Recensie Lifeline by Iris DeMent

Een tijdje geleden werd ik in een artikel gewezen op het feit dat niet Lucinda Williams of Emmylou Harris de moeders van Americana zijn, maar dat Iris DeMent die moeder is. Wie? Iris DeMent. Ik luisterde naar haar op Spotify, vergat haar weer, maar kwam deze zangeres een paar maanden geleden opnieuw op het spoor. Dit keer door de film True Grit, waar Iris onder de aftiteling het nummer zingt, dat als instrumentaal thema de hele film door herhaaldelijk terugkeert: Leaning On The Everlasting Arms

Dat nummer komt van haar meest recente cd, Lifeline (2005). Hoewel DeMent al sinds begin jaren negentig een blend maakt van country en folk en zo inderdaad een pionier van het Americana-genre genoemd kan worden, heeft ze niet veel albums op haar naam staan. Haar debuut Infamous Angel (1992) wordt gezien als haar beste werk en gerekend als een Americana-klassieker.  Op die cd staat het hartverscheurende nummer After You’re Gone, een afscheid aan haar stervende vader. Wanneer haar volgende cd verschijnt, My Life (1993), is haar vader overleden. Het album is feitelijk een tribute aan hem. Op The Way I Should dat in 1996 verschijnt, kijkt DeMent wat meer naar de wereld om zich heen en de sfeer op dat album heeft een sterke politieke en sociaal-maatschappelijk geëngageerde lading. Dit album neigt muzikaal wat meer naar rock dan de voorgaanden. Dat Mark Knopfler meespeelt zegt iets over haar faam in die periode.

Dan een radiostilte van acht jaar, op wat collaboratie met andere Americana/country-artiesten na (o.a. In Spite Of Ourselves met John Prine en diverse projecten met Tom Russell). In 2005 maakt ze een comeback. Op het hoesje van Lifeline zien we een oude foto van een lange rij gedekte tafels in de buitenlucht, voor een typisch Amerikaans kerkje. De kerkgangers schuiven aan voor een gezamenlijke maaltijd. Dat beeld brengt ons in de sfeer van de oude protestantse hyms en traditionals. En daar staat dit album bol van. Opnieuw grijpt Iris terug naar haar jeugd. Dit keer geen eerbetoon aan haar ouders zelf, maar wel aan het geloof van haar ouders, de traditie waarin zij staat en de geloofsgemeenschap waaruit zij voorkomt. Bewust treedt zij in deze levenslijn. De cd opent dan ook met I’ve Got That Old Time Religion In My Heart. Toch zijn het –gelukkig- niet louter de gouden ouwen die je op veel hymns albums hoort.  Ook vermijdt ze een overkill aan zoete orchestratie. De muziek is sober, bestaat voornamelijk uit akoestische gitaar, piano en haar eigen stemgeluid.  En dat stemgeluid van DeMent is op zijn minst opvallend. Erg indringend, soms op het snerpende af, met het onvermijdelijke vleugje  southern twang; maar toch ook rauw en  emotioneel.

Waar DeMent veel van haar materiaal zelf schrijft, staat er op dit album slechts één eigen song: He Reached Down. Het gaat over Jesus, who reached down and touched the pain en een oproep om hem daarin na te volgen. Maar het woord lifeline staat niet alleen voor de lijn der geslachten en een geloofstraditie. Het betekent letterlijk ook: een reddingslijn die je toegeworpen wordt. Voor DeMent was deze muziek gedurende een zware periode in haar leven ook letterlijk een lifeline. De afsluiter God Walks The Dark Hills, een prachtige pianoballad, getuigt daarvan:

God walks in the storm
The rain and the sunshine
He walks on the billows
On through glimmering light
Helps us walk up the mountain so high
Cross our rivers through valleys
God walks the dark hills
‘Cause he loves you and me

Voor mij is Iris DeMent een ontdekking. Die ontdekking bracht me bij een andere Americana-veteraan: Tom Russell. Later meer over hem.

Advertenties

60 gedachtes over “Recensie Lifeline by Iris DeMent

  1. Mooie recensie, Daniel! Ik ken Iris alleen van naam, niet van daad. Tenminste, ik heb natuurlijk wel dat prachtige liedje in True Grit gehoord. Maar jouw verhaal doet mij nieuwsgierig worden. Ik ga het even checken. Ge hoort nog van mij!

