Recensie: Drake Take Care

Het afruimen van de eettafel is bij ons altijd een zeer sociaal gebeuren. Iedereen doet (verplicht) mee. Om dat nog wat meer sfeer te geven, laat ik het altijd met een muziekje gepaard gaan. Dit keer was dat Take Care van de Canadese R&B en hiphop-ster Drake. Wat zeg ik: al vele malen had dit album uit mijn portable cd-speler geschald, niet in de laatste plaats omdat zoonlief er een groot liefhebber van is. Maar mijn geliefde vrouw begon moeilijk te kijken en ze mopperde: ‘Ik vind het jammer dat je zulke muziek uitkiest. Vroeger hield je daar helemaal niet van!’ Vervolgens kregen we – terwijl we de vuile borden en pannen de vaatwasser in mikten – een vermakelijke discussie over de regressie in haar eigen muziekkeuze. Maar dat was eerlijk gezegd geen antwoord op haar opmerking. Ze had gelijk: dit soort muziek draaide ik vroeger niet. Sinds een paar jaar pas ben ik de hiphop gaan ontdekken én waarderen. Zelfs van bepaalde R&B – de muziekstroming die ik lange tijd verfoeid heb – begin ik nu de schoonheid te horen. En juist die beide stromingen, van hiphop en R&B komen tot een bijna perfecte synthese op Take Care.
Neem het beginnummer Over my dead body. De Canadese R&B zangeres Chantal Kreviazuk zingt met soulvolle stem het begincouplet, waarna Aubrey Drake Graham, a.k.a. Drake begint te rappen. Hij heeft een wat nasale stem met een zeer prettige flow. Het liedje kent een prachtig piano-outro. Drake blijkt zelf ook zeer goed te kunnen zingen – veel rappers kunnen dat niet zeggen; neem Kanye West! Maar dit terzijde.
De zangkunsten van Drake komen al goed naar voren in Shot for me, een cynische torchsong voor een ex. De productie is ook hier geweldig: de strijkers, de jaren ’80 drumcomputer (leve Kraftwerk!) en de andere subtiele percussie.
Daarna wordt het tijd voor vuurwerk. Het is de leadsingle Headlines. Hier komt de nodige bombast om de hoek kijken, grappig genoeg weer gepaard gaand met zo’n ‘ouderwets’ drumcomputertje. Ook tekstueel is er sprake van bombast: er wordt behoorlijk gedist. Collega’s moeten het ontgelden. Ach, hiphop-clichés zijn niet zomaar uitgestorven. Als het in zo’n vet nummer gebeurt, hoor je mij niet klagen.
Crew love is misschien nog wel een spannender nummer. Hier werkt Drake samen met Abel Tesfaye, beter bekend als The Weeknd. Hij is op dit moment – om Jan Willem Broek te citeren – helemaal ‘de bom’. Innovatieve electronisch ritmes, fijngevoelige koortjes en een zeer ruimtelijk geluid wisselen elkaar hier af.
Het titelnummer Take Care behelst een duet met niemand minder dan Rihanna. Uit welingelichte bronnen heb ik begrepen dat zij een voormalig liefje van Drake is. Het maakt dit nummer eigenlijk allemaal maar intenser. Troostvol zingt Rihanna: ‘If you’ll let me, I’ll take care of you.’ Drake blijft het antwoord schuldig. De steeldrums geven het een zomers, doch eveneens wat wrang sfeertje. Het nummer is trouwens geproduceerd door Jamie Smith, bandlid van The XX. Bovendien wordt hier een sample van zijn remix van I’ll take care of you van wijlen Gill Scott Heron gebruikt. Zo wordt deze geweldige spoken word artiest en passant nog geëerd.
Dat geldt ook voor Marvin Gaye in Marvin’s Room, dat een verwijzing is naar de opnamestudio van de soulheld.
Vervolgens komt er echt een geweldige reeks met Underground Kings, We’ll be fine, Make me proud, Lord Knows en Cameras. Underground Kings kent een geweldige beat + bas en is een hommage aan de hiphopscene van Houston.
In Make me proud stuitert Nicki Minaj op de haar kenmerkende wijze door het geluidsbeeld heen. Hoe zij om de beat heen rapt, is en blijft geweldig.
Lord knows is voor mij het prijsnummer. Met een jubelend gospelkoor, kneiterharde drums en een mooie gastrol voor Rick Ross staat dit nummer echt als een huis. Wat zeg ik: het is epic!
In Cameras neemt Drake even gas terug en rapt hij op een soort luie wijze over hoe mensen voor de camera zo anders kunnen doen. Het prikt de zeepbel van de (ook sociale) media genadeloos door.
Even dut het album wat in met een paar ballads. Toch blijken daar ook wel weer genoeg details in te zitten: een fraaie mondharmonicasolo van Stevie Wonder, mooie synths en een aangrijpend telefoongesprek met zijn oma, waarin deze vertelt dat zijn vervreemde vader, die naast haar zit, hoopt dat het goed met hem gaat. Een klein maar krachtig stukje, waar alles mee gezegd wordt.
Vervolgens worden we opgeschrikt door HYFR (de betekenis mag u zelf raden), waarin Lil’ Wayne zijn vuilbekkerij mag etaleren. Drake zelf blijkt hier niet echt in achter te blijven. Ook in Practice komt een seksuele ethiek naar voren, die op z’n minst fragwürdig is. In laatstgenoemde liedje vertelt Drake zijn liefje dat al haar exen niet meer dan leerlingen waren waar zij het op mocht leren voor hem, de grote minnaar. Zucht.

