Nieuw album Leonard Cohen

Eind januari komt de nieuwe plaat van Leonard Cohen uit. Hij heet Old ideas en zal gaan over de bekende thema’s rondom de liefde, religie en de dood, maar door zijn rijpere leeftijd zal hij ze bezingen vanuit een mildere visie dan voorheen. Er is al een nummer vrijgegeven en dat heet Show me the place. Het doet me denken aan Tom Waits die in mijn oor fluistert. De tekst is wel weer ouderwets Cohen:

Show me the place, where you want your slave to go
Show me the place, I’ve forgotten I don’t know
Show me the place where my head is bending low
Show me the place, where you want your slave to go

Show me the place, help me roll away the stone
Show me the place, I can’t move this thing alone
Show me the place where the word became a man
Show me the place where the suffering began

The troubles came I saved what I could save
A shred of light, a particle away
But there were chains so I hastened to behave
There were chains so I loved you like a slave

Ik ben benieuwd naar de rest!

Om het nummer te luisteren:

http://www.leonardcohen.com/us/oldideas

65 gedachtes over “Nieuw album Leonard Cohen

  1. Ik ben zeker ook benieuwd naar de rest. Dit is alvast een mooi liedje met een mooie mystieke tekst. Alleen… die stem van Cohen vind ik teveel weggezakt in de diepte. Ik kan heel goed baritons hebben, maar hier verlang ik toch terug naar die stem van Cohen uit je jaren 70…

  2. Ik vind het nummer nogal veilig. Niet verkeerd hoor, maar niet dat het me naar de cd winkel doet rennen (of huppelen, kuipen of wat dan ook).

    Het gekke is Kees, dat ik juist die doorleefde stemmen zo mooi vind. Ook bij Cohen. Je zei het laatst ook al bij Brian Wilson, maar dat extra randje levenservaring zie ik niet als een wegzakking of verzwakking. Het geeft wel extra gloed. Ik zie Cohen met deze stem ook zo een Coen Brothersfilm vertellen (Big Lebowski stijl). Maar ja, smaken hè 😉

  3. JW, je hebt wel een punt. Doorleefd kan zeker mooi zijn. Alleen vind ik bij Brian Wilson dat zijn stem gewoon niet zuiver meer is en bovendien is het bijna genant om te zien hoe hij zijn teksten opleest van een groot tekstvel op zijn keyboard, waarvan het de grote vraag is of de stekker er in zit. Hij is voor mij een levende legende, maar tegelijk is het wel (helaas) vergane glorie. Dat vind ik dan bij Dylan en Cohen weer niet. Die blijven wel vitaal.
    Alleen vind ik dat die stem van Cohen teveel de diepte is ingezakt. Het klinkt intussen als een onderaards kratermeer. Maar alle respect voor ook deze levende legende!

  4. Mag ik hier een hele grote gaap ten beste geven? Old Ideas, er is geen doorkomen aan. Murmel, murmel door de tijd. En om maar meteen het hele hoenderhok van een knuppel te voorzien: ik zie hier eenzelfde beweging (van overschatting en mystieke projectie) als bij Johnny Cash.

    Vergelijk dit werk eens met de laatste twee albums van Glen Campbell: een tijdloos, edoch in ouderdom gedrenkt zingen. Dylan klinkt (inderdaad als een tot steen verworden stuk kaas over een metalen rasp) nog immer relevant. Zijn recente liedjes zijn dat ook. Maar Cohen?

    En nu we het toch over Campbell hebben: zijn vertolking van de liedjes van Jimmy Webb, om stil van te worden!

    * dekking zoekend achter het scherm verder gaat *

    • Wat Cohen betreft, geef ik je gelijk. Wat The Man in Black betreft, deel ik je mening niet. Natuurlijk, zijn laatste twee zijn niet meer zijn beste. Maar in die reeks American Recordings zijn I-III van grote schoonheid. Daardoor zijn trouwens ook genoeg mensen aan de country en vergelijkbare stromingen geraakt. Dus ik zie er ook nog een educatieve functie aan…

      Enne Wim, ik ken je intussen lang genoeg om hier niet door verrast te worden. Ik houd mijn bliksems dit keer dus binnen. Ik ben wel benieuwd wat de beide Daniels hier van vinden…

