Damien Jurado in De Spot

Donderdagavond 26 januari 2012. Er hangt een in zacht geroezemoes geronnen verwachting in De Spot in Middelburg. Nippend aan een drankje neemt een handjevol mensen plaats op de houten tribune. Met hoeveel we zijn? Vijftig? Zestig? Zeventig? Bij het betreden van de zaal komen we langs de tafel met daarop allerhande releases van Snowstar Records. Alhoewel, die cassettes, zijn die ook van dit label? Mooi, zo’n tafel waarop de muziek zich als verwachting neervlijt. Dan treedt Luik aan. Een viertal schuchtere jongemannen van hedendaagse snit. Niet bekend met Owls, maar met een zekere verwachting vanwege de lof die dit debuut – ook op Mousique – mocht ontvangen, vangt ons luisteren aan. Die verwachting is al snel teleurstelling. Dat het zingen zich achter de muziek verschuilt, is niet erg, dat het zingen klinkt alsof het niet durft wel. Met vlaag en flard vult Luik het muisstille publiek. De in menig recensie schijnbaar achteloos gemaakte vergelijking met Low verbaast ons wanneer we de gitaren voorzichtig horen vragen of ze ook mee mogen doen. Mislukt is het optreden zeker niet. Maar als deze jongens vanaf nu ’s morgens geen dynamiek en dynamiet door hun Brinta met melk strooien, zal er tijdens hun optredens meer gepraat worden dan in De Spot het geval was.

Dan komt hij het podium op. Damien Jurado. Spijkerbroek. Bruin T-shirt. Een tatoeage die eruit ziet alsof deze door iemand uit een flat naar beneden werd gegooid en bij toeval op zijn rechterarm viel. Zijn schoenen staan onder zijn stoel. Witte sokken. Ook hier een aanvang. Het eerste liedje heeft geen deuren. Wij allen zitten er middenin en kijken door de ramen naar de zojuist betreden wereld. Nu is de stilte in De Spot van een andere orde, nu zijn de Cartesiaanse en de Kantiaanse kloof overbrugd. Er volgen meer liedjes. We kennen ze niet, ze moeten van Maraqopa, het nieuwe album zijn. Of van de oudere albums die we ook niet kennen. Luisteren wordt bladeren. Als in een boek. Gedachten verhalen op het leven. There was a time when we were golden like the sun. Het kost Jurado wel enige tijd om werkelijk op dreef te komen. Hij is net hersteld van een longontsteking zegt hij. Zijn kuch verraadt slijm. Langzaam maar zeker speelt ook hij zich de stilte in en staat hij naast ons in de deurloze wereld. Overspel. Een psychotische broer. In the end you are a fool like the journalist / Who turns what she has seen into business. Wolk zijn. Verlangen. To finally wear a golden crown. Schuld. We are all mountains still asleep. Merkwaardig, die stem, want een groot zanger in de klassieke betekenis van het woord is hij niet. Alles doet hij ermee, van hoog naar laag. Ingetogen én uitgelaten. Zeggingskracht die zich dagen later nog doet gelden. We moeten denken aan de woorden van Michael de Jong: What sings inside the soul of such a man?

Thuisgekomen kopen we de Deluxe Bundle van Maraqopa, een werkelijk prachtig album.

27 gedachtes over “Damien Jurado in De Spot

  1. Mooi verslag, Wim. Daar had ik wel bij willen zijn, allereerst voor Jurado zelf, maar ook om te kijken of ik jouw mening over Luik delen zou… 😉

  2. Ik denk – het laatste – wel Kees. De gevoelige plaat is wat anders dan het woelige podium.

    • Da’s ook weer zo waar als een Zeeuwse koe, Wim! Respect voor dat muisstille publiek. Dat maak ik hier in de contreien wel anders mee…

  3. mooi verslag, Wim! vorig jaar heb ik de man live gezien in Utrecht, was toen ook erg onder de indruk. Hij kan een veelkoppig publiek met zijn gitaar en stem alleen met gemak stil houden.
    Ik ben nu zijn nieuwe cd aan het luisteren (legaal gedownload van een illegale uploader), en kan niet wachten tot mijn fysieke exemplaar op de mat valt…

    Wat betreft Luik deel ik je mening wel enigzins, maar goed, het zijn ook jonge honden, het zou best wat kunnen worden. In Rotterdam vond ik hun optreden ook aarzelend, maar bij het nummer A Fool viel toch heel even alles op zijn plek.

