Recensie: For the good times by The Little Willies

Oneerbiedig gezegd is de countryband ‘The Little Willies’ een hobbyproject van Norah Jones. Opgericht in 2003, kwamen ze in 2006 met hun gelijknamig debuut op de proppen. Juist op het moment dat Norah’s ster (in een heel ander firmament overigens) rijzende was. Een beetje meedrijven op het succes is natuurlijk niet verkeerd.
Bij mijn kennismaking met deze band werd ik echter in het geheel niet gehinderd door bovenstaande informatie. Mijn broer kwam met het cd’tje aan en ik vond het geweldig. Een mix van countrycovers en eigen nummers op een heerlijk uitbundige, grappige en eigen-wijze manier uitgevoerd. De country waar ik graag naar luister.
Ik was dus ook wel blij dat er iets nieuws zat aan te komen.
Maar helaas, het feest mag niet blijven duren. Het klinkt nog altijd goed hoor, het recept is hetzelfde, maar de ingrediënten zijn van iets mindere kwaliteit. Ze komen nog steeds prima weg met het vertolken van de liedjes van grootheden als Loretta Lynn, Kris Kristofferson, Johnny Cash, Willie Nelson, en Dolly Parton, en dat is op zich al een hele prestatie, maar ik mis vooral dat beetje eigenzinnige dat ik bijvoorbeeld in nummers als Roly Poly, Streets of Baltimore, en Lou Reed juist zo leuk vond.
Dus als ik nog een keer echt ‘for the good times‘ ga, zet ik gewoon het debuut weer op.

Een overzichtje van de liedjes en een gesprekje met de band

Advertisements

19 gedachtes over “Recensie: For the good times by The Little Willies

  1. Lekkker he? Als ze live in de buurt zijn ga ik zeker 🙂 Ben benieuwd wat je van de eerste cd vindt.

  2. Mmm, ik heb nooit zo veel met Ms. Jones gehad, tot vorig jaar toen ze meer dan verdienstelijk zong op ‘Rome’ van Danger Mouse en Daniele Luppi. Maar goed, de vocale ster was daar toch Jack White…
    Ik vind dit een beetje te bedaagd, als je begrijpt wat ik bedoel… Teveel Nashville, te weinig Memphis of New Orleans…

  3. Ik ben juist de laatste tijd het werk van Norah Jones gaan waarderen. Met name de meer country achtige liedjes spreken me het meeste aan. Dit project kende ik nog niet, maar ik ben erg blij met dit artikel 🙂 deze plaat, en de voorganger, gaan veel gedraaid worden hier.

  4. Over country gesproken: twee dagen geleden kreeg ik ‘To Willie’ (te weten Willie Nelson) binnen, van Phosphorescent. Geweldig!

    • Geweldige cd! Ben zoiezo meer fan van vertolkers van Nelson dan van Nelson zelf. En P. is geweldig. Zelf heb ik de cd uit 2010, Here’s to taking it easy.

    • Ik heb ook hun oudere werk: dat is ook zeer fraai, wel wat meer uitgesponnen dan vanaf Pride zeg maar…

    • Die vormt samen met ‘Willie’ het koppel dat ik (nog) niet heb (om Talk Talk te citeren: Such a Shame!)

Reacties zijn gesloten.