recensie: Bill Mallonee – the power & the glory

>> deze recensie van Wim Boluijt verscheen eerder in Heaven <<

Somewhere the sky’s always blue

Merkwaardig is het wel. Je platen onder de naam Vigilantes of Love werden geproduceerd door mensen als Peter Buck, Mark Heard, Jim Scott, Buddy Miller en John Keane. Je hebt schitterend werk als Killing Floor (1992), Welcome To Struggleville (1994), Blister Soul (1995), Audible Sigh (1999) en Dear Life (2004) gemaakt maar niemand geeft je een platencontract zodat je via Bandcamp geld moet inzamelen voor je nieuwste album.

Voor een mannetje uit Nederland dat al ruim twintig jaar onder de indruk is van je muziek is dat een reden om direct geld over te maken.

Datzelfde mannetje heeft nog steeds spijt van zijn wat onderkoelde recensie van Dear Life in Heaven die noch jou noch het album recht deed. Merkwaardig is het wel, denkt dat mannetje. Zou het dan toch waar zijn wat Machiavelli in De Heerser schreef? ‘Want zien kan iedereen, voelen lukt maar weinigen. Iedereen ziet wat je schijnt, weinigen voelen wat je bent’.

Een pleidooi dan maar voor Bill Mallonee en het resultaat van de financiële ondersteuningsactie?!
The Power & The Glory is een prachtige plaat geworden. Het album opent met een typische Mallonee-zinsnede: Ah, Time, she’s such an elusive girl/she makes such bad eye contact. Mallonee is nooit een vrolijke baas geweest, maar op dit album klinkt hij soms op het bittere af. Vergist het mannetje zich als hij denkt dat de scheiding met Brenda, de eerste vrouw van Mallonee, diepe wonden heeft geslagen? In Ever Born Into This World zingt hij over zijn verhuizing naar New Mexico: You were more than heartless/with all those bridges that you burned. Mallonee lijkt zichzelf niet te sparen. Dat de hoop altijd gloort blijkt uit de metafoor van the blue sky above die een paar keer terugkeert op dit album. Oud Vol-drummer Kevin Heuer geeft het ongepolijste The Power & The Glory een krachtige ritmiek, maar het is het gitaarspel van Mallonee dat de show steelt. Functioneel, recht uit het hart en krachtig.

Het mannetje is diep onder de indruk van deze twaalf heel mooie liedjes.

Advertisements

20 gedachtes over “recensie: Bill Mallonee – the power & the glory

  1. Nou mannetje, dat is een fraaie recensie van een geweldige artiest! ‘Killing Floor’ met z’n oneindige rij aan gedreven liedjes flonkerde ooit in lang vervlogen tijden uit de speakers van mijn broer. Ik tapete het over en heb dat bandje grijs gedraaid. Ik meen mij te herinneren dat Bill Mallonee ook diep onder de indruk was van Maarten Luther. Ach, met zo’n gebroken leven ben je natuurlijk niet aangewezen op oppervlakkige denkers en theologen…
    Ik zag trouwens dat dit album via bandcamp te beluisteren is: http://billmalloneemusic.bandcamp.com/ Dat gaan we natuurlijk direct doen! Een verdere reactie volgt dus nog!

  2. Het album heb ik intussen beluisterd en ik kan niet anders zeggen dat het mooi is. Een kanttekening: wat jij functioneel en krachtig gitaarspel noemt, vind ik over het hele album genomen ietwat eenvormig. De begeleiding is sowieso nogal basaal. Daardoor komen de teksten des te beter aan, maar ik mis wel wat variatie: in gitaarspel én andere instrumentatie. Zoals de vroege Vigilantes of Love dat zo uitmuntend konden. Beschouw het niet meer als een kanttekening bij een toch erg krachtige plaat.