    Wat betreft Zeeuws versus Randstad publiek kan ik de beweging hier gedaan niet onderschrijven. In Rotown had het geroezemoes waarschijnlijk met gemak het schuchtere viertal overstemt, maar ze speelden in Roodkapje en daar was het publiek ijzingwekkend stil. maar ach wat wil je: dat publiek is net zo stil als er geen band speelt 🙂

  4. Luik is nog ontluik vind ik. Maar ik ken de plaat niet dus dat zal ongetwijfeld hebben meegespeeld. Zo’n band moet golven op (al dan niet subtiele) dynamiek. Dat vereist durf en presentatiedrang. Nu speelden ze vooral binnen eigen kring.

    Ik denk dat Roodkapje en De Spot enigszins vergelijkbaar zijn. Je komt er alleen als ware liefhebber. Al kunnen Zeeuwen ook overal doorheen kleppen hoor! Als ik in Roodkapje was (kom er gerust in met een psychoanalytische sprookjesanalyse, Bruno Bettelheim) zou ik ook stil zijn. Net als grootmoeder in de wolf. 🙂

  5. de cd.
    ik koop in principe geen nieuw vinyl (tenzij het om een re-release van een oude plaat gaat die moeilijk verkrijgbaar is), uitzondering: de nieuwe plaat van Minco (maar ja, ik ga ook geen 40 euro voor een cdtje neertellen, mag ie nog zo mooi verpakt zijn, dan besteed ik dat geld liever aan iets echt moois…

  6. Hoi

    Ik was er ook bij. Had met David willen gaan, maar die had een vergadering. Ik zat op de laatste rij, samen met mijn zoon en vriendin. Wist je dat zijn grootste inspiratie Larry Norman is? Ik ben thuis gelijk weer mijn oude albums gaan draaien en werkelijk : Come as a Child uit 83 sounds like Damien of is het vice versa??
    Kom je vaker in Middelburg??

    Wilrik

  7. @ Wilrik. Larry Norman als inspirator? Dan toch alleen de oude Norman van So Long Ago The Garden en Only Visiting This Planet. Na Something New Under The Sun is Norman het spoor enigszins bijster geraakt. Vooruit, Stop This Flight was ook nog goed. Toen was het over. Om eerlijk te zijn hoor ik het door jou opgemerkte verband tussen Norman en Jurado niet of nauwelijks. Ik wist niet dat Jurado zo’n hoge pet van Norman op had.

    Wij zaten op de derde rij. Ja, ik kom regelmatig in Middelburg (vervulde er lang geleden al op ongekend ontspannen wijze mijn dienstplicht…). Ik dacht al, straks is David er ook en kom ik net als Saul thuis met een stukgesneden mantel…

  8. Larry Norman, die moet ik niet, in Why should the Devil has al the good music is hij me veel te bekrompen, hij heeft in whay should the devil have al the good music, verkondigd dat Disco geen muziek is (en das wel een van de basis invloeden voor heel veel toffe electronische muziek)

  9. Ach jongens: ik vond de vroege Larry echt oké en al had hij een tijgerkapsel… En ik houd ook van electronische muziek. Peace man!

  10. zo!! Gefeliciteerd man!
    Dan wens ik je een mooi jaar toe, met veel geluk, liefde en Gods zegen. En dat je maar weer veel mooie dingen mag ontdekken…

  11. Begrijp ik het goed? Was Kees gisteren samen met de discussieleider van Larry Norman op de verjaardag van prinses Irene?

Reacties zijn gesloten.