Recensie: Heavy Flowers by Blaudzun

‘Alles wat ik maak, heeft te maken met een fascinatie voor dingen die kapot gaan of aflopen.’
Aldus Blaudzun in een interview met de Volkskrant (6-1-2012). Er is niet veel voor nodig om na zo’n uitspraak met interesse en nieuwsgierigheid te gaan luisteren naar een cd die de naam heeft van bloemen die hun stervende kop laten hangen.
Muzikaal betekent dit overigens niet dat het een donkere of depressieve cd is geworden. De emotioneel geladen stem van Blaudzun hoeft geen donkere muziek te hebben om de weemoed, nostalgie of verlangen over te brengen. Volgens mij klinkt zijn stem bij opgewekt vrolijke liedjes nog altijd zoekend weemoedig.
Het is ook geen wonder dat in diverse recensies wordt verwezen naar overeenkomsten met Arcade Fire, die dezelfde emotionele geladenheid kan overbrengen.
De cd begint geweldig met Flame On My Head, een haast Iers aandoend nummer over op weg gaan om te grijpen wat je niet meer hebt of nooit hebt gehad. Bij vlagen moest ik hier zelfs aan U2 denken.
Elephants is een schitterend nummer waarin de slepende gitaren de grijze viervoeters fantastisch introduceren. De strijkers in Heavy Flowers geven het begin een haast oosters tintje dat langzaam versmelt in echte folk zodra de banjo haar intrede doet.
Als theoloog wordt mijn oog natuurlijk onmiddellijk getrokken door de Elephant aan het begin en aan het einde van de cd, en de tweevoudige ‘Le Chant’ die de cd doorbreekt. Goochelen met concentrische chiasmen is dan nog maar een kleine stap. Maar ik zal me niet laten verleiden, terug op spoor dus.

Na de indrukwekkende opening gaan we verder met
Le Chant Des Cigales, een lekker Arcade Fire-achtig nummer waar de krekels het laatste woord krijgen. Het is een kort intermezzo waarna de cd zich weer verder ploegt door het verval met het mooie ‘We Both Know’, over de onvermijdelijke confrontatie en eindigheid die in het verschiet ligt.
Bij Solar dut ik even in, maar net voordat ik wil zeggen dat ik dit nummer wat minder vindt sleept de melancholische gitaar me erdoorheen.
‘Who took the Wheel’ laat me niet in slaap vallen achter het stuur, dezelfde slepende gitaar uit ‘Elephants’ houdt mijn aandacht. Blaudzun gooit zijn volledige klankbord open en sleept je mee.
Op ‘Monday’ wordt je wakker met lichtvoetige banjo en je realiseert je dat je alleen bent en er niets is terug te draaien. De lichtvoetige banjo is verraderlijk, want die speelt in mineur. Een intrigerend nummer.
Een ‘vaag’ geluidsfragment, de tweede ‘Le Chant’ brengt ons in het laatste hoofdstuk waarin we toch terug in de tijd lijken te gaan van ‘Monday’ naar ‘Sunday Punch’. Wat mij betreft het minste nummer van de cd.
Gelukkig is de laatste bloem van het boeket het erg mooie ‘Another Ghost Rocket’, waarin de rustig tokkelende banjo uiteindelijk opgeslokt wordt door de volledige band. Blaudzun nog even op de top van zijn hunkeren.
Elephants vormt de epiloog, nu in een uitvoering van Nocturne. Een lied voor de nacht. We zijn weer terug bij het begin. Het is inmiddels donker geworden en mijn vinger gaat weer naar de play-knop. Doe mij nog maar een rondje hunkerend verval, de nieuwe bloemknoppen zie ik in de lente wel weer.

Advertenties

39 gedachtes over “Recensie: Heavy Flowers by Blaudzun

  1. wow, mooie recensie David!

    ik ben het wel eens met de opmerking die iemand (niet nader te noemen) eerder maakte, dat de nieuwe Blaudzun hem niet echt raakte. dat heb ik in eerste instantie ook wel (maar wat niet is kan nog komen), maar het is hoe dan ook een knap en veelzijdig album dat ik de komende tijd nog geregeld zal draaien. en wie weet, slaat de vonk dan een keer over.

