On the dutch prairies – de mooiste Nederlandse americana

Nederland is een land waar veel americana geluisterd wordt, en waar veel americana gemaakt wordt. Waar komt dit door? Delen we een soort levensgevoel? En hoe zou je dit moeten omschrijven? Wat is het dat ik, en met mij vele andere liefhebbers, zo intens geraakt kan worden door deze muziek, alsof het speciaal voor mij geschreven is?

Nederland brengt veel goede americana achtige bandjes voort, die soms meer en soms minder opgepikt worden. Laatst sprak ik met een vriend van me die het had over het Groningse bandje Whipster. Hij vond dit erg goed, en gaf aan dat het alleen maar lyrische recensies had gekregen. Toch was het bandje nauwelijks bekend geworden. Via Marktplaats heb ik de cd gekocht voor 2,50. En hij had geen woord te weinig gezegd. Ik vind het wel jammer dat zulke goede bandjes weinig erkenning en lage verkoopcijfers ten deel valt. Daarom hier een lijstje van een aantal essentiele nederlandse americana platen:

 Chitlin Fooks – Did it again 2002 (country)

Deze samenwerking tussen Carol van Dyk (van Bettie Serveert) en Pascal Deweze heeft twee countryplaten afgeleverd. Did it again staat vol eigen nummers in de stijl van Gram Parsons en Emmylou Harris.

 

 

Hallo Venray – Merry go around 1995 (roots rock)

Deze band rond Henk Koorn draait al een tijd mee en de plaat die ik voor het voetlicht wil brengen is Merry Go Around. Het staat vol mooie liedjes met de typische zwalkende, zeurende stem (in de positieve zin van het woord) van Henk Koorn. Een van de mooiste nummers van het album is I won’t get you, waar de plaat mee opent.

 

The Horse Company  (roots rock)

Het selftitled debuut van deze Zwolse band staat vol vette, smerige en mooie liedjes in de traditie van Jayhawks en Slobberbone. Live is deze band ook een belevenis. Op de nieuwe plaat Olympus ontwikkelt de band zich meer richting indie. Ze kunnen nog wel eens redelijk groot gaan worden.

 

The Information 2012? (gothic folk)

Deze imponerende Overijsselse band heft nog geen debuutplaat plaat uit, slechts twee EP’s, maar die zijn zo goed dat ik weet dat de debuutplaat alvast in dit rijtje hoort te staan. Je kunt er lang of kort over praten, maar deze muziek lijkt gewoon op 16 HP. Dat is echter geen probleem, want de broeiende intense sfeer, gecombineerd met mooie liedjes, weten ze goed te brengen, waar Woven Hand het spoor al een tijdje bijster is.

Daniël Lohues – Allenig 2006 (american folk)

Lohues, die landelijke bekendheid kreeg met Skik, heeft veel muziekstijlen uitgeprobeerd, van blues tot folk. Met Allenig zette hij een lijn in die me erg doet denken aan de oude americaanse folk van voor de oorlog. Erg aan te raden. Inmiddels is hij al bij Allenig IV of V.

 

The Nephew Brothers – Independent Gospel Sounds 2008 (smerige gospel)

Eerder op Mousique schreef ik het volgende:

Ik heb zelden zo’n intense en louterende, smerige, met beide voeten in de modder en de hoop in de hemel – achtige gospel plaat gehoord als deze van the Nephew Brothers. Ik luisterde de plaat eerst en kwam er daarna achter dat de band tot mijn grote verbazing uit Nederland kwam. De site musicfrom.nl vermeldt dat the Nephew Brothers de Nijmeegse band Diana zijn, aangevuld met wat leden van Damer. The Nephew Brothers schijnt een band te zijn die ook daadwerkelijk heeft bestaan, zo’n 80 jaar geleden. Dit gelegenheids project is een ode aan die band. Hoe de oude Nephew Brothers geklonken hebben weten we niet. Wel dat deze plaat rauw en intens klinkt en dat de (veelal) traditionals uitgevoerd worden op een energieke en oorspronkelijke manier. Het overbekende ‘Wayfaring Stranger’ staat ook op de plaat en zelfs dit nummer, wat ik volgens mij al in 15 uitvoeringen ken, weten ze nog iets eigens mee te geven. Kortom: hulde aan de Nijmegenaren.