    • Nou weet ik het weer: getrouwd met Greg Brown (de allerliefste van Greg Brown; en laat Wim over hem vertellen dan zijn we tot de dag der wederkomst onder de pannen…)!
      Ik ga nu Wim even stangen: intussen is de plaat bijna beluisterd en weet je aan wie haar stem mij doet denken? Aan de (vroege) Emmylou Harris!

  2. Ik ga wel ff zoeken op het wereldwijde web voordat Zeeland antwoordt. Daar vond ik ook nog deze interessante info over Iris:

    DeMent was the youngest child of Pat DeMent and his second wife, Flora Mae. As the baby of the family, she was Pat DeMent’s fourteenth child, and Flora Mae’s eighth. She was raised in a Pentecostal household, but now identifies as an “agnostic Christian.”
    She was born near the town of Paragould, Arkansas but grew up in Cypress, California, where she was exposed to and influenced by country and gospel music.

    DeMent’s first album, Infamous Angel, was released in 1992 and explored themes like religious skepticism, living in a small town, lamenting “nothing good ever lasts”, and forgiving human frailty. Her song “Let the Mystery Be” from that album has been covered by a number of artists, including 10,000 Maniacs, Alice Stuart, and in the opening scenes of the movie Little Buddha (neither credited, nor on the sound-track album) and has become one of DeMent’s better known compositions.

    In her second album, My Life, released in 1994, she continued the personal and introspective approach. My Life was nominated for a Grammy in the Best Contemporary Folk Album category. DeMent’s third album, The Way I Should, was released in 1996. Featuring the protest song “Wasteland of the Free,” it is DeMent’s most political work, and covers topics like sexual abuse, religion, government policy, and Vietnam. After a hiatus during the late 1990s and early 2000s, she released her fourth album, Lifeline, in 2004.

    She gained some notice singing the Merle Haggard song, “Big City”, on Tulare Dust: Tribute to Merle Haggard, a 1994 various artists tribute album. In 1995, her song “Our Town” was played in the closing moments of the last episode for the CBS TV series Northern Exposure, gaining DeMent more fans. (The song has also been recorded by Kate Rusby, Jody Stecher, and Kate Brislin.)

    DeMent has sung duets with John Prine (on In Spite of Ourselves), Steve Earle and Emmylou Harris and is featured on the albums of many other performers. She has made frequent appearances on Garrison Keillor’s A Prairie Home Companion, and appeared in the 2000 film Songcatcher, playing the character Rose Gentry and singing on the soundtrack as well. In 1994, Natalie Merchant of 10,000 Maniacs performed DeMent’s song “Let the Mystery Be” with David Byrne for the show MTV Unplugged. The song was included on Campfire Songs: The Popular, Obscure and Unknown Recordings.

    DeMent’s rendition of “Leaning on the Everlasting Arms” accompanies the closing credits of the Coen brothers’ True Grit (2010).

  3. Allemaal mooi (!) en meer dan aardig met die Greg, maar ik wilde toch weer terug naar Mrs. Brown. Dat had ik Daniel ook beloofd. Ik heb het album beluisterd en ik vind het mooi. Mooie hymns en traditionals, fraai vertolkt. Alleen vind ik haar stem toch iets te snerperig en knauwerig. Ik ben in dat opzicht meer gecharmeerd van Natalie Merchant en Gillian Welch.
    En dat lied van True Grit steekt er ook hier met kop en schouders boven uit, maar dat komt natuurlijk door mijn herinneringen aan deze geweldige film, die ik met zoonlief zag en intussen ook op dvd heb herzien.

  4. @ Wim: bedankt voor deze clipjes. Erg mooi! Goeie, donkere stem ook. De teksten verdienen volgens mij nog wat meer van mijn aandacht, maar dat komt nog wel.