      • i couldnt disagree more…
        Over smaak valt natuurlijk te twisten, maar ongelooflijk wat een meningen worden hier verkondigd.
        Wat betreft Johnny Cash. Ik vind zijn American Recordings sessies de beste uit zijn oevre. De enige oude plaat van hem die in de buurt komt is Live at San Quentin. Met name American Recording III tot V vind ik ongelooflijk. Als je met droge ogen naar V kunt luisteren en dan ook nog met dezelfde droge ogen beweren dat er sprake is van overschatting en mystieke projectie…tja. Dan wordt het moeilijk.
        Wat betreft Cohen: ik wil het nog wat luisterbeurten geven. Mijn eerste indruk is wel positief.
        Er komen inderdaad veel bekende thema’s voorbij, zoals een aantal uitspraken die weer bijgevoegd kunnen worden bij zijn christologische oevre. Dat thema’s herkenbaar zijn maakt mij niet uit. Ik ben een groot liefhebber van zijn teksten en heb hem weinig op cliche’s kunnen betrappen.
        Ik ga Glen Campbell wel checken. Als ie iets moet bieden waarbij Cohen en Cash tot overschatting en gemurmel worden verklaard moet het wel erg goed zijn.

      • Daniël, ik zou van de vroege Cash toch meer gaan luisteren dan alleen die ene gevangenisplaat… Zijn platen bij Sun zijn zo springlevend. En zijn duetten met vrouwlief June Carter zijn ook heerlijk: Ring of Fire (niet voor niets een zeer geliefd lied in De Kuip)!
        Ik vind de latere nr.’s uit American Recordings echt niet zo goed als de eerste. Ten eerste was de formule een beetje uitgewerkt, maar vooral Cash’s stem is wel erg broos en dun geworden. Dat heeft natuurlijk wel wat, maar die diepe bariton doet mij toch echt het meest.
        Ik heb je al eens gezegd dat ik de vroegere Cohen meer waardeer: om z’n lenigheid in stem, om z’n heerlijke muziek, en om zijn poëtica. Wel boeiend dat hij als boedhist zulke christologische teksten voortbrengt…

      • Ik ken bijna alles van Cash, ook zijn oude werk en duetten. Ik heb zelfs die Gospelplaat van hem, waarbij hij naar Israel gaat en het evangelie inspreekt op LP. Ik heb hem zelf op cd overgezet, want die is nog niet op cd uitgebracht.
        Mijn opmerking over het werk van Cash is dus niet uit onwetendheid gemaakt, maar als een liefhebber die bijna alles van hem kent.

      • Hetzelfde geldt voor mij Daniël, maar dan begrijp ik toch niet helemaal waarom je je zo focust op één enkele periode uit diens rijke oeuvre… Ik vind eigenlijk alleen die lelijke jaren ’80 country waar hij wel heel sterk naar Nashville was opgeschoven echt veel minder.

      • ik kan het meeste van zijn werk wel waarderen. Inderdaad die kitscherige jaren 80 daargelaten. Maar zijn American recordings vind ik het hoogtepunt uit zijn oevre.
        Dat betekent niet dat ik zijn oude werk niet draai, mss doe ik dat nog wel vaker, maar ik geef aan wat ik het meest kan waarderen.

      • Misschien een keer een retroperspectief over American Recordings I-VI, Daniël? Je kunt het!!

      • III is inderdaad goed. Maar ook dat album luister ik met droge ogen. Al is Cash me ook hier bijna te pathetisch. I lijkt mij het beste album van de American Recordings. Verder sluit ik me aan bij Kees wat betreft het oudere werk. Misschien ben ik hier te betichten van een zekere overgevoeligheid, maar ik ben inderdaad van mening dat Cash meer wordt toegedicht dat hij in wezen vertolkt. De receptie van zijn werk (het luisteroordeel) is niet zelden van een wat mystieke toon voorzien.