    • Mij raakt het wel en de vonk sloeg eigenlijk direct over. Moet wel zeggen dat de tweede helft van het album iets minder mijn aandacht weet vast te houden. Maar gelukkig zitten ook daar wel pareltjes tussen. Met die vonk komt het vast goed Peter 🙂

  2. en ik ben benieuwd met wat voor recensie de niet met name genoemde binnenkort gaat komen. als ik zie dat ie momenteel Talk Talk aan het luisteren is, dan stemt dat hoopvol (of wordt hem dat niet?)

    😉

  3. Zeker een mooie recensie, David! Ik heb die andere albums van Blaudzun. Die zijn een stuk soberder. Dat past heel goed bij zijn zeer expressieve stem. Zoals hij bij Happy Camper en de eerste How To Throw A Christmas Party ook al alle aandacht naar zich toetrok.
    Hier hoor je vooral invloeden van Arcade Fire: het uitbundige, het gedrevene. En door die banjo en bijna bezeten zang soms lijkt het ook op David Eugene Edwards.
    Johannes Sigmond heeft trouwens ook een prachtige docu gemaakt over de Ronde van Lombardij, misschien de mooiste herfst(!)klassieker in wielerland. In jedem Fall een boeiend figuur!

    en o ja, ik luister Talk Talk niet voor niets…

    • Gaat jouw voorkeur uit naar de eerdere albums? Daar kan nauwelijks over meepraten omdat ik niet tot nauwelijks ken. Dit is eigenlijk de eerste echte (en heel prettige) kennismaking met hem. En Arcade Fire is mijn onafscheidelijke metgezel in de auto. Dus dat Blaudzun wat trekjes heeft van AF is voor mij alleen maar een plus 🙂 .

    • dat is mooi, ik zie ernaar uit! een retrospectief over Talk Talk zou een mooie opmaat kunnen vormen naar de bespreking van ME’s Reservoirs, want die put zwaar uit de erfenis van Talk Talk, Japan, etc.

  4. @Kees

    ik geloof dat ik per ongeluk aan persoonsverwisseling heb gedaan en dat het feitelijk dhr. Broek die enige gevoelloosheid had geventileerd tov de `nieuwe’ Blaudzun. Waarvoor mijn excuses.

    @David

    ook ik vind de twee eerste albums van Blaudzun erg mooi; die hebben ook iets minder bombast, hoewel nr. 2 (seadrift soundmachine) al wel wat meer orchestratie heeft. wat je vaak ziet bij artiesten is dat ze in de loop van een aantal albums een steeds gepolijster sound proberen te bereiken. ergens zit een point of no return waar dat tegen je gaat werken. dat punt heeft Blaudzun m.i. nog niet bereikt (i.t.t. bv Coldplay die daar inmiddels ver overheen zijn), en toch blijft de relatieve ongepolijstheid van m.n. zijn debuut me toch het meest charmeren.

  5. Ha, een persoonsverwisseling met JW. Wie weet zijn alle reacties de laatste dagen van die gozert met zijn koptelefoon eigenlijk van JW…. Waar zou hij anders uithangen?? 😉

  6. Ja de nieuwe CD van Blaudzun, prachtig in 1 woord maar als je een optreden van deze band ziet dan ben je pas echt verkocht. Hypnotiserend , maar vooral als niet iedereen achter in de zaal gaat staat praten wat dat is tegenwoordig schijnbaar heel normaal .
    Over de vorige 2 cd ook niets dan lof. Wie maakte er in Nederland 3 opeenvolgende fraaie CD’s . Ik kan er even niet opkomen.

      • Ja O.K. Spinvis is ook goed maar toch een heel ander genre.

        Meer van de prachtige gedichten .

        De teksten zijn mooi maar de muziek is eigenlijk vooral nodig om zijn teksten te laten horen.
        Meer een dichter.

