nieuwe releases januari & februari 2012

   

Het muziekjaar 2012 is nu weer goed begonnen; in januari en februari al weer een aantal mooie release. Helemaal onderaan dit artikel nog vijf tips, maar hier bespreek ik er alvast drie: Cloud Nothings, Laura Gibson en Lambchop.

Cloud Nothings – attack on memory

Cloud Nothings is back to the 90’s. En dat is niet als negatieve connotatie bedoeld. Het is post-hardcore,vroege emo en post-rock dat de klok slaat. “No nostalgia”, krijst zanger Dylan Baldi, uiteraard met een vette knipoog; aan de muziek van Cloud Nothings is namelijk weinig nieuws te ontdekken. Voorheen was het late 80’s punk waar ze hun inspiratie uit putten, nu is het dus de betere 90’s alternatieve rock. Geen slechte inspiratiebronnen: Sonic Youth, Nirvana, Foo Fighters, Smashing Pumpkins, noem maar op. En toch is Attack On Memory geen nostalgisch geneuzel, integendeel: het is een plaat die je bij je lurven grijpt, een krachtige bundel energie. Als je deze plaat opzet moet het volume omhoog en krijg je zin om een pogo-sessie in je huiskamer te beginnen, alles kort en klein te slaan wat je kunt vinden, jezelf uitzinnig te dansen en dan uitgeput neer te vallen op de vloer. Het maakt allemaal niets uit, want dit is uit je dak gaan pur-sang. Lang niet zo’n lekkere rockplaat gehoord.

release: 24-01-2012

Laura Gibson – la grande

La grande lijkt een beetje een misleidende titel voor dit album. Uitgezonderd misschien het titelnummer dat er meteen lekker inknalt is het namelijk een verzameling intieme luisterliedjes, verre van Grande.
Maar wel van Grande Beaute, neem het tweede liedje bijvoorbeeld, Milk-Heavy, Pollen-Eyed, een langzame soft-beat, gitaargetokkel, een orgeltje en de unieke stem van Gibson die indruk maakt: “I cannot keep myself from stumbeling back to you”. Natuurlijk, andere namen komen al snel bovendrijven: Laura Marling, Nathalie Merchant, Ane Brun, Alela Diane, en toch is het geen dertien-in-een-dozijn plaatje geworden. Gibson is ook niet de eerste de beste, ze gaat al een aantal jaartjes mee en heeft al een paar mooie albums afgeleverd. Op deze cd werken o.a. Joey Burns (Calexico) en leden van The Decemberists mee. Op dit album vermengt Gibson een veelheid aan stijlen (oa. jazz, folk, bossa, en soul), maar smeedt dit aaneen tot een consistent en overtuigend geheel.

La Grande is een evenwichtig en intrigerende plaat die de naam van Laura Gibson definitief op de kaart zet. Wat mij betreft betrek ik de titel dan maar op de zangeres zelf: deze Grande Dame heeft haar plek tussen de groteren veroverd.

release: 17-01-2012

Lambchop – mr. m

Al jaren ben ik fan van Kurt Wagner aka Lambchop en in mijn platenkast is inmiddels een aardig rijtje door hem gereserveerd. Na een relatief lange stilte komt hij weer met nieuwe werk, met de mysterieuze titel Mr.M. Ik heb me laten vertellen dat Mr. M. een afkorting is van Mr. Met (waar vanwege de Mets een boycot op lag) en omdat met de verleden tijd van meet is is de cryptische albumtitel dus een eerbetoon aan een verloren vriendschap, in dit geval zijn goede vriend en medemuzikant Vic Chesnutt, die ons op veel te jonge leeftijd is ontvallen.

Tot zover over de achtergronden, nu over het album zelf. Wagner heeft nog nooit een slecht album gemaakt, de kwaliteit is constant hoog. Je moet wel een beetje leren houden van de lome, wat zware, muziek en zijn lage stem, maar voor mij is die sound in de loop der jaren geworden als een vertrouwde vriendschap; iemand die in een sombere bui even naast je komt zitten en waarmee je samen een glas wijn drinkt, samen stil bent en elkaar verwamt met slechts je aanwezigheid.

Mr. M is niet alleen een goed Lambchop album, het is naar mijn gevoel zelfs een stap voorwaarts (voor zover je daar bij dergelijke trage muziek van kunt spreken). Wagner is al jaren bezig om een steeds gepolijster geluid te bereiken, en waar andere artiesten daardoor nogal eens diepgang en authenticiteit verliezen, is dat bij hem geenszins het geval. Op Mr. M. gaat Wagner weer een stap verder, het album is gevuld met stuk voor stuk bitterzoete melancholiek-zwangere ballades, zorgvuldig georchestreerd, scherpe randjes zul je er niet in ontdekken, maar wat een heerlijk stroperig engelenvoedsel is het.

