live: Loney Dear – Rotown, Rotterdam (22-01-2012)

Schreef ik dinsdag nog over het concert van James Vincent McMorrow dat dat wel eens hét concert van 2012 zou kunnen blijken te zijn, nog geen week later krijgt deze er al een geduchte concurrent bij: Loney Dear. Emil Svanängen, de man achter dit pseudoniem zorgde zondag samen met zijn band namelijk opnieuw voor een onvergetelijk optreden in Rotown.

Met slechts een akoestisch gitaar, een piano/keyboard, drumstel en bas werd een stomende set weggegeven. Maar het waren dan ook niet de eerste de beste muzikanten die Emil had meegenomen: de ritmesectie was vanavond de drijvende kracht achter de muziek. Maar vlak ook de toetsenist/achtergrondzangeres niet uit, die met precies gedoseerd toetsenwerk en vocale invulling een zekere rijkdom toevoegt aan het totaalgeluid. Het subtiele gitaarwerk en de hoge kopstem van Emil maken het af, en alles bij elkaar vormt dit een intens en meeslepend geheel.

Overigens kan Emil het ook heel goed zonder band af, getuige de paar solo-liedjes, waarbij hij soms met eenvoudige gitaarbegeleiding, soms ook met gebruik van zijn loopstation (waarbij hij verschillende lagen over elkaar inspeelt/inzingt en zo een complete compositie opbouwt in zijn eentje) de hele zaal weet te betoveren.

Loney Dear bracht uiteraard veel songs van het nieuwe album Hall Music (waaronder opener Name), maar ook een aantal oudere nummers; een paar rustige gitaarliedjes van het album Sologne bijvoorbeeld, maar ook de heftige (met electronica gelardeerde) trance-achtige tracks van Dear John – hier in een meer akoestische setting toch imponerend gebracht.

De muziek van Loney Dear is (vergeef mij de lichtzinnige vergelijking) eigenlijk een soort aanbiddingsmuziek. Wat bedoel ik daarmee? Niet dat Loney Dear christelijke liedjes zingt of zo, de teksten gaan meestal over relationele dingetjes, (verloren) liefdes, menselijke tekortkomingen etc. en hebben hoogstens een functie als uitlaatklep. Toch wordt je door de liedjes van Loney Dear a.h.w. `opgetilt’, en dat komt door de muziek. Eenvoudige schema’s, repetitieve ritmes, mooie maar eenvoudige melodieën, zorgvuldig opgebouwde composities. Het is bijna niets en veel liedjes lijken erg op elkaar; en toch weet hij je keer op keer te ontroeren en te inspireren en verveelt het nooit. En dat is wat muziek kan doen, het is magisch; het tilt je op uit je dagelijkse beslommeringen en plaatst je in een andere wereld. En daarom zeg ik: het is net aanbiddingsmuziek.

Of misschien moet ik zeggen: zo zou aanbiddingsmuziek moeten zijn. Stel je voor dat je zondags in de kerk komt en er niet meer hetzelfde statische combo de uitgesleten liedjes staat te spelen, dat je niet langer van een afstandje staat toe te kijken hoe iemand een liedje staat te zingen op een podium, maar dat er muziek zoals die van Loney Dear zou klinken: het begint met een simpel melodietje, het nummer wordt langzaam opgebouwd, eenvoudige maar doeltreffende tekst; de muziek neemt je mee, je wilt er deel aan hebben, meedoen. Dit gaat verder, stijgt uit boven je eigen kleinmenselijke gevoelens en behoeften, het neemt je mee, richt je aandacht op iets buiten jezelf, het opent je geest voor onverwachte mogelijkheden. Het is muziek die niet de kleinheid van je vertrouwde wereldje bevestigd maar de horizon opent, ruimte ademt, en terwijl je je ogen sluit opent je geest zich voor nieuwe inzichten. Dat is wat ik ervoer bij dit concert. En het was niet eens op een gewijde plaats.

Advertisements

16 gedachtes over “live: Loney Dear – Rotown, Rotterdam (22-01-2012)

  1. Mooi verhaal Peet, weer een concert waar je bij had moeten zijn om volledig te kunnen bevatten, maar bedankt dat je ons toch mee hebt genomen in woorden.

    Was het maar waar dat dit kon, soms gebeurde dit wel eens als ik op soulsurvivor was, en misschien ook toen op emerge, maar meeslepende muziek in de kerk het is (te) zeldzaam.

  2. Ik werd gisteren anders nog enorm meegeleept door een bomvolle kerk die Psalm 134 zong…

    Mooi verhaal Peter! Dat trance-achtige van Dear John herken ik… Zelf ga ik vrijdag naar De Kift met een muziektheateruitvoering van ‘Kees de jongen’. Iets heel anders, maar ik zie er erg naar uit…

    • Was dat je meegesleept door ps 134 een zeldzaamheid of heb je iedere zondag van dat soor momenten ? Bij mij zijn die momenten (te) zeldzaam. En dat terwijl het ‘combo’ in onze kerk echt niet slecht is (mijn vrouw speelt gitaar)

      • Nee hoor, dat was geen zeldzaamheid. Ik ben erg tekstgericht en met name de teksten van Psalmen raken me regelmatig recht in het hart … Nu werd het ook nog door een bomvolle kerk staande gezongen richting 15 nieuwe ambtsdragers, waar ik tussen stond: ‘bam, recht in het gezicht en ook nog een voet lager…’

      • @ Kees, al je tekst gericht betn kan ik het zeker wel begrijpen, mijn vrouw kan ook enorm geraakt worden door de tekst van een lied, ik heb daar minder mee. Moet wel zeggen dat de psalmen mijn tekstueel meer zeggen dan sommige liedjes uit opwekking (niet allemaal want daar zitten ook hele mooie tussen kwa tekst) Kwa diepte in tekst vind ik het Onze vader een heel mooi voorbeeld. Vaak wordt dat opgedreund, maar als je die tekst goed op je in laat werken… WOW ik vind het lied onze Vader dan ook heel mooi

  3. mooie recensie.
    Ik heb Loney Dear vrijdag in Willie in Deventer gezien, maar deel je ervaringen niet. Ik vond het te uitgesponnen, te uitgekleed en ik merkte dat het me niet echt kon meeslepen, zoals twee jaar geleden bijv in de bovenzaal van Paradiso. Toen was ik echt blown away.
    Het werd pas echt mooi met de toegift. Toen ging hij de liedjes spelen waarom ik hem zo goed vind.
    Je parallel met aanbiddingsmuziek herken ik wel. It lifts you up…

    • Dat had dus een mooie dubbelrecensie kunnen zijn… 😉

      Het lijkt ook wel een beetje op onze ervaring van The Black Atlantic op Stille Nacht, Daniël. Jij vond het maar zo/zo en ik was best onder de indruk… Het meest trouwens van dat slotnummer met Rue Royale.

    • Helemaal eens. Ik heb Loney, Dear afgelopen zaterdag in Utrecht gezien. Naar mijn gevoel blijven de liedjes van met name Hall Music steken op ideeën die te sterk zijn uitgewerkt, waardoor de magie weg is. Het voorgaande optreden van Intergalactic Lovers zorgde dit keer voor meer luisterplezier!

    • Volgens mij is het inlegkunde (of een verkeerde uitlegkunde) als je dat ontkent… 🙂

    • met zijn band, dezelfde setting als bij jou. Maar mss houd jij gewoon meer van uitgesponnen muziek?

Reacties zijn gesloten.