live: James Vincent McMorrow, Rotown Rotterdam (16-01-2012)

Early In The Morning van James Vincent McMorrow was voor mij de groeiplaat van 2011. Ik vond het een mooie en consistente plaat, een beetje in het straatje van Bon Iver, dus ik had hem aangeschaft. De eerste luisterbeurten was ik echter nog niet meteen laaiend enthousiast. De cd is redelijk braaf geproduceerd en als ik hem als achtergrondmuziek opzette of ondertussen wat anders deed wilde het mijn aandacht niet echt vasthouden. Maar toen ik er meer voor ging zitten werd dat anders: het album staat propvol met (bijna) allemaal sterke liedjes, de man heeft een heerlijke stem en de instrumentatie van de nummers is subtiel en rijk tegelijk. Het album begon voor mij in waarde te stijgen en gedurende het jaar ging ik hem steeds meer draaien. En dus heb ik ook maar kaartjes gekocht voor het concert in Rotown, waar ik met iets meer dan gemiddelde belangstelling naartoe ging. Het bleek (zo vroeg al in het jaar) een grote kanshebber voor hét concert van 2012 te zijn.

Het mooie van singer/songwriter concerten is dat het geluid vaak prima in orde is. Waar bands de neiging hebben gitaar/bas/drum veel te hard te mixen, waardoor de zang verdwijnt in een brei, is hier echt aandacht besteed aan een uitgebalanceerd geluid. Ik gok dat de soundcheck in dit geval langer heeft geduurd dan het concert zelf. Daar komt bij dat McMorrow en zijn band de kunst van het dynamisch spelen tot in de puntjes beheersen. Het concert begint ingetogen en wordt rustig opgebouwd. Het beste kruit wordt niet meteen in het eerste deel van de set verschoten. Niettemin is de spanning er meteen vanaf het begin, en net wanneer je begint te denken `als het zo doorgaat wordt het toch wat vlak’ komen de eerste voorzichtige erupties. Deze erupties zijn redelijk spaarzaam, maar wel intens. Hierdoor winnen deze uitbarstingen (waar de band ineens een bepaalde felheid krijgt en James zijn scheur eens echt goed open trekt) aan kracht en blijft de overall sfeer van het concert toch beheerst.

Mijn excuses dat ik uit het hoofd niet meer de hele setlist kan reproduceren. Mocht iemand de complete speellijst hebben, voor de volledigheid, ik houdt me aanbevolen.

McMorrow heeft nog niet een heel groot repertoire; naast nummers van zijn debuutalbum speelde hij ook wat nieuwe nummers die op zijn tweede album gaan komen. Voor het overige werd de set gevuld met een drietal zorgvuldig gekozen covers. Op een zeker moment verdwijnt de band naar de coulissen (McMorrow maakt er nog een grapje over: hehe daar zijn we vanaf, “i had to get them off the street you know, they needed that and so i looked friendly”) en neemt James achter de piano plaats. Wat volgt is een prachtige uitvoering van Hope There’s Someone van Antony Hegarty. Na twee nummertjes op de piano komt de band weer terug en wordt een redelijk rustige song ingezet. Daarna (we zitten al over de helft van het concert) barst de boel pas echt goed los met This Old Dark Machine, het meest krachtige liedje van zijn cd. En met wat een intensiteit wordt het hier neergezet! Er volgen nog een paar sterke songs, waaronder het prachtige openingsnummer van de cd (If I Had A Boat), waarna het eerste einde. James komt nog een keer terug en zet, zichzelf begeleidend op de akoestische gitaar, een prachtig gezongen versie van Wicked Game (!) van Chris Izaak neer. Wow, daar moet je lef voor hebben, maar wat doet hij dat weer goed. De band komt nog eenmaal terug om James acapella te ondersteunen bij het slotlied.

James werd ondersteund door zijn vaste liveband, waaronder de tengere singer-songwriter Jill Deering (backing vocals, tambourine & electric mandoline).

Dit was het laatste concert van de Ieren op het Europese vasteland. De koffers voor de thuisreis waren al gepakt. De komende tijd zal McMorrow verder gaan werken aan zijn tweede album. Ik ben erg benieuwd hoe de band- en tourervaring invloed gaan hebben op het nieuwe werk. Ongetwijfeld wordt het een ander album dan Early In The Morning, waarvoor McMorrow zich in zijn eentje vijf maanden terugtrok in een strandhuisje.

Dit bootleg-filmpje vond ik vandaag al op youtube:

Advertisements

13 gedachtes over “live: James Vincent McMorrow, Rotown Rotterdam (16-01-2012)

  1. Mooi verhaal van een ogetwijfeld fijn concert… Ik mis Rotown 😦
    heb daar al heel wat leuke dingen gezien !

    Waren de mensen een beetje stil deze keer ? kan mer concerten daar herinneren dat de band (at the close ?) stopte met spelen vanwegz het gepraat in Rotown.

    • Tja, over de ‘terreur’ van leuterend publiek is nog wel een boom op te zetten… Of moet ik zeggen: een cactus?

  2. Mooi verslag inderdaad!

    Ik vond het album ook sterk; niet over de gehele linie, maar voldoende om hem op de plank te hebben staan….enne groeiplaat van 2011 bedoel je denk ik 😉

  3. Ik heb dus wat gemist. Zag dat hij in Hedon, Zwolle kwam. Maarja, onder het mom van “je kunt niet overal heen” heb ik het laten schieten. Bovendien is Hedon ook zo’n zaal met een zeer vervelende bar achterin de (kleine) zaal. Maar als ik dit zo hoor, prachtig! Ik ga die cd checken.

  4. Pingback: live: Loney Dear – Rotown, Rotterdam (22-01-2012) « mousique.nl

Reacties zijn gesloten.