadden die vaak aanstaan. Op één of andere manier is dit de soundtrack van zomer 2010 geworden:

      • Kees, het lijkt me geen goed idee om nu weer zo’n loze discussie te gaan voeren. Dat gebeurt bij ieder item op Mousique al. En het is weleens leuk om ontopic te blijven. Loze discussie kunnen we desnoods op Facebook gaan voeren of binnenkort in real-life. Bij deze nodig ik je dus uit om het laatste woord te nemen… Dan ben je ook weer blij.:p

      • Kijk, dat vind ik nou weer fijn: een serieuze Daan. Fijn dat je die stap in je leven heb gezet. Ik volg, op gepaste afstand…

  6. Laat mij daar midden uit de radio waar Alfred Lagarde’s Betonuur zich afspeelt een stem, stemmen en gitaren vernemen dat mijn oren klonken.

      • Dat was een beetje flauw van me. Ik waardeer het juist dat jij meer dan een zwak hebt voor zulke bands! Ik had trouwens nog een vraagje gesteld over de vroege Genesis…

    • Jouw leeftijd kennende ;-), wordt dit een lange rubriek… Ik heb trouwens toch hele associaties bij ‘slaapkamermuziek’…

    • Ja, Vienna!! Heerlijk nummer.
      Maar goed, dan heb ik toch het meest met die andere synthband. Dit nummer van hen was het eerste liedje dat ik tapete van de Top 40:

  7. ik herken dit ook erg sterk.
    Automatic for the people van REM en de muziek van Chris de Burgh doet me denken aan de vakanties van ons als gezin. Dat werd dan eindeloos in de auto gedraaid.
    Ik herinner me nog dat ik De Ontdekking van de Hemel las in 6VWO, daarbij draaide ik dan de muziek van Dream Theatre. Als ik nu iets van Dream Theater hoor, denk ik nog steeds aan dat boek.
    Ik maakte ook bandjes met toepasselijke favoriete liedjes voor mijn geliefden. Dus die nummeres blijf ik wel met hen associeren.
    Ik weet ook nog als de dag van gisteren dat ik in de metalkelder van de Sounds, de platenzaak in Venlo, als 16 jarige Roots van Spultura luisterde. Wow, wat een energie en kracht en wat een brute grunt.
    Mijn tijd in 5 en 6 VWO associeer ik trouwens verder vooral met the Boss, wiens platen ik draaide. Op een moment dat LP’s uit waren. Maar ik was erg onder de indruk. Door hem heb ik ook voor het eerst bakkebaarden laten groeien.
    Tja, ik kan hier nog wel een aantal a4tjes vol schrijven…
    Nick Cave, the Counting Crows, Smashing Pumkins, etc, hoewel ik het ben blijven draaien, brengt het me ook regelmatig terug in de tijd.

    • Zeker! Maar ik stelde ook cassettebandjes voor Koffiebar De Schaapskooi samen, natuurlijk vol met de alternatieve muziek die mijn broer Jeroen en ik goed vonden. En waar zit ik nu naar te luisteren? Charlie Peacock. We plempten al die bandjes vol met Peacock, Vector, 77’s, Adam Again, The Choir, Daniel Amos, Mark Heard, maar ook Runrig, Kings’ X, Sam Phillips, etc etc. Hoor ik daarvan muziek, dan ben ik dus weer terug in die koffiebar…

  8. Leuk dat JW en Wim hier ongeneerd wat symfo- en progrock aanhalen.
    voor mij is de muziek van Marillion (en dan met name de werken met Fish, maar ook wel het latere Brave bijvoorbeeld) een herinnering aan een tijd waarin ik nog helemaal op kon gaan in de fantasiewereld van die muziek. dat was bij Marillion altijd al sterk, maar het kwam denk ik ook omdat ik jong was en nog relatief `onbevlekt’ kon laten meenemen door de muziek. later werd dat minder is mijn ervaring.

    Ik weet bv nog heel goed dat Brave uitkwam. Dat is eigenlijk het enige echt goede album met Steve Hogarth, en meer vergelijkbaar met het oudere conceptuele werk, zoals Misplaced Childhood. Brave is een intense plaat met een geheel eigen wereld. Ik studeerde toen in Vlissingen (HTS) en toog die dag naar de platenzaak waar je toentertijd nog cd’s kon voorluisteren. Ze hadden daar een lounge-achtige zitplek waar ik je rustig kon zitten. Ik heb de cd geloof ik twee keer achter elkaar geluisterd! het was alsof ik helemaal oploste in de muziek. Ik had hem ook blind kunnen kopen natuurlijk, maar zo ging het nu een keer. Ik weet nog dat het net was of de wereld om me heen alle relevantie had verloren toen ik naar buiten liep na deze luistersessie. ik fietste op de automatische piloot als een bezetene naar huis, helemaal vervuld van de muziek; ik wilde de plaat zsm weer opzetten. zo’n intense ervaring heb ik later met muziek nooit meer gehad, dat hoorde echt bij die tijd.

  9. Dat herken ik wel peTer. Mijn bijdragen zijn op dezelfde leest geschoeid. Intense ervaringen. Ik had zo’n ervaring bijvoorbeeld ook in Middelburg ten tijde van mijn militaire dienstplicht. Ik luisterde toen bij Sjiep naar Motives van Andy Pratt. En later in diezelfde zaak opnieuw met I’ve Got A Reason van Richie Furay.

    Brave is prachtig. Maar Easter staat er niet op… 🙂 By the way: Steve Hogarth heeft net een nieuw album gemaakt met Richard Barbieri (Japan, Porcupine Tree): http://www.nottheweaponbutthehand.com/

  10. Nog eentje. Over intense ervaringen gesproken. In de tijd dat Mirjam hoogzwanger was van (wat later zou heten) Job, draaiden we elke dag ‘The Devil’s Road’ van The Walkabouts. Dit is het prijsnummer van die prachtplaat. Hoor ik dit, dan zie ik weer een ronde Mirjam en een wurmpje dat nu een gozert van bijna 16 is…

    • Ik heb een heel andere van de Walkabouts….die me terug brengt naar de tijd dat ik net in Amsterdam woonde (1989) en me heel eenzaam voelde. Dan was deze altijd heel fijn:

      • De ‘vroege’ Walkabouts zijn ook fijn hoor. Hier hoor je natuurlijk ook heel goed dat ze uit Seattle kwamen…
        Gewoon een band die zich door is blijven ontwikkelen, hoewel ik lang niet alles van ze heb…

  11. @ Kees: Vector, wat was dat ook alweer? Vaag begint er wat te resoneren. Ik moet ook ineens denken aan The Swoon, ken je dat nog?

    Weet je nog dat Jeroen en ik een blauwe maandag een programma maakte voor Locale Radio in Waddinxveen? De Wekker oid. Hij draaide alternatieve muziek, ik hiphop, house, r&b etc.

    • @ Daniel: Vector is de band van Jimmy A(begg) – ook vaste gitarist bij Charlie Peacock – en Steve Griffith. Vooral ‘Mannequin Virtue’ is meesterlijk.
      The Swoon? Zekers!!! Ooit door een recensie van onze Wim op geattendeerd. Prachtige muziek over Beatrice van Dante en Via Dolorosa over Jezus’ lijdensweg. Man, man, wat was dat fraai!
      Dat radioprogramma zal wel bij de RTW zijn geweest. De Wekker is het blaadje van de Christelijk Gereformeerde Kerk, dat weet je toch (nog) wel? 😉

    • Waddinxveen, sjonge…over herinneringen gesproken! Mijn oma woonde daar aan de Nesse (waar nu een Italiaans restaurant zit ofzo)…vlakbij die kenmerkende brug. Mijn broertje is daar bijna verdronken in de gouwe…

      • Waddinxveen, daar ben ik dus getogen. De Hefbrug ben ik duizenden keren overgegaan, in die Brugkerk gingen we naar de kerk, ben ik getrouwd, heb ik zelf nog wel eens op de preekstoel gestaan als kandidaatje. En bij die Italiaan heb ik wel eens gegeten. Vlak bij de Nesse woonde Mirjam met haar ouders. Wat is de wereld toch weer klein, JW!
        Enne… in Waddinxveen, bij platenzaak Nobel, kocht ik mijn eerste JMJ-plaat… 🙂

      • Wat een toeval! 🙂

        Mijn oma heeft na het overlijden van mijn opa (Burgermeester van Reenen uit Gouda) haar tweede liefde gevonden in Henk Kempkes die daar ergens in meubels deed. Ze hebben jaren aan de Nesse 16 (waar nu dus dat restaurant zit) gewoond. Prachtig groot woonhuis met dito tuin. Vaak geweest en gelogeerd. Ha, Nobel ken ik ook nog maar ik deed toen nog niet veel met muziek…het was echt in mijn tienerjaren en jonger…

  12. Ik weet alleen dat we een wekker lieten aflopen…

    The Swoon heeft volgens mij maar één cd gemaakt? Ik kan me vooral dat prachtige nummer ‘Whose Hands Are These?’ herinneren.

    Bij Vector begint het me een beetje te dagen. Jimmy A, ook geen onverdienstelijk schilder toch?

    • Of Jimmy A kan schilderen weet ik niet, in ieder geval zijn zijn gitaarpartijen breed en kleurig tegelijk. Ooit zag ik hem ook samen met wijlen Vince Ebo Charlie Peacock akoestisch terzijde staan in Gouda. Zeer fraai!
      Whose hands are these is inderdaad prachtig. Helaas niet te vinden op de Jijbuis…

    • Voorprogramma Margaret Becker (brrr), maar daarna geweldig concert. Vince Ebo was ook groots, maar achter die brede glimlach en grollen ging dus een trieste wereld schuil. Aangrijpend.

      • Ik vond er toen heel weinig aan: klein vrouwtje die het compenseerde met een veel te grote scheur. Ieder z’n smaak natuurlijk.
        West Coast Diaries staan bij Play.com voor 17 euro, alle drie in een box. Maar ja, wel creditcard…

  13. Over nostalgie en herinneringen gesproken: ik zou heel graag de West Coast Diaries I-III nog eens aanschaffen, maar die zijn helaas moeilijk verkrijgbaar. Wel op amazon, maar ik ben niet zo van de creditcard.

    • Btw, weet je wie er in dat openingsnummer van Full Circle (zie ‘Kees luistert’) met Charlie Peacock meezingt? Sara Groves!! En dat doet ze best fraai 🙂

  14. In de jaren zeventig in had je in het Evoluon in Eindhoven (oh, die moeilijk bestuurbare heftruck!) een luistercabine voor (toentertijd) superieure geluidsbeleving. The Trees van Rush was één van de keuzes die gemaakt kon worden. Of is mijn herinnering een vorm van verdichtung? Hoe dan ook, ik heb dit liedje in de jaren zeventig voor het eerst gehoord en vind het nog altijd meesterlijk.

Reacties zijn gesloten.