nieuwe releases december 2011 (2)

Het jaar is nog niet voorbij. December is nog niet voorbij. Daar zijn we dus maar weer met drie nieuwe recensies: The Black Keys, Darkness Falls en Giovanna Pessi & Susanna Wallumrød. Onder aan vind je tenslotte weer wat links naar nog meer interessant materiaal.

The Black Keys – el camino

The Black Keys. Ik had eigenlijk niet zoveel met de vuige trashblues van Dan Auerbach en Patrick Carney aka The Black Keys. Natuurlijk hoorde ik wel dat het iets bijzonders was, maar ik houdt gewoon niet zo van die heel erg ongepolijste muziek, net als ene Seasick Steve, vond ik ook al niks. Ook de soulinvloeden op voorganger Brothers konden me niet echt pakken. Maar deze nieuwe plaat, El Camino, is lekker om op je koptelefoon te hebben. Het is meer gepolijst, hitgevoelig materiaal. Festivalmateriaal eigenlijk: vrolijke aanstekelijke rocksongs. Misschien wat te geproduceerd en te commercieel voor de fans van het eerste uur, maar ach, die arme stumpers willen ook wel eens wat geld in het laatje zien. En geef ze eens ongelijk. Kunnen ze eindelijk die aftandse Chevrolet eens vervangen. En laat de zomer maar weer komen, met deze band gaan de festivals een feest worden!

Darkness Falls – alive in us

Gooi een flinke dosis 60’s gitaarpop, een scheut shoegaze, verfijnde melodieën, wat psychedelica, overgiet dat met een saus van elektronica en laat Josephine Philip met haar verfijnde stemgeluid de vocalen doen. Zet Anders Trentemøller achter de knoppen et voila: een eigenzinnige en betoverende act is geboren. Darkness Falls bestaat naast Josephine Philip nog uit Ina Lindgreen. Alive in Us is wel een groeiplaatje hoor, het begint wat twijfelachtig en ik had even nodig voor de muziek me echt wilde pakken. Maar als het album dan met The Void lekker op gang komt ben ik verkocht. Het is ook zo apart, je kunt het eigenlijk met niets kunt vergelijken. Voor een debuut leveren deze Deense dames een voortreffelijke plaat af.

Giovanna Pessi & Susanna Wallumrød – if grief could wait

Susanna Wallumrød deed met haar Magical Orchestra al prachtige dingen, ik zag haar een aantal jaar geleden in de Paradijskerk. Susanna heeft ondertussen niet stilgezeten, getuige een inmiddels vierde album en diverse samenwerkingen met o.a. Bonnie `Prince’ Billy. Op dit album werkt ze (opnieuw) samen met de Zwitserse harpiste Giovanna Pessi, die zich al nooit liet beperken tot de klassieke barok. Op dit album werkt ze naast Susanna met Marco Ambrosini (sleutelviool) en Jane Achtman (gamba) en vertolt ze stukken van Henry Purcell, naast liedjes van Leonard Cohen en Nick Drake.
Dit is geen lichte kost, klassiek van opbouw als het album is. Daarbij komt de eigenzinnige instrumentatie en de aardse donkere klankkleuren. De stem van Susanne voegt zich moeiteloos in dit geheel, zij is een van de meest bijzondere popzangeressen van dit moment.
Het bijzondere van dit album is dat het twee werelden bij elkaar brengt en in contrast met elkaar zet: klassiek wordt met nieuwe klankkleuren uitgevoerd, popliedjes worden gebarokkiseerd. Wat mij betreft een uitzonderlijk album van zeer grote klasse. Ik krijg er geen genoeg van.

en hier dan nog wat tips:

16 gedachtes over “nieuwe releases december 2011 (2)

  1. Leuk Peter, nog even op de valreep een drietal korte recensies. I.t.t. jou ben ik al wel jaren gecharmeerd van The Black Keys. Natuurlijk zou je ze een rip off kunnen noemen van The White Stripes, maar intussen heb ze echt genoeg eigenheid. Hun vorige plaat ‘Brothers’ en ‘Attack & Release’ zijn ook prima platen. Niet in de laatste plaats door de productie van Danger Mouse. Die gast heeft echt een neusje ervoor om een artiest of band tot z’n recht te laten komen en intussen het ook een fris en hip geluid te geven.
    De soloplaat van Dan Auerbach en de hiphop samenwerking Blakroc zijn ook goed. Kortom: ik geloof dat ik een halve fan ben.
    Die andere albums zal ik eens checken. Het klinkt in ieder geval boeiend! Heb jij trouwens zelf de nieuwe Wovenhand beluisterd of moeten we daarvoor bij Wim Boluijt zijn?😉

  2. Haha, een handschoen, geworpen van het noorden naar het zuiden. Ik doorzie de lichte ironie als de lichtval door het weefsel… Overigens, geheel naast het onderwerp des draads, ook ik luisterde gisteren naar Bon Iver en ook ik dacht ‘hoe goed toch, dit wonderlijk samengaan van lied en geluid’. Daarna volgde Iron and Wine en opnieuw dacht ik hetzelfde. Nog een ander nietdraadverbonden gedachte: de laatste Bruce Cockburn (Small Source Of Comfort) is geen slechte plaat maar hij heeft betere op zijn naam staan. Humans. Stealing Fire. Trouble With Normal. The Charity Of Night, Nothing But A Burning Light en Sunwheel Dance bijvoorbeeld.

    • De Zeeuwse handschoen is hier vervolgens weer opgevangen: Ik zal die Iron & Wine toch ook maar weer eens gaan luisteren, Wim! Tussen alle kerstliedjes door…
      En ja, je noemt daar even een zestal prachtige Cockburn platen op. Om het getal van het onvolkomene tot het getal der volmaaktheid te promoveren, noem ik nog even ‘Dancing in the Dragon’s Jaws.’

  3. Dat laatste album heeft in de loop der jaren voor mij wat glans verloren. Natuurlijk, de geschriften van Charles Williams (één van de roemruchte Inklings) zijn hier boeiend geïnterpreteerd. Terwijl No Footprints dan weer verwijst naar C.S. Lewis. Maar als geheel is DitDJ me te kabbel geworden. Je kent de uitdrukking vast wel: het is te kabbel voor wie het end er niet aan vast kan knopen. Maar misschien moet ik het gewoon weer eens een keer beluisteren. Tenslotte heeft Cockburn nog nooit een slecht album gemaakt!

    • Ach Wim, het was voor mij ooit de instapplaat (letterlijk: op vinyl!) bij Cockburn. Dus daar bewaar ik gewoon hele goede herinneringen aan. En kabbelen kan ook heel mooi zijn, neem het fantastische gitaarspel van Mark Kozelek… (of mag ik dat niet kabbelen als het meer van Galilea bij avondzon noemen?)

  4. Iron & Wine, uitstekende kerstmuziek zou ik zeggen.
    terug naar de draad: ik merk dat ik me niet zo snel laat pakken door het rauwe, ongepolijste; misschien dat de nieuwe plaat van Black Keys me daarom wel aanspreekt. het moet overigens ook weer niet te gepolijst worden (zie Coldplay) dan haak ik weer af. maar dat zal bij TBK ws niet zo snel gebeuren…

    • Ik vind ‘Brothers’ en ook ‘Attack & Release’ bijvoorbeeld helemaal niet zo rauw, niet zo rauw als Iggy Pop of de vroege Nirvana o.i.d. Om die eerdere platen van TBK – zeker die door Danger Mouse geproduceerd zijn – zit echt wel een lekker bruin korstje, als bij een goede biefstuk! Maar binnenin is het wel lekker rauw! Maar dat geldt volgens mij ook voor die laatste, die ik trouwens nog niet heel goed beluisterd heb!

  5. Zeker. Kabbel kan mooi zijn. Zeker als het ook nog eens kabbel en babbel betreft. Kabbelden mijn jaarlijstjessamenstellingsgedachtensprongen ook maar als dat meer bij avondzon…

    • Die deadline van Heaven (wat een aparte woordencombinatie is dit!) zal je toch wel helpen? Wij raken hier intussen steeds meer benieuwd…

  6. PeTer, ook ik ben nooit gegrepen door de Zwarte Sleutels. Een verklaring hiervoor kan ik niet geven. Het nieuwe album heb ik ook een kans gegeven maar tot op heden ontbreekt ook nu weer elke vorm van vonk.

    • Misschien moet je het slot zoeken in een bepaalde vorm van onderbuikgevoelens, als jullie begrijpen wat ik bedoel. Al te pretentieus en intellectueel zijn ze namelijk niet. Daarom vullen ze mijn muzikale menu ook aardig aan. Niet als hoofdgerecht, maar als groot glas bier of zo…

  7. Maar Kees toch, bier (neem nu Straffe Hendrik) doet het hoofdgerecht vaak verbleken. Ik begrijp wat je bedoelt maar voor zulk een beleving wend ik me liever tot AOR, dat onnodig verguisde en ondergewaardeerde genre. Bijvoorbeeld The Last Of The Runaways van Giant (tip!). Die Zwarte Sleutels zijn me juist niet onderbuik genoeg. Er kleeft toch ook altijd een intellectueel tintje aan (slimme keyboardjes piepen en zuchten zich door de liedjes heen) hun muziek. Gevaar Muis produceert ook niet onderbuiks vind ik. Uitwijken naar Reigning Sound kan ook trouwens. Nou ja, het zal allemaal wel oorsmaak zijn.

    • Ik dacht ook niet zozeer aan speciaal bier. Die drink ik helemaal niet bij het eten, maar voor een goede triple o.i.d. ga ik helemaal zitten. Nee, ik bedoel gewoon een lekker glas koud tapbier bij een pizza op een terrasje in Frankrijk. Zoiets. Dat intellectuele heb ik nooit zo gehoord, maar ja: als jij electronische effectjes – die voor mij altijd al gefundenes Fressen (!) zijn geweest – als intellectueel tintje beschouwt: ala!
      Die Gevaarlijke Muis produceert zoveel divers dat ik hem niet tot één lichaamsgebied zou willen beperken. Zijn samenwerking met Luppi https://mousique.wordpress.com/2011/06/24/recensie-danger-mouse-daniele-luppi-rome/ was weer veel meer voor het hoofd en het hart…
      En wie mag Reigning Sound dan wel weer zijn? Ik hoop niet zo vals als een Herodus…

  8. Pingback: 3 x Black Music: Esperanza Spalding, Dr. John, De la Soul « mousique.nl

  9. Ha, The Black Keys waren in de aanbieding bij mijn Britse retailer. Toch maar afgeschaft en ik vind het toch gewoon een lekker pretentieloos plaatje – ook wel eens lekker! Ik geef dhr. Tuin dit keer dus helemaal gelijk!

Reacties zijn gesloten.