 

Smutfish – Lawnmower mind 2004 (Americana, alt country)

Deze plaat van de Haagse band Smutfish kwam voor mij redelijk uit de lucht vallen. Wat een debuut. Vet, smerig, bezwerend, morbide, het leek rechtstreeks uit het zuiden van de Vernigde Staten te komen. De typische storytelling waar americana zo om bekend staat is ook hier tot een kunst verheven. Deze plaat staat echter wel op eenzame hoogte, wat erna kwam is beduidend minder. De liefhebber van americana kan Lawnmower mind echter blind aanschaffen.

 Meindert Talma & The Negroes – Nu geloof ik wat er in de bijbel staat 2006 (american folk)

Opgenomen in het Friese kerkje ‘Jezus Leeft’ heeft Meindert een aantal klassieke folkliedjes in het Nederlands vertaald en vertolkt op deze fascinerende plaat. De liedjes komen van Harry Smith’s bekende Anthology of American Folk Music. Bekende liedjes komen voorbij met titels als: Vrijgezel meisje (van de Carter Family, ook ooit uitgevoerd door 16 HP), Apostel Johannes (John the Revelator van Blind Willie Johnson) en Oh was ik maar een mol in de grond (van Bascom Lamar Lunsford). Een fascinerende plaat die verrassend authentiek klinkt. Het album kwam uit als een mooi uitgevoerde LP, incl cd en mooie hebbedingetjes.

 Whipster – Strange  2002 (alt country/ indie folk)

Deze plaat was dus de aanleiding voor dit artikel. Whipster uit het noorden van Nederland heeft louter lyrische recensies gekregen. Toch zijn ze niet doorgebroken en een beetje een bandje voor muzikanten en recensenten gebleven. Strange is een rustige, sfeervolle plaat, die beter wordt bij elke draaibeurt. Geef het een kans.

 

Is er nog meer essentiele Nederlandse americana die wat publiciteit verdiend? Laat maar weten…

59 gedachtes over “On the dutch prairies – de mooiste Nederlandse americana

  1. Leuk stuk en mooi overzicht dit! Psst, en ik ken niet eens alles 🙂
    Ik heb net een Belgische Americana band beluisterd (Mad About Mountains, ook wel wat voor jou denk ik: http://soundcloud.com/zealrecords/sets/mad-about-mountains-mad-about/s-JbHLz )

    Een bezwaar van sommige Americana bandjes is dat ze ineens net zo prevelend of bibberend vals gaan zingen als een Will Oldham, Devendra Banhart of iets dergelijk. En vaak laten ze meteen een baard staan ook….dat maakt het wel tot een act, een kunstje. Maar zoals je zegt bij The Information: als het goed uitgevoerd is en met een eigen sfeer dan geniet je er toch wel van.

  2. Titel is al geweldig, Daniël!
    Ik heb zo ongeveer de helft, denk ik. Lohues maakte een soort Drenthe Recordings, gaaf gedaan. En dat dialect went ook wel… 😉
    Smutfish is prachtig, hun vervolg-cd ook trouwens. En nu heten ze ‘John Dear Mowing Club’. Die zanger Melle de Boer is een intrigerend figuur, ook als kunstenaar/vormgever.
    Meindert Talma is natuurlijk al geweldig omdat hij uit de grote rode doos (Anthology of American Folk Music) naar hartelust heeft gegraaid en het op mooie wijze naar het Nederlands heeft overgezet. Of Whipster Americana is, weet ik niet. Het ligt volgens mij eerder tegen de blues aan, met vooral op dit album heel veel feedback. Hun tweede, Road Apple is wat meer Americana en wat meer ingetogen.
    ME maakte met Wagon Fair ook een Americana-album. No Blues mengt Americana met Arabische muziek tot Arabicana… en verder weet ik even niets te bedenken uit mijn eigen kast…

  3. ja ME is ook echt een americana plaat, muzikaal, maar ook thematisch: de Amish gemeenschap. Ik vind er eigenlijk maar twee echt sterke nummers op staan (die ook terecht zijn gekomen op de verzamelaar ‘ons dagelijks brood’), vandaar dat ik ‘m niet in dit lijstje had gezet.

  4. Ah, ik vergat natuurlijk de eerste van El Pino & The Volunteers. Als ook de bands rond Haagse Fransman Pascal Hallibert: Templo Diez, White Sands, Point Quiet en Praise the Twilight Sparrow. Prachtige americana platen heeft die Hallibert c.s. gemaakt, met genoeg eigenzinnigheid en sfeer. Lekker donker. Soms zelfs een beetje Velvet Underground.
    Tim Knol is natuurlijk ook niet verkeerd. En Powderblue (= Marjolein v.d. Klauw) maakte ook een hele mooie cd, die ik ooit voor ongeveer net zo weinig als die Whipster zag liggen…

    • ja, dat klopt. Die scene rond Hallibert is ook erg bijzonder. Een Haagse Fransman die americana maakt haha

  5. We zullen binnenkort mijn nooit gepubliceerde interview met Peter van der Heide (Whipster) en mijn recensies van beide albums hier weer eens onder de aandacht brengen. Volgens mij is Peter bezig met een nieuwe plaat.

    En wat lezen we daar bij The Horse Company? SLOBBERBONE!!!!! Vooral Barrel Chested. Betere rock-‘n-roll/country is er nooit gemaakt. Laat overigens The Drams (de opvolger van Slobberbone) maar gewoon in de schappen liggen!

    • Mijn oma had vroeger boekjes van Oude Schrijvers staan met als verzameltitel: Overjarig Koren… 😉
      Nee hoor, lees die nagelaten aren maar op gelijk Ruth, beste Wim!

  6. Tof artikel Daniel! Americana is natuurlijk een heel breed begrip. Ik zou bijv. Tim Knol er ook toe rekenen.

    Maar eerlijk gezegd verdiep ik me maar erg weinig in muziek afkomstig uit Nederland. Ik heb niet zoveel met Nederlandse artiesten die Engels zingen (of rappen). Geheel ten onrechte waarschijnlijk, maar het is zo.

    • Wat heb jij toch soms rare opvattingen 😉

      – er is ook genoeg goede muziek in onze moerstaal
      – er is ook genoeg goede muziek uit Nederland waar Engels gezongen wordt.

      Dat had je toch – ook na 2 jaar Mousique – intussen wel kunnen weten?!

  7. Ja, ik heb soms rare opvattingen idd. Ik ben me er van bewust. Ik schreef al: ‘waarschijnlijk ten onrechte’.

    Maar ik heb maar beperkt tijd en budget. En dan valt Engelstalige muziek uit NL bij mij al snel als eerste af. Ze zijn toch vaak geïnspireerd door hun voorbeelden uit de VS en de UK. En niet alles wat ik op Mousique lees slik ik voor zoete koek. 😉

    Ik kan Nederlandstalige muziek overigens wel erg waarderen! Zowel pop als hiphop; dat project van Meindert Talma klinkt erg interessant.

    • Dat is alvast wat! Je schreef n.l.: ‘Maar eerlijk gezegd verdiep ik me maar erg weinig in muziek afkomstig uit Nederland’. Dat deed mij concluderen dat je überhaupt haast geen muziek uit Nederland draait. Die van Meindert Talsma is prachtig, niet in het laatst door de rode doos waar hij uit gevist heeft… En probeer dan gelijk ook De Kift even: http://dekift.bandcamp.com/

    • Niet verklappen, maar volgende week ga ik met vrouwlief naar De Kift in de Schouwburg van Leiden met een muziektheater-uitvoering van Kees de Jongen. Waarschijnlijk doe ik daar hier nog wel even verslag van. Mirjam mag het echter niet weten: surprise. Ach, ze leest dit blog toch niet 🙂

    • Ik zie andere Daniël al met de wenkbrauwen fronsen 😉
      Maar zo’n kenner ben ik niet hoor. Goed, die van Rick Ross wil ik wel eens horen. Het schijnt dat Kanye West en Jay-Z een vervolg willen geven aan hun eerste album. Laat maar komen! Jay-Z schijnt ook met een nieuw solo-album te komen (tussen het luier verschonen door). En het zou ook fijn zijn als dat tweede album van Blakroc er alsnog kwam.

  8. Ja, Rick Ross vind ik ook wel goed. Dr Dre komt volgens mij ook met een nieuw album.

    OK, gaan we nu weer on topic.

  9. Wacht even: er is wel een linkje met Americana. Everlast – voormalig frontman van House of Pain – is tegenwoordig helemaal in de country (terwijl hij z’n verleden toch niet helemaal afgeschud heeft):

  10. Ik ben liefhebber van veel Nederlandse acts. In deze Americana-artiesten ben ik nog niet zo thuis. Interessant stukje, Daniël.

    • Ik luister momenteel naar de nieuwe Everlast die Songs of the ungrateful living heet. Lijkt een heel sterk (old school) album.

      • Wim, jij blijft mij verbazen! Ik had dit toch echt niet in jouw straatje gedacht. Om Nico Dijkshoorn te citeren: ‘Boeiond!’

  11. Ja, maar sinds de mail des bliksems mij op voorhand trof, durf ik hier niet zo goed meer voor mijn smaakoordelen en proeverij-ondervindingen uit te komen…

    Vertellen wat ik gisteren allemaal kocht in één van de allermooiste platenzaken van Nederland, Hitsounds in Rotterdam, bijvoorbeeld.

    • Haha! Wat is ook alweer de Zeeuwse lijfspreuk?! Je laat je toch niet door wat kruitdampen uit de Haarlemmermeer weerhouden?
      Laat horen van die aankopen van je uit Neerlands mooiste stad! (alleen wat een dramapotje voetbal was dat toch weer vanmiddag… :-()

    • Hitsounds, daar was ik vrijdag ff binnen. Het is een leuke zaak, gespecialiseerd in jaren `60, (oude) country en `50’s/Rock&Roll. Dat moet wel je straatje zijn, ik zit meer in de jaren `80 (en een beetje `70), dan moet je weer op andere plekken zijn.
      de Plaatboef is dan een leuke, maar ook (als het gaat om vinyl): DemonFuzz – zit ook aan de Binnenweg aka de Platenboulevard – Vinylspot (v. Speykstraat), Songs4Sale (Meent), en voor de echte snuffelaar: In&verkoop (achter CS).
      En dan moeten we onze Klaus (Backstage, Boergoensestraat) niet vergeten!
      Dus, Wim, als je nog eens in Rotterdam bent: maak er een tourtje van….

  12. Eerst eens even kijken of dit bericht met aanverwant bedoelde elementen verschijnt… Dan zou dat bezoek zo maar eens aanleiding tot eerste bijdrage kunnen worden deze week.

  13. Hou maar op over die wedstrijd. 😦 😦 😦

    Wim, als je op mousiquejacht in Rotterdam bent, loop je toch ook wel ff de Plaatboef binnen he? Want eerlijk gezegd vind ik dát de leukste platenzaken van 010/NL. Maar ik neem aan dat je die wel kent?

  14. Even zo want ik heb mijn inloggen nog niet onder de knie. We zijn ook bij Songs4Sale geweest. Maar Hitsounds, dat is toch andere koek. De sfeer die daar hangt en de liefde voor juist die muziek (country, blues, americana, rock-‘n-roll), dat is heel bijzonder. En uitbater Willem heeft de neiging een fenomeen te zijn. Net zoals de collectie. We gingen dan ook primair voor deze zaak. Voor een plattelandsmannetje is zo’n stad toch al heel wat… 🙂

    Om mij weer met beide benen op de grond te krijgen lag thuis Lamb of God op de mat.

    Ja, ik ken de Plaatboef.

    • Ha, er gaat echt niets boven het ‘Lam Gods’ van de gebr. Van Eyck uit Gent.
      Die nieuwe van Lamb of God vind ik trouwens wel iets voor Mousique, Wim. Het metaalgehalte is hier nog veel te laag 😉

  15. The Powerless Rise die ik hier besprak, is prima, maar misschien nog wel beter is ‘An Ocean between us’. Die is iets melodieuzer. Het is wel metalcore hè. Dus:

    – vette riffs
    – beukende drums
    – grunts en screams
    – cleane zang

    Op ons Mousique-avondje laat ik wat Kings’ X horen. Dat is eerder hardrock dan metal, maar o zo fraai.

      • David was via mijn Facebook ook al zo ‘gecharmeerd’ over ‘broederband’ Galactic Cowboys… Trouwens, die mengen op hun debuutplaat nog wat country door hun metalen muziek heen (zo blijven we toch nog een bietsjen on topic ;-))

  16. King’s X daarentegen heeft vaak genoeg een vette groove en genoeg soul en funk om ook een Daniel de Wolvenman te kunnen behagen…

  17. Nee, Rage is in vergelijking met King’s X teveel ‘modern metal’. En UDS teveel funk in vergelijking met King’s X. Bij King’s X zijn alle muziekstijlen min of meer samengevloeid tot, nou ja, tot King’s X. Doug Pinnick, de bassist, brengt soul en gospel, Ty Tabor, de gitarist zorgt voor Beatles en AOR/hardrock en Jerry Gaskill drumt precies tussen alles in. Vaak is de muziek lyrisch te noemen. Soms ook duister. Opvallend zijn de vocalen: harmonie en passie samengebald tot oorstreling. Vorig jaar waren ze nog in De Effenaar. Dat was een fijn concert. Dit http://www.youtube.com/watch?v=J2SYPzKzD94 is een heel fijn liedje. Representatief ook (familie, God, muziek, overdonderd worden, maar ook een koude oma).

    • Fijn Wim, precies met dat liedjes wilde ik de Mousique-avond beginnen! 😦
      Het leek me zeer toepasselijk… en nu maai jij onbewust het gras voor mijn voeten weg.
      Ach, je kunt ook zeggen dat we elkaar na alle banbliksems dus weer vinden bij de Koningen van de Harde Muziek zelve… Sterker nog: 2 zielen 1 gedachte…
      Nou goed, ik heb van hetzelfde album nog wel een andere knaller achter de hand…

      • Ach Kees, iets met ‘gelijk het gras’ en ‘aan een boom zo vol geladen’…

        Er zijn zeker nog meer ‘knallers’ op dat album te vinden. Maar je zou ook het eerste album erbij kunnen pakken en de liedjes (vergeet je Pleiades en Summerland niet?!) voorzien van een betoog over ‘de schrijver’. En voor hun meer funky kant beveel ik Tape Head aan. Je kan het weggemaaide gras ook met Moanjam laten groeien?!

      • Ja, C.S. Lewis, alleen weet ik weinig over die ruimtetriologie…
        Ik vind dat eerste album eerlijk gezegd ook niet zo sterk als het tweede. En die derde bewaar ik voor mijn APK. Nee, het wordt iets van het tweede album. Ik zeg: ‘orgel’ en dan weet jij genoeg! Verder hul ik mij in stilzwijgen. En t.z.t. mag jij – mochten jouw plannen gezegend worden met gezondheid en fileloze wegen – voor deze band jouw pleidooien houden…

  18. the galactic cowboys en king’s X hebben mij nog niet kunnen bekoren. Ik heb het ongeveer 10 jaar geleden geluisterd en vond het (toendertijd) koud en weinig melodieus. Mss kunnen jullie me ergens anders van overtuigen op de Mousique avond

    • Ha, wie weet ben jij in die 10 jaar wel anders gaan luisteren en hoor je nu juist wel de emoties in die stem van Dough Pinnick, de gloedvolle Beatlesque (jawel!) koortjes en die heerlijke groove die de nummers van King’s X hebben. Eén van hun platen komt hier ooit nog een keer langs als APK, wat ik je brom!
      Koud??? Weet je wat koud is? Coldplay… 🙂

  19. Die ruimtetrilogie is geen sterk werk hoor Kees. Met aardig is alles wel gezegd. Je opmerking over dat eerste album, oei… De soepele logheid, het zingen des harmonies en een zin als ‘there’s trouble in the kingdom, send a message to the king’, zeer fraai allemaal. Toen dat album uitkwam lag ik onder de indruk onder de radio!

    • Dat is toch anders dan voor mij. Want ik kocht ooit die beide albums in één keer. En toen greep die tweede me meer bij de kladden. Mijn binnenkomer was trouwens ooit album nr. 3. Maar voordat ik hier al mijn kruit ga verschieten voor een volgende APK, zeg ik: doe me wat Lewis betreft maar Narnia en Screwtape Letters en natuurlijk zijn apologetisch werk…

  20. No Footprints When We Go van Bruce Cockburn is Lewisiaans van aard (en dat op een plaat die als geheel Charles Williamsiaans van aard is).

    • Ach, die twee waren goede bekenden (The Inklings). Ik noem alleen nog Mr. Buechner’s Dream van DA, waar nog meer van die literaire helden opduiken…

  21. Pingback: Waar is Whipster? « mousique.nl

Reacties zijn gesloten.