A.P.K: The Great Escape – Blur

Blur was in de jaren `90 de belangrijkste en meest invloedrijke Britse band op aarde. Damon Albarn en co zijn verantwoordelijk voor de revival van de Britpop in dat decennium. Natuurlijk had je ook nog Oasis, en net als in de tijd van de Beatles en de Stones kreeg je twee kampen, waarbij de ene groep Blur op handen droeg en Oasis haatte, en de andere groep Oasis verafgoodde en Blur verachtte. Het waren net twee groepen hooligans. Maar goed, nu, twee decennia later is het natuurlijk kinderspel om te bepalen wie het belangrijkste was. En net als indertijd de Beatles glorieus wonnen van de Stones is het nu overduidelijk dat Oasis verbleekt bij Blur. Of niet dan?

Het moet gezegd, Oasis had meer commercieel succes. Toen in 1995 de single Country House van Blur uitkwam stond die meteen op nr. 1 in de Britse hitparade, en gaf daarmee de broertjes Gallagher het nakijken. Echter, het corresponderende album The Great Escape werd op zijn zachts gezegd lauw ontvangen en kwam als snel (commercieel gezien) in de schaduw te staan van het overweldigende succes van Oasis’ What’s The Story (Morning Glory), hoewel TGE toch nog drievoudig platina werd in Engelad. Iedereen kent Oasis’ hit Wonderwall, dat zegt genoeg. Maar commercieel succes is geen goede maatstaf en persoonlijk vind ik de muziek (en teksten) van Blur vele malen intelligenter, veelzijdiger en origineler dan die van die andere band (wat brachten zij nu eigenlijk voor nieuws, als je het goed bekijkt?).

Goed, dat is dus een uitgemaakte zaak. Maar als ik dan moet gaan kiezen welk album van Blur de status van A.P.K. (Aanbevolen Persoonlijke Klassieker) moet krijgen, dan is dat een veel moeilijker opgave. Moet het Leisure zijn (het charmante, nog wat ongepolijste, maar ook relatief onopgemerkte debuut), Modern Life Is Rubbish (het sterke tweede album), of toch Parklife (hun grote doorbraak met o.a. de aanstekelijke hit Boys&Girls)? Of wellicht toch het selftitled album (dat een stuk steviger, vuiger, grungier was)? 13 wordt het in elk geval niet, hoewel het een experimenteel en daardoor interessant album is, is het niet essentieel en waren de gloriedagen van de Britpop rivival toen ook al over. Thinktank (het Gorillaz album onder de naam Blur) wordt het zeker niet, dat is ook het enige album van de groep dat ik niet in mijn platenkast heb staan.

Het moge duidelijk zijn, mijn keuze is gevallen op het (ten opzichte van Oasis) ondergewaardeerde maar geniale album The Great Escape. Het is Blur op haar hoogtepunt, in een jaar waar de hele wereld naar Engeland keek als het ging om toonaangevende popmuziek. Het is de perfect blend van Modern Life Is Rubbish en Parklife. Het is een album met donkere thematiek, maar verpakt in een luchtig en suikerzoet jasje.

Het album bevat aanstekelijke hits als Stereotypes, The Universal, Charmless Man en natuurlijk Country House. Vandaag de dag tovert dit laatste nummer nog steeds een glimlach op de gezichten van mijn kinderen. Sowieso kunnen ze bij het horen van Blur niet stil blijven zitten, net als ikzelf. Oasis wordt door deze zelfde generatie saai gevonden, wat mijn gelijk nogmaals onderstreept.

De aanstekelijke vrolijkheid van Country House is uiteraard een bedrieglijke; het nummer gaat over een depressieve miljonair die wegkwijnt in zijn landhuis (Blow Blow me out I am so sad I don’t know why). Overigens ademt het album niet alleen argwaan en paranoia ten opzichte van het moderne leven in desolate buitenwijken (thema’s die je ook bij andere bands zoals bv Arcade Fire – the suburbs – weer terugziet), maar het is ook een verkapte aanklacht tegen de commerciële muziekindustrie die de Britpop probeerde uit te buiten en uiteindelijk kapot heeft gemaakt.

De groots opgezette ballade The Universal is een meesterlijke ontmaskering van de leegheid van het moderne leven (terwijl de wereld je toezingt `Yes it realy realy realy could happen’ is de toekomst achter je rug allang verkocht en blijft er slechts een surrogaatleven over). Dit soort thema’s zijn typisch voor Blur (niet voor niets heette hun tweede album Modern Life Is Rubbish). Ze zijn als het muziekgroepje op de Titanic, die tot het einde bleven doorspelen, zelfs toen het schip al in de golven aan het verdwijnen was. Met Blur dansen we op de rand van de vulkaan, maar we weten het. En dat maakt hun songs zo tergend aangenaam bitterzoet.

36 gedachtes over “A.P.K: The Great Escape – Blur

  1. Mooie APK Peter! Ik ben nooit kapot geweest van Oasis, maar Blur ken ik helemaal niet eigenlijk. Ik denk ook niet echt dat het mijn soort muziek is. Bovenstaande clipjes pakken me ook niet gelijk. Desalniettemin maakt je betoog wel nieuwsgierig genoeg om er een keer goed voor te gaan zitten!

  2. Ach, i.t.t. de controverse Feyenoord-Ajax, waar voor mij geen tussenweg is, heb ik beide bands altijd gewaardeerd. De eerste twee van Oasis zijn gewoon klasseplaten en Peter moet dat eigenlijk ook gewoon toegeven. Daarnaast was Blur artier, maatschappijkritischer en creatiever. Ik heb bijna al hun platen in huis. 13 vind ik ook helemaal te gek! Ik vind trouwens Gorillaz ook geweldig! Die zou jou Daniel ook aan kunnen spreken, omdat er veel invloeden van soul, r&b en hiphop bij komen kijken en op de laatste zelfs wereldmuziek. Luister maar:

    • ik heb ook alles van Blur (behalve Thinktank dus).
      van Oasis heb ik helemaal niets, nog niet eens een singletje, dat zegt wel genoeg.

      • Dat zegt zeker genoeg! Je mist daardoor toch best twee essentiële platen uit de jaren ’90 en de Britpop. Ik snap dat zwart/wit-denken niet. Daar heb ik nou nooit last van… 😉

      • het is geen zwart-wit denk Kees, dat zie je verkeerd. het heeft helemaal niets met het denken te maken. ik heb gewoon nooit de aandrang gevoeld een album van Oasis aan te schaffen.

      • Dan ga ik die aandrang je ook niet aanpraten. Ik vind het gewoon goede Britpopplaten. Punt.

    • Jij blijft onnavolgbaar in je muzikale keuzes, Daniel!
      Hun keuze van rappers en soulsterren vond ik zelf op Plastic Beach toch verrassend goed: Bobby Womack, Mos Def en De La Soul.

    • En ze voldeden voor mij aan de verwachtingen. Stylo is zo’n geweldig nummer man! En met een vette clip:

  3. Overtuigend en sterk verhaal peTer! Mijn omslagpunt kwam bij hun gelijknamige album. Alles erna vind ik ook geweldig (Think Tank incluis…heerlijke experimenten). Van ervoor heb ik uiteindelijk ook The Great Escape en Parklife in de uitverkoopbakken meegevist. Damon Albarn heeft zich vanaf het gelijknamige album vooral laten inspireren door helden als Pavement en David Bowie.
    Ook interessant is zijn Malinese project! Hij is nu mede eigenaar van het Honest Jons label waarop ook heel veel interessants verschijnt. Gorillaz vind ik aardig, meer niet.

    Oasis is afgrijselijk…zo dat mag ook wel eens gezegd worden. Slapper dan de Beatles en lelijker dan alles wat er verder voorhanden is in de Britpop. Blur in de begin jaren was overigens ook niet te harden. Het is tijdens een Londen Calling festival één van de weinige bands waarbij ik weggelopen ben. Damon kwam te blij en te springerig het podium op met een standaard come on everybody clap your hands. Aan mijn lijf geen polonaise!

    • Oasis afgrijselijk? Je kunt dat hooguit zeggen voor hun eeuwige broedertwisten, maar ja: dat heeft ook wel weer iets klassieks: twee kapiteins op één schip, en dan nog uit één gezin, dat is vragen… enz. enz.
      Die twee eerste platen bevatten toch echt wel essentiële liedjes. Het mooie van de Britpop is dat je altijd aan de ene kant de ‘lads, mobs, arbeiders’ hebt gehad en aan de andere kant de ‘arty artiesten, nerds, en intellectuelen.’ Ik heb met beiden wat. De ene keer vind ik het heerlijk om ongedwongen en ongecompliceerd met mijn hoofd te knikken op Oasis, The La’s en The Coral. De volgende keer mag het wel weer ingewikkelder en diepzinniger met Blur, Roxy Music en de vroege Genesis.

      • Die liedjes hebben een hoog zeurgehalte en essentiëel zou ik ze al helemaal niet noemen. Daarnaast zal het essentiële ervan pas over een jaar of 10 blijken…Maar goed, je kunt zeggen wat je wilt over Oasis…hier komen ze er niet in!