Wat kan ik er nog over zeggen: dit album is gewoon verplichte kost voor iedere zichzelf respecterende muziekliefhebber…

release: 24-02-2012

tenslotte nog een aantal tips met links naar recensies elders:

       

53 gedachtes over “nieuwe releases januari & februari 2012

  1. Mooi stuk Peet, ben vooral benieuwd naar Cloud Nothings, ben wel een liefhebber vvan die 90’s rock sound. Lambchop is niet echt my cup of tea dat weet je, maar laura Gibbons zal ik zeker een luister beurt gunnen, en ook mijn vrouw zal dat wel smaken vermoed ik.

  2. Hey Peter, die Laura Gibbons vind ik een prettige verrassing, tnx! Van Lambchop had je me pas een cdtje gegeven. Ook na een paar keer draaien vind ik dat toch wel érg kalm en zoet. Maar je had er nog een paar nummers achtergezet van een andere band -ben de naam ff kwijt- die ik dan weer erg leuk vind!

      • ze hebben een hele serie mooie albums…
        en zoet? door de gieren afgekloven en door buffels platgetrapt zal je bedoelen; kalm is het wel…als een langzaam wegebbende whiskeylucht🙂

      • Helemaal met JW eens. Ik moest even wennen aan het nieuwste album, maar het kwartje is alreeds gevallen. Lambchop heeft voor mij nog nooit een echt slecht album gemaakt. Hun eerste vind ik grandioos. Nixon en Is a Woman ook. Het enige dat Wagner echt niet moet doen, is met die kopstem zingen. Gelukkig is hij daar nu weer van genezen…😉

  3. Probeer ook zeker die oude Laura Gibson albums….met bijvoorbeeld Peter Broderick te gast😉

    La Grande slaat geloof ik op een woonplaats…Luh Kwrent ofzo moet je zeggen….

    Cloud Nothings ben ik ook benieuwd naar….de rest heb ik reeds🙂

  4. Mooie besprekingen, Peter!
    Gibson en Lambchop heb ik beluisterd en vind ik zeer schoon. Cloud Nothings is langs me heen gegaan en ga ik zeker checken!

  5. Heb Cloud Nothings even gegoogeld, en kwam dit tegen wel originele manier van revieuwen🙂

    de muziek is idd wel goed, maar niet op ieder moment, voor mij.

  6. tja Lambchop….het is een sympathieke band, ik heb er ook een plaat van, maar het kabbelt me toch teveel. Ik weet niet of deze plaat daar verandering in kan brengen. Nog gepolijster is voor mij dan niet meteen een aanbeveling.
    Laura Gibson kan ik wel waarderen.

    • En wat dan van die laatste van Sun Kil Moon a.k.a. Mark Kozelek? Wat is er tegen fijne kabbelende muziek? Ik vind ze trouwens beiden mooi hoor: Sun Kil Moon én Lambchop.

      • ik vind Sun Kil Moon toch wat rauwer en directer. Ik kan C’mon etc wel waarderen als achtergrondmuziek, mijn broer draait het ook vaak, maar veel meer is het tot nu toe nog niet voor mij. Mss komt dat nog.

      • Sun Kil Moon is over het algemeen gladder dan Lambchop.
        Maar voor we het over Sun Kil Moon hebben…..Red House Painters van daarvoor was toch nog veel mooier?

        Dit vind ik nog steeds één van de allermooiste nummers ooit (denk top100…):

      • Juist, Jan Willem! Dat hele album is overigens schitterend. Eén van mijn beste ontdekkingen in 2011.

      • tja, wat is glad dan? Als het verdrinkt in een bad met strijkers vind ik het wel glad. Dat heb je met Sun Kil Moon niet.
        En mss is er ook niets tegen glad, al mag het van mij wel een beetje langs je ziel schuren. Lambchop heeft mij in ieder geval nog niet kunnen grijpen.

  7. Het cdtje van Lambchop waar ik op doelde is Damaged. Het andere cdtje, dat mij wél aangenaam verraste is One Day You’ll Dance For Me, New York City, van Thomas Dybdahl.

  8. David, dank voor het (mede) voor mij de kolen uit het vuur halen wat Lambchop betreft. Ik had in een e-mail al eens iets geschreven over ‘kabbelen’ en ‘murmel, murmel door de tijd’ en ontving toen meteen een bliksemwaarschuwing🙂 Ik deel je oordeel over Sun Kil Moon ook. Ghost of the great highway is het beste album van Kozelek. Zeker, Katy Song (over zijn muze die overleed aan kanker, lees er Nights of Passed Over, het boek met teksten van Kozelek, op na) is prachtig. Maar Ghost is van een andere orde. Hier staat tenslotte Carry Me Ohio op. En Duk Koo Kim! Dit alles natuurlijk slechts bij wijze van smaak weergegeven.

    • Je bedoelt waarschijnlijk Daniël, Wim? David zit nog in zijn spelonk als het over deze discussie gaat.
      Ghost of the Great Highway is geweldig, maar laten we Songs of the Blue Guitar van Red House Painters ook niet vergeten!
      En toch houd ik ook van Lambchop. Blijkbaar is het bij mij nu eens geen of/of, maar en/en. Het is de synthese van een brede smaak, waarin ruimte is voor beiden…

      • Bij Daniël Drost hoorde ik The Lioness en was daar ook door geraakt: mooie muziek. Volgens mij hoorde ik tegelijk Sun Kil Moon en Red House Painters. Nu schat ik eerlijk gezegd Ghost of the Highway ook hoger in dan RHP. April vind ik trouwens ook erg mooi: dat repetitieve, die flow, die heerlijke melancholische stem.

    • Ik houd zelfs en van Lambchop en van Red House Painters en Sun Kil Moon…maar Red House Painters staat voor mij mijlenver boven Sun Kil Moon. Katy Song was slechts één van de vele. Down Colourful Hill, de beide gelijknamige cd’s (achtbaan en de brug) en Ocean Beach staan vol met prachtmuziek.
      Je bent de eerste die ik hoor die zijn tweede project meer waardeert. Met welk project ben je eerst in aanraking gekomen als ik vragen mag?

      • Heeft één van jullie ooit naar Songs: Ohia geluisterd? Ligt ook een beetje in dat straatje.

      • ja, ik ben ook een liefhebber. Songs Ohia, Magnolia Electric Co, Pyramid Electric Co, Jason Molina. Allemaal mooi.
        Al moet ik zeggen dat van Magnolia El Co de eerste plaat wel het beste vind.

  9. @JW. Met Sun Kil Moon. Diep geraakt. Bij RHP heb ik dat incidenteel ook, maar minder. Denk je dat ‘kritische periode’ en ‘hechting’ (kom er maar in, Bowlby) hier iets mee van doen hebben?

    • Ja ik denk zeker dat het er iets mee van doen heeft. Ik heb net zo’n discussie gehad met mensen die beweerden dat de eerste paar Sonic Youth albums beter zijn…alleen ik ben nou eenmaal ingestapt bij Daydream Nation.

      The God Machine en Sophia is ook zoiets, alleen zijn de verschillen daar groter.

      Ik ben met de allereerste RHP begonnen…zo mooi was dat. En langzaam werden ze beter tot Songs For A Blue Guitar…vanaf dan vind ik SKM beter…

      • @JW. Is Liberty 37 ook van God Machine? Ik luisterde er zondag nog naar maar kon onze Sophiavriend nergens tussen de (voor)namen vinden?!

      • haha nee Liberty 37 is een band die het album God Machine hebben…de God Machine heeft maar 2 albums gemaakt Scenes From The Second Story en One Last Laugh In A Place Of Dying….daarna stierf de bassist aan een hersentumor (daarom ook die titel), waarna het een hele tijd geduurd heeft eer Robin Proper-Sheppard weer muziek wilde maken. Hij zal ook nooit meer iets spelen van de God Machine. Hij speelt overigens ook hardere muziek in de May Queens…

  10. @allesisverlicht79 Bedoel je nu ‘Aw C’mon’ of ‘No, You C’mon’? Of ‘C’mon’ van Low….

  11. Haha, indeed. Ik vond de waardering voor God Machine in dit licht ook wat overdreven. Ik ga eens naar die God Machine cd’s op zoek. Ze zijn tamelijk schaars?

  12. the God machine, die kan ik me herinneren uit het voor programma van Living Collour. Ik was met mijn pa naar dat concert, en tijdens de God machine stond mijn pa vlak vooraan tussen allemaal dansende “vleer muizen” en “kwartjes zoekers” geamuseerd toe te kijken hoe de gitarist als een zot op zijn dure les paul aan het raggen was…. ik zie het zo weer voor me…😀

    • Haha dat zou zo maar kunnen…ik heb ze helaas gemist en kon ook niet voorzien dat de band een kort leven beschoren was. Maar de groep deed het zowel in de wave, metal als gothic-hoek wel goed. Dus dat vleermuisgehalte zou zo maar kunnen. De groep klinkt dan ook als een mix van Tool, The Cure en Sophia.

      Maar als een zot op zijn gitaar raggen, dat vind ik dan weer niets voor Robin PROPER-Sheppard.

  13. Back to topic: Cloud Nothings beluisterd en ik moet zeggen: het is een heerlijke rockplaat. Referenties met bijvoorbeeld Nirvana zijn snel gemaakt. Maar de liedjes zijn toch niet zo sterk en epic als op Nevermind.

Reacties zijn gesloten.