  3. Ik zag laatst een cd van Bill Mallonee bij Klaus-van-om-de-hoek voor een paar euro liggen… en heb hem laten liggen. Ik zal nog eens kijken of-ie al weg is…

    • Neem hem anders maar voor mij mee. Ik heb hier nog een dubbele Toad The Wet Sprocket liggen… Nog nooit gebeurd, maar ik heb een cd voor de tweede keer besteld. Een teken van overdaad of van naderende seniliteit…

  4. Mooi geschreven mannetje 🙂 Zegt mij zo niet al te veel maar we gaa het eens beluisteren…

  5. ik ben ook benieuwd.
    Is de titel een verwijzing naar het boek van Graham Greene?

  6. Ik denk niet dat Greene hier iets mee van doen heeft. Maar ik weet het natuurlijk niet zeker. Mallonee stuurde me onlangs een e-mail waarin hij wees op het feit dat wij allemaal een ‘tainted skin’ hebben.

  7. Dat Bill Mallonee een rijke en ook gevarieerd oeuvre op z’n conto heeft staan, blijkt uit ‘Dear Life’, een prachtig album, bijna helemaal akoestisch, met een fijne country-sfeer en wederom prachtige teksten. Hier te beluisteren: http://billmalloneemusic.bandcamp.com/album/dear-life Die Bandcamp-pagina van hem is sowieso een Fundgrube aan prachtige albums en songs.

  8. Ha die Kees, werp hem een muzikaal bot toe en hij gaat er met snuit en staart omhoog achteraan… 🙂

    Een tekst als hieronder, daarvoor alleen al kan ik een album kopen!

    i dunno if the kid’s on drugs or life
    why should that come as a shock
    life hasn’t fallen out just quite
    in those neat suburban boxes

    and i wonder about the conversations that you’re having
    you know the ones with yourself
    where you feel like a failure yeah and you’re losing heart
    and that race has barely gotten started
    and you wanna ask God about things like cancer
    but you don’t think that you’ll get much of an answer
    i hope you will find and i pray you will see
    all the joy that your life brings to me

    and the baggage that we all carry around
    has this way of dragging you down

    and there is no map for this growing up
    it’s just a street through a town called weird
    and you never do feel like you’ll arrive
    with a destination so unclear
    ah but i met this girl with the Holy Ghost
    hey she turned me onto the Clash
    we made love all night long to Love Tractor and Pylon
    but in the morning we played Johnny Cash

    and it really shouldn’t be so hard
    to get yourself free
    but with all these lines in the sand and love with its strings
    God fear is such a funny thing
    I dunno if the kid’s on drugs or life
    maybe it’s a little of both
    i know love has this way of holding the

    Wat een prachtig liedje is dit!!! Hier http://billmalloneemusic.bandcamp.com/album/dear-life te vinden.

    • Zeker een geweldige tekst: ‘God fear is such a funny thing’. Ik moet opeens ook aan Adrian Plass denken (bij mij rijmt dat ook op The Clash en Johnny Cash)

      • Ja Daniel, veel hè! Maar de in de recensie genoemde platen kan je omschrijven als de nucleus van zijn werk. Veel van die (andere) platen zijn louter digitaal. Daarbij moet wel worden gezegd dat ik nog nooit een slecht liedje in zijn oeuvre ben tegengekomen. En er zijn nog veel meer prachtige teksten. Skin bijvoorbeeld.

        now look if you’re gonna come around here
        and say those sort of things
        you gotta take a few on the chin
        you talking about love and all that stuff
        you better bring your thickest skin
        sometimes you can’t please everyone
        sometimes you can’t please anyone at all
        you sew your heart onto your sleeve
        and wait for the ax to fall

      • ‘Skin’ lijkt me intussen wel een motiefwoord in Mallonee’s teksten… En dat doet me dan weer denken aan de film ‘Memento’….

  9. Sorry Kees, jij had de verwijzing al laten verwijzen. Anderzijds, wie zal een dubbele verwijzing niet verstaan en weerstaan?!

    • ‘Ik heb het tweemaal uit zijnen mond gehoord…’
      en
      ‘uit de mond van twee of drie getuigen…’

Reacties zijn gesloten.