Dat brengt mij op de moeite die ik ook met dit album heb. Niet alleen met deze seksuele moraal en met een taalveld waarin de f-, b- en n-words je om de oren vliegen, maar vooral met de navelstaarderij die Take Care toch domineert. Het gaat zo goed als over de eigen wereld van Aubrey Drake Graham hemzelve. Over z’n veroveringen, over zijn niet geringe inkomsten, over zijn grootsheid, maar ook over zijn twijfels, zijn liefdesverdriet en zijn wroeging. Het is werkelijk een ego-document. Dat past natuurlijk helemaal in een tijd waarin de belevings- cq emocultuur dwingend is. En ik vind het ook dapper als je jezelf zo bloot weet te geven, soms op het genante af. Maar is dit intussen niet ver verwijderd van de strijdbaarheid van Martin Luther King en The Black Panters?! Heeft de emancipatie van afro-americans ertoe geleid dat zij nu ook zwelgen in luxe en daar mee worstelen? Waar is de (maatschappij)kritische kant, die we aantreffen bij collega’s als Public Enemy, A Tribe Called Quest en de huidige The Roots?

Na deze kritische noot geplaatst te hebben, wil ik nog graag een loftuiting maken voor het slotnummer The Ride. Opnieuw wordt hier samengewerkt met de geweldige The Weeknd. Na de fraaie tonen klinkt er tenslotte: Take care nigga. En dat wensen we Drake dan ook maar toe!

36 gedachtes over “Recensie: Drake Take Care

  1. Ook dapper van jou Kees, dat je zo durft toe te geven dat je muzieksmaak aan verandering onderhevig is. 😉 Zeer goede recensie weer. Ik vrees dat deze ‘m voor mij niet gaat worden. R&B is zeg maar (nog) niet helemaal mijn ding. En jouw inhoudelijke bezwaar kan ik helemaal begrijpen. Dat is voor mij de reden om Kanye West (die ik muzikaal erg goed vind) niet aan te schaffen. Overigens vind ik dat laatste album van The Roots dan weer wel erg interessant. Dus ondertussen verbreed ik mijn muzikale horizon wel. 😉

    • Zeg Daan, als mijn muzieksmaak niet zou veranderen, luisterde ik nog steeds louter naar het Urker Mannenkoor Crescendo en Panfluit en Orgel…
      Wat het R&B gehalte op ‘Take Care’ betreft, dat valt ook wel weer mee hoor. Althans, het is apart en diep genoeg om je op z’n minst er in te verdiepen. Productioneel gebeurt er ook genoeg spannends. Soms is het ook heel minimaal, ala James Blake of The XX. En dan komt er weer een enorme geluidsmuur op je af. Give it a try (or more)

  2. kijk, dat vind ik nu zo leuk aan Mousique: dat mijn collega-schrijvers zo af en toe met (voor mij) totaal onbekende artiesten op de proppen komen. de naam Drake zegt me nl. helemaal niets. leuke recensie Kees!

    • Zelfs via je kinderen niet, Peter? Als dochterlief Lady Gaga luistert, zal ze hier toch ook wel eens van gehoord hebben, of niet? Eerlijk gezegd kende ik Drake ook alleen maar heel vaag, totdat muziekvriend Wim Boluijt meermalen dit album tipte. Ik neem zijn tips dermate serieus dat ik het op Spotify luisterde – ook aangemoedigd door zoonlief – en de rest is history…

    • Volgens mij was jouw reactie bij de metal van As I Lay Dying exact hetzelfde, David. Heb je hier een macrootje voor? 😉
      Van thee weet ik dat juist verschillende smaken kunnen verrassen en verrijken…

  3. Niet echt mijn stijl. Ben blij dat dochterlief er nog niet om vraagt. Op z’n vroegst over 12 jaar luistert deze jongen dit weer 😉

    • Matthijs, eerlijk gezegd ben ik blij dat zoonlief met zulke albums komt aanzetten en geen Nick en Simon, Marco Borsato, Lady Gaga of noem nog eens wat van die hitparadepop, waar ik spontaan een darmkoliek van krijg.
      Trouwens, ik denk dat over 12 jaar dit album nog wel genoemd wordt als één van de betere albums uit de hiphop/R&B.

  4. KIjk Kees, dit soort teksten van jou klinken mij als Mousique in de oren: ”Sinds een paar jaar pas ben ik de hiphop gaan ontdekken én waarderen. Zelfs van bepaalde R&B – de muziekstroming die ik lange tijd verfoeid heb – begin ik nu de schoonheid te horen.”

    Drake is natuurlijk masterlijk. Inderdaad een hele mooie mix van laidback hiphop en r&b. Maar waar jij die muzikale schoonheid begint te ontdekken, ben ik een beetje afgeknapt op het hele wereldje er omheen. Precies wat jij hierboven ook beschrijft: het verbale geweld, de verheerlijking van het eigen ego (wellicht eerder voorkomend uit een diep minderwaardigheidscomplex, dan een zwelgen in luxe zoals jij suggereert), de vrouwonvriendelijheid, etc. Ik maak die subcultuur van dichtbij mee en vind, als liefhebber, dat veel hiphopmuziek vaak een negatieve invloed heeft op jongeren.

    Inderdaad de social consciousness rap is tegenwoordig ver te zoeken. Common, Mos Def, The Roots en Talib Kweli vind ik positieve uitzonderingen (maar daar luisteren de jongeren met wie ik werk niet naar – die hebben liever Lil’ Wayne, 50 Cent, 2Pac, The Game, etc.). In de r&b is het iets beter gesteld, daar heb je de ‘nu soul’ stroming met artiesten als Jill Scott, India Arie, Ledisi, Erykah Badu, Angie Stone, Alicia Keys, John Legend etc. The Queen of r&b Mary J. Blige vind ik trouwens al twee decennia erg goed.

    2Pac, Dr Dre. Snoop Dogg, Eminem, Notorious B.I.G, Jay-z, Nas, Kanye West, zelfs R. Kelly – ik vind het echt geweldige muziek, probeer een beetje op de hoogte te blijven van de ontwikkelingen, maar draai het niet veel.
    Gelukkig heb ik Lecrae en Kirk Franklin…

    Ondertussen kijk ik met reikhalzend verlangen uit naar de artistieke wederopstanding van Lauryn Hill.

    • Dank voor je uitgebreide reactie, Daniel! Dat waardeer ik zeer, omdat ik jou ook beschouw als onze hiphop-, soul- en R&B-man! Ik heb trouwens niet gesteld dat het zwelgen in luxe oorzaak is van de verheerlijking van het ego. Ik constateer het slechts als verschijnsel. Ik zie het eerder als een tijdverschijnsel: Het Ik is namelijk erg belangrijk. In die zin is de emancipatie van de afro-americans dan wel voltooid – cynisch gezegd – omdat daar juist van oudsher veel nadruk lag op het collectieve en sociale.
      Toch ben ik wel wat ambivalenter dan jouw directe afkeuring van dit soort teksten. Bij Drake is het namelijk ook ambivalenter. Aan de ene kant is het zwelgen in de overdaad, de lust, de trots, maar aan de andere kant is er ook de (zelf)kritiek, het doorprikken van veel uiterlijkheid. Dat vind ik ook wel weer uitermate boeiend.
      En het spijt me. Lecrae vind ik best goed en die Kirk Franklin ook niet onaardig, maar muzikaal en productioneel is het toch echt van een minder allooi dan Drake en Kanye West. Daar hoef je geen groot kenner voor te zijn, om dat te horen.

    • Erykah Badu vind ik dan weer wel geweldig. Maar die reken ik niet tot de R&B, dat is gewoon pure soul in een hedendaags jasje. Zo zijn er nog een paar van die uitzonderingen, de rest mag van mij meteen door de plee (verstopt zal ie er niet van raken),,,

      • r&b = soul in een hedendaags jasje; ofwel soul vermengd met hiphop, ofwel soul vermengd met pop.
        Ik noemde al de ‘nu soul’ stroming waartoe je Badu zou kunnen rekenen. Als je haar goed vindt, vermoed ik dat er meerdere artiesten uit die stroming zijn die je zou kunnen waarderen. Het zou jammer zijn als je die te snel door de wc zou spoelen. Check Janelle Monae eens, bijvoorbeeld.

  5. @ Kees Hmmm, enerzijds beschouw je me als een kenner, anderzijds suggereer je dat ik er helemaal naast zit met Lecrae en Kirk… 😉

    Lecrae zou productioneel natuurlijk beter kunnen (heeft een véél kleiner budget), maar hij doet qua talent niet onder voor de top. Hij is niet voor niets door Jay-Z uitgenodigd om deel uit te gaan maken van diens label. Kirk Franklin vind ik geniaal. Ik herhaal mijn eigen woorden: de Kanye West van de blackgospelmuziek.

    Dan wat betreft dat ambivalente: dat zie ik ook wel. Dat geldt net zo goed voor 2Pac en Eminem. Dat ambivalente is best boeiend, maar door het overheersen van het negatieve vaker storend (vind ik) en staat voor mij genieten in de weg. Ik herken het ook te veel in de wereld van de straat waar ik me dagelijks in begeef en hoef dat niet nog eens herhaald te hebben door m’n speakers. Daar hoor ik liever muziek uitkomen die me raakt of optilt. En dat doet de meeste hiphopmuziek (helaas!) niet meer met mij.

    Over het belang en de verheerlijking van het Ik in de teksten – ik zie dat toch vooral als een uiting en compensatie van sterke minderwaardigheidsgevoelens, maar goed dan gaan we een heel andere discussie voeren.

    • Misschien ben ik intussen ook een kenner(tje)… Nee hoor, terecht opgemerkt. Die Kirk Franklin vind ik gewoon teveel over the top. Daar heb ik wat minder mee, met die hele black gospel. Kijk, in ‘Lord knows’ vind ik de combinatie juist zo geweldig. Van een zelfde niveau als ‘Jesus walks’ van Kanye West.
      Jij hebt die gasten trouwens allemaal op de sofa gehad, begrijp ik? 😉

  6. Ach, met je voortschrijdende inzicht komt ook de waardering voor Kirk Franklin nog wel… 😉

    En wat betreft die sofa: wel heel wat straatboys ja. Ik zie achter die hele machocultuur heel veel gebrokenheid en diepgewortelde patronen schuilgaan. Maar goed, daar hoef je geen psycholoog voor te zijn. Ik word er eerder down van dan dat al die teksten me shockeren.

    Maar de liefde voor de hiphop gaat nooit verloren hoor! 🙂

    • Ik herken dat geraakt worden door gebrokenheid ook in mijn eigen pastoraat hoor. Ik heb groot respect voor je dat jij die straatjongens bereikt, binnen en buiten de muren.
      Die liefde voor hiphop is bij jou idd al een stuk ouder dan bij mij. Maar ik lig weer voor met de metal 😉
      Als jij aan de metal gaat, zal ik die dominee Kirk nog eens proberen… Deal of niet?

  7. Nog een aanvulling. Mocht je, net als ik, onder de indruk zijn van The Weeknd, dan kun je hier gratis werk van hen downloaden: http://the-weeknd.com/
    Hun cover van ‘Dirty Diana’ van Michael Jackson is al meesterlijk…

    • Met daarbij wel dezelfde kritische inhoudelijke opmerkingen… (niet zozeer bij de cover als wel bij het eigen werk).

  8. The Weeknd levert ene mooie bijdrage op dat nummer Crew Love van Drake. De beats onder zijn rap vind ik geweldig. Die opgepompte housebeats in de rest van het nummer, die je steeds vaker hoort momenteel in Amerikaanse hiphop en r&b, vind ik daarentegen een jammerlijke ontwikkeling.

    • Ha, ik vind het allebei fraai. Juist de afwisseling. Kijk, die ‘opgepompte housebeats’ overheersen het nr. niet, maar komen juist uit een soort niets tevoorschijn om daar ook weer in te verdwijnen, en weer terug te komen, enz.
      Hier nog The Ride, die andere samenwerking met The Weeknd op ‘Take Care’, waar het voor jou misschien wat subtieler is:

  9. Als dit het gevolg is, dan wens ik Jay-Z en zijn collega-rappers een rijke kinderschare toe!

  10. het kan aan mij liggen hoor maar take care is een grote cover. Tekst komt van Bobby “Blue” Bland, 1959
    en dat piano stukje is ook ergens bekend van al ben ik er nog niet achter waar het ook alweer van is.

    • Bedoel je het hele album of het nummer Take Care? En bedoel je dan ook dat het allemaal niet origineel is? Of vind je het juist een grootse cover? Verklaar je eens nader, lovely.26…

  11. Pingback: Recensie: The Weeknd – Kiss Land | mousique.nl

Reacties zijn gesloten.