      • Daar ben ik het niet mee eens. Spinvis is muzikaal ook zeer goed. Maar… feel free to disagree.;)

    • Ik ken er meerdere!:)
      Maar Blaudzun live is inderdaad prachtig. Ik zag hem op het Naked Song Festival 2010 in Eindhoven. Zat zeer strak in elkaar. Mooi hoe hij ook met een ukelele en zijn stem zo kan raken (Wolve’s behind the Glass) Dat mis ik een beetje op ‘Heavy Flowers’.

    • Blaudzun vind ik dan -zoals eerder gezegd- niets.

      Maar 3 (of meer) opeenvolgende cd’s achter elkaar goed van NLse bodem:

      Zoppo, zea, Michel Banabila, Seedling, The Ex, Palinckx, Daryll Ann, We Vs. Death, Gone Bold, Bettie Serveert, Clan Of Xymox, Bird, Machinefabriek, Dress, At The Close Of Every Day, Parnegadje, Rchestra, Living Ornaments, Pfaff, Dan Geesin, Solex, Seesaw……roep maar als u er meer wilt! 😉

      • 🙂 🙂 🙂

        nog wat namen:

        The Spirit That Guides Us, Brown Feather Sparrow, Marike Jager, Jellephant, Bauer, Johan, Alamo Race Track, Ella Bandita, De Heideroosjes, Stevie Ann, Roosbeef, Eefje de Visser, Signe Tollefsen, Anne Soldaat.

        komt u maar, komt u maar, dit is nog maar het begin hoor…

      • Heerlijk…. eindelijk gerechtigheid voor muziek van eigen bodem. Maar peTer, je moet niet doordraven hoor. Eefje de Visser en Roosbeef zijn goed, maar ze hebben nog geen drie albums gemaakt. :p

  7. even nog een heel andere insteek:

    ik luister nogal veel 80’s momenteel (komt door die platenspeler), en ik moet zeggen dat ik bij Blaudzun ook wel veel 80’s invloeden terughoor. het kan projectie zijn van mijn kant, maar het zit hem in de sfeer van de muziek denk ik (en de licht-pathetische zang).

    er ligt een forse americana-saus over de muziek, maar de manier van spelen en zingen doet mij toch ook met weemoed terugverlangen naar de jaren `80. ongetwijfeld dat Johannes (misschien onbewust) flink is beïnvloed door deze periode (new-wave, new-romantics, etc.)

    herkennen jullie iets van wat ik zeg?

  8. Nederlandse bands? Wat denken jullie van het geweldige Whipster?!!! Maar ook Tom America/MAM. En vooral de meest onderschatte band van Nederland: Nuff Said! En ook: Safe Home!

    David, heb je (ook) kaartjes voor Damien Jurado?

    • Ha, eindelijk een medestander voor MAM!! Nooit geweten Wim dat jij daar ook van houdt 😉
      Whipster heb ik ook allebei – geen drie albums, maar wel twee zeer fraaie: viva de feedback!
      Moss en Alamo Race Track mogen hier trouwens ook wel genoemd worden…

    • Helaas niet. Ik heb verplichtingen waar ik absoluut niet onderuit kan. Ik baalde er behoorlijk van. Vorige week net zijn mooie cd Saint Bartlett toegevoegd aan de collectie en nu komt ie om de hoek spelen … grmpf.

  9. Oh het gaat nu geloof ik opeens over alle namen van ongeveer alle bands in Nederland
    maar dat bedoel ik eigenlijk niet .Wat ik wel bedoel is het constante goede peil van 3cd s achter elkaar waarop bijna geen enkel slecht nummer staat.
    Dus constante kwaliteit en ja natuurlijk zijn er fantastische bands in Nederland. Maar dan hoeven niet zo’n beetje alle namen van bands die een CD gemaakt hebben opgenoemd te worden.

    • Moss en Alamo Race Track hebben in ieder geval drie goede opeenvolgende albums uitgebracht!

    • Laat je niet van de wijs brengen door de gezellige kakofonie in de comments 🙂
      Je hebt gewoon gelijk dat Blaudzun 3 albums achter elkaar uitbrengt die er mogen wezen.

  10. Jongens, dit is op het moment gewoon het meest gedraaide album op musicmeter.nl Wat een populariteit ineens. Zal ook wel door deze recensie komen.

Reacties zijn gesloten.