  4. Fijn dat je me bijvalt, JW.
    dat er mensen zijn die Oasis mooi vinden, daar heb ik niets op tegen (waarom zou ik), maar inderdaad: essentieel zijn ze zeker nog nooit geweest.
    en als we het over arbeidersklasse hebben, geef me dan maar Joy Division. In al zijn eenvoud duizend maal essentieler dan de broertjes Gallager!

    • Precies.
      Ik heb ook niets tegen mensen die K3 goed vinden, maar …. 🙂

      En het is zo dat je tegen elk Oasis nummer (bijvoorbeeld) een beter Beatles nummer kunt houden. Kijk The La’s hikten er ook tegenaan, maar die hadden als charme dat ze zo oprecht, pretentieloos en rammelig klonken waardoor het geweldig klinkt. Dit alles nog los van het feit dat die Gallager broers een smoel en mentaliteit hebben om op te timmeren.

    • Dat ben ik dan ook weer met je eens, Peter. Maar Joy Division is wel iets geheel anders, qua stijl en thematiek. Het enige is wel dat die jongens Gallagher intussen een stukkie ouder zijn, terwijl zij toch ook behoorlijk in de pot met genotsmiddelen gegrepen hadden… Op tijd tot bepaalde inzichten gekomen…

      • Ik zal het even verduidelijken, Peter. Ik heb het louter over de creativiteit die Curtis hier nog had kunnen uiten. Twee albums – die formidabel zijn! – is wat mager. Het artikel uit Kindamuzik, waarnaar jij pas op onze FB-pagina linkte, stelt dat ook: wat had Joy Division nog niet een prachtige platen kunnen maken (Closer vind ik ook nog net mooier dat het debuutalbum), als Ian niet uit het leven was gestapt…

      • Gelukkig! Misverstanden zijn op schrift nu eenmaal sneller geboren dan in het gesprek face to face…

  5. Blur en Oasis heb ik me nooit in verdiept. Het waren wel namen waar ik lang van heb gedacht dat ik me in moest verdiepen. Ben bang dat ik inmiddels niet meer zo in dit genre zit. Het feit dat Noel Gallagher zo’n eikel is, heeft ervoor gezorgd dat ik me niet in Oasis ben gaan verdiepen. En Blur…. ik weet het niet. De liedjes hierboven spreken me niet direct aan. Desalniettemin heb je een mooi stukje geschreven, Peter.

    • haha, je bedoeld zeker JMJ? nee, daar begin ik niet aan, en bovendien heeft cornelis het gras al voor mijn voeten weggemaaid. het zal eerder een Tangerine Dream of Kraftwerk worden, denk ik. Die laatste is het meest waarschijnlijk, maar ook dan weer: welke plaat moet je dan kiezen?…

      • Ik zou zeggen: van Kraftwerk Man Machine of Computer World. En van Tangerine Dream Phaedra of Stratosfear.

      • Of Rubycon. Of Electric Cafe, of Radio Activity, of Ralf und Florian. hou maar op…
        Mensch Machine zou het wel eens kunnen worden (wir sind die roboter klinkt het meteen in mijn hoofd 😉 )

      • Ah, jij gaat voor die Deutsche Version. Grossartig!
        Trans Europe Express vind ik trouwens ook geweldig.

      • Ik heb veel van hun cd’s in het Duits en Engels….eigenlijk wel maf dat ze niet zelf bij één versie gebleven zijn. Maar van Kraftwerk moet je de eerste 2 (met de pionnen erop) ook niet uitvlakken…het is de brug tussen Neu! en het latere Kraftwerk (alhoewel ene Leo hier veel kernachtiger en meer over kan zeggen)

      • Die heb ik nu juist nog niet, maar ik heb vernomen dat ze die ook nog nieuw gaan uitgeven. Daar wacht ik dan maar op.
        Tja, die Leo. Die blijft wel je vriend hè…

      • leo is mijn mattie 🙂
        niks tegen hem persoonlijk…ik verwacht alleen meer van een popprofessor…al is het vluchtige tv-medium daarvoor misschien geen goed platform; aan de andere kant is die 4cd plus boek ook niet wereldschokkend…ik hoor weinig nieuwe dingen en zou zoiets zelf nooit in grote kring uit durven brengen (daar heb je cd-cirkels voor); maar ja als hij publiek heeft, waarom niet? frans bauer heeft ook veel fans per slot van rekening.

  6. Blijf jij maar lekker schrijven en draaien voor de fine fleur die wij vormen… (zei hij, als altijd bescheiden)

Reacties zijn gesloten.