    @Kees: leuk dat ‘you gave it a try’. Ik begrijp wat je bedoelt met die stem, maar na een paar keer luisteren krijgt die stem toch een bepaalde magie en eigenheid. Ik begrijp ook wat je bedoelt met de vroege Emmylou. Maar daar is niks mis mee!
    Over stemmen gesproken: ik ben nog aan het bijkomen van die Danielson. Vergt ook enige tijden om te wennen…

    • Ha, ikdenk dat jij meer tijd nodig hebt om aan de stem van Daniel Smith te wennen dan ik aan die van Iris DeMent…

  5. ha Greg Brown. Ik heb Honey in the Lions Head van ‘m. Een mooie plaat en een diepe, mooie stem, maar dat hij een van de beste songwriters van onze tijd was, had ik nog niet ontdekt.

  6. i can’t believe your hands and mouth did all that to me
    are so daily naked for all the world to see

  7. @ Daniel. Further In is heel mooi. Ook heel mooi zijn Slant Six Mind (met Billy from the hills, een prachtig liedje over zijn vader die dominee was), Milk The Moon (I know a woman, she is silk there and there and there), The Poet Game, Dream Café (Sleeper: you move through my dreams like a trout moves through a pool) en One Night (met een schitterend liedje over zijn oma, Ella Mae). Ach, Brown is vooral ‘oeuvre’. Als je eraan begint wil je alles horen…

  8. Nou, dat oeuvre lijkt me nogal omvangrijk. Ik begin eerder te denken aan een verzamelcd, greatest hits oid…

  9. If I Had Known Essential Recordings, 1980-1996 (2003)
    Dream City: Essential Recordings Vol. 2, 1997-2006 (2009)
    Going Driftless: An Artist’s Tribute to Greg Brown (door meisjes als Lucinda Williams, Ani DiFranco, Iris Dement, Eliza Gilkyson, Gillian Welch en Lucy Kaplansky)

  10. Ik heb me inmiddels een heel klein beetje verdiept en ik moet Wim nageven: de man is een fenomenaal tekstschrijver. Muzikaal gezien vind ik het (nog?) niet altijd even bijzonder, maar misschien vergt dat wat meer luisterbeurten. Zijn dichterskwaliteiten zijn echter onmiskenbaar.

  11. De slidegitaar van Bo Ramsey is altijd een belangrijk wapenfeit. En wanneer Brown een keer niet voor Ramsey kiest, zoals op Milk The Moon, weet hij met Pete Heitzman ook een meer dan goed gitarist aan zich te binden.
    Gospel in alle betekenissen van het woord speelt een grote rol in zijn werk. Luister maar eens naar Jesus and Elvis (in een wat matig opgenomen versie). Typisch Brown: glimlachdiepgang.

    • Maar volgens mij zei diezelfde Paulus ook: wees mijn navolgers… Dus daar kom je niet zo makkelijk van af, Wolvenman!

  12. Hey Daniel, je luistert Dion! Prachtige plaat!!! Heb je zijn vorige albums ook? En zijn vroegere werk?

    • Nou, ik begin hem nog maar net te ontdekken. Inderdaad geweldige plaat! Ben een beetje zijn oeuvre en levensloop aan het doorspitten en dat is niet niks. Bespreking gaat hier volgen!

  13. Probeer zijn twee laatste albums (akoestische blues – met bijvoorbeeld een schitterend nummer over Hiëronymus) daar ook bij te betrekken. Ze vertegenwoordigen een terugkeer naar de blues (na de doo wop, pop – zijn gospelalbums – en de rock – Yo Frankie). In de jaren zestig maakte hij ook al blues trouwens.
    En nu we hier toch niet op een apostel meer of minder kijken: ik moet denken aan een zeker Thomas terwijl ik het gezicht van Kees weer voor de geest haal toen ik hem onlangs de op Ace verschenen gospelverzamelaar van Dion (I put away my idols!) liet horen… Kees zit in dit geval duidelijk nog niet op een valpaard…

    • Inderdaad: ik zit nog vast in het zadel als de Vier Heemskinderen in één persoon. Er moet op dit vlak nog heel wat Licht en Stem bij…

    • Ah, daar kom ik dan wel m’n ros voor af. Temeer omdat ik wat extra pecunia heb t.g.v. een verjaring… 🙂

  14. Ja, genoemde albums heb ik al gecheckt. Ik krijg wel de indruk dat zijn laatste plaat ook zijn magnum opus is, tot dusverre. Zonder afbreuk te willen doen aan zijn eerdere werk.

Reacties zijn gesloten.