        Ik wil je als als liefhebber niet op de trompet trappen (zie Danielson) 🙂 maar ik hoor al die lovende kwalificaties (‘de meester zelf’, zo spreekt MvN) gewoon niet terug in de muziek. Veel van de American Recordings zal de tand des tijds niet weerstaan, denk ik. Vergelijk de waardering voor Cash eens met de waardering voor Greg Brown? Iets met ‘lood’ en ‘uit’.
        Kortom, Cash is (vaak) goed. Maar niet beter. Misschien is het ook niet goed om op basis van een receptietekort Cash met Campbell (of omgekeerd) te vergelijken. Eerlijk gezegd vrees ik dat we eenzelfde discussie over U2 zouden kunnen krijgen. Of niet?

        Tenslotte, met die laatste zin heb je me. In mijn eigen mes gelopen… 🙂

  5. Daniel, Vooral de laatste is prachtig. De voorlaatste bevat wel een schitterende cover van Sing (Travis). Maar Ghost on the canvas is werkelijk prachtig. Zijn letterlijk laatste album nu hij is gediagnosticeerd met alzheimer. Op zijn site – http://glencampbellmusic.com/ – vind je een filmpje waarin hij met zijn vrouw over zijn laatste tournee (afgelopen najaar) spreekt. Hij is dan al regelmatig de draad kwijt (net geen confabulatie maar het scheelt niet veel). Die laatste plaat is een muzikaal testament van een werkelijk groot zanger. Wist je dat hij ook nog even deel heeft uitgemaakt van de Beach Boys? Op 12 februari zal hij optreden bij de Grammy’s!

  6. Toch vond ik hem vroeger wel heel erg Nashville, dwz glad en commercieel…

    Wat betreft Cash, vergeten jullie Unearthed niet?

    • Ja, jaren ’80 Daniel. Hebben we het over gehad. De gevangenisconcerten zijn allesbehalve glad en commercieel: juist rebels… En goed dat je die mooie box Unearthed noemt, heb ik staan, met natuurlijk als hoogtepunt: My Mother’s Hymnbook.

  7. Nee, beste Kees, ik bedoel niet de jaren 80 Cash (die ik best te pruimen vind), maar de jaren 80 en 90 Campbell. Het verbaast mij daarom enigszins dat Wim Glenn zo aanprijst hier, dus ik ga dat zeker checken.

    • Ik vind die jaren ’80 inderdaad veel te kitscherig (‘omschrijving van de andere Daniël) en trouwens ook ontzettend nationalistisch: dat gedweep met de ‘stars ’n stripes’… 😦
      Campbell ken ik zo goed als niet. Dus daar kan ik ook weinig over zeggen. En over Wim gesproken. Ik ken hem intussen zo goed, dat ik me bij hem nergens meer over verbaas… 😉

  8. Ben nu Ghost On The Canvas aan het luisteren. Ben nog steeds niet kapot van Glen’s stem, maar de liedjes zijn erg mooi. Ik ga zeker ook dat voorgaande album checken! Mooi wat Allmusic schrijft over dit farewell-album: “His disease does hang over Ghost on the Canvas, its sadness surfacing on the instrumental interstitials written by Roger Manning, but this album bears none of the ghoulish fetishization of death that haunts Rick Rubin’s latter-day productions of Johnny Cash.”

    Daar herken ik me wel in. Ik vind deel I-III de beste cd’s uit de American Recordings van Cash en van die 3 stijgt de eerste er toch wel met kop en schouder bovenuit, wat mij betreft. Van Cash heb ik zo’n 30 cd’s ofzo, een onevenredig groot aandeel in mijn totale cdcollectie. Ook in de jaren 80 heeft hij albums gemaakt die ik nog steeds met plezier draai.

    • Ja, I vind ik ook de beste van de American Recordings. Echt grijsgedraaid. Ik weet niet of ik aan de 30 albums kom, maar het zal niet veel schelen…
      Waar luister jij trouwens Ghost on the Canvas? Op Spotify kan ik hem niet vinden…

  9. Ben nu Meet Glen Campbell aan het beluisteren, ook op Spotify. Beetje ala Cash, allerlei covers.

  10. Ja, alleen had ik deze nummers, met deze produktie liever door Cash, Cohen of Dylan gezongen horen worden.

    • Glenn Campbell intussen beluisterd. Na een eerste keer beluisteren kan ik niet zeggen of het net zo goed/groots is als de Cash van de American Recordings. Wat ik wel hoor, is een ontzettend lenige stem, nog zo krachtig, nog zo vitaal. Dat hoor ik ook nog steeds bij mensen als Neil Diamond en Scott Walker.
      Ik vind het ook best mooi geproduceerd, maar soms is het me net te gladjes en te gewoontjes. Andere keren juist weer niet. Al met al wel een mooie plaat! Dank Wim!
      Dat verhaal van die Campbell is natuurlijk ook dramatisch (zucht).

      • Doorzetten Kees. Die gladheid blijkt bij herhaald luisteren niet om strooizout te vragen maar om schaatsen. Misschien kan deze prachtige uitvoering van Witchita Lineman helpen met het onderbinden?!

      • Je weet het weer mooi te zeggen met die schaatsen, Wim. Maar ik kan helemaal niet goed schaatsen. Ik ga altijd op mijn plaat…
        * nu serieus * Dit is zeker een mooi nummer. Wederom prachtige stem, functioneel gitaarspel en pedalsteel. Eén kanttekening: die toetsen zijn me wel te kitscherig. Dus: geen 9, maar een 8.

    • Vraagje: is hij familie van John Denver? (die ik stiekem ook best goed vind, maar wel vaak uit de pot met zoetigheid snoept)
      Die stem is echt weergaloos. Daar ben ik nu wel van overtuigd. Wederom vind ik de begeleiding op het randje…

  11. Familie? Nee, niet in genetische zin denk ik. Echter, het lijkt me dat die begeleiding bij meer luisteren echt wel haar eigen schoonheid (terug) krijgt. Je bent slechts een haar verwijderd van een muzikale metanoia, Kees… 🙂 Dat doet mij deugd.

    • Wim, ik bedoelde natuurlijk familie in muzikale zin…
      Ik heb trouwens o.a. door jouw al heel wat muzikale metanoia’s meegemaakt. Het is nog net niet ‘den daaglijkse bekeering.’

  12. Interessante discussie hierboven.

    Zelf vind ik van Cash z’n 5e van American Recordings de mooiste. De mooiste liedjes, kwestbaar, broos zelfs, maar wel raak. Nr. 6 had wat mij betreft nooit uitgebracht hoeven te worden, daar is er wel érg weinig van zijn stem over, bovendien vind ik het songmateriaal daar ook minder interessant.

    Cohen mompelt op z’n laatste plaat weer lekker door, ja, maar wát een teksten wederom en er staan nu al heel veel mooie songs tussen. Misschien dat de rest ook nog wel landt als ik het vaker luister. Er zit zo veel wijsheid in z’n teksten, als hij het zingt kun je niet anders dan het van hem aannemen. En gelukkig staan er op deze plaat niet zo veel kitscherige keyboards als op zijn vorige, toen moest je wat dieper graven om de schoonheid te ontdekken.

    Heb zojuist een aantal liedjes van Campbell’s Ghost on Canvas geluisterd, maar sorry, hij kan tekstueel echt niet in de schaduw staan van Cohen (dat is sowieso weinigen gegeven). Muzikaal spreekt het me ook niet zo aan, ’t is me iets te red neck allemaal, en ik vind z’n stem ook weinig interessant. Als ik in Spotify dan ook nog eens prominent Christmas with Glen Campbell zie staan (hier de afschuwelijke hoes: http://www.amazon.com/Christmas-Glen-Campbell/dp/B000001V8X) dan voel ik me weinig uitgedaagd nog verder in z’n oeuvre te duiken, al ben ik de eerste om te zeggen dat Cohen ook een koning is in lelijke hoesjes maken, daar is Old Ideas ook weer een voorbeeld van.

    • Dat noem ik nog eens een Drost(e)-effect: pleitbezorgers van Cohen…
      Die Cohen heeft natuurlijk goede teksten, maar ik ben het wel met Wim eens, dat het muzikaal en zangtechnisch echt onder de maat is. Laat hij dan gewoon een dichtbundel uitbrengen…
      En American Recordings VI bevatte toch een paar parels: Ain’t no grave met The Avett Brothers en 1 Corinthians 15:55 heb ik ooit nog voor een paaspreek gebruikt.
      Wat Glenn Campbell betreft. Die ga ik niet uit den treure verdedigen. Daarvoor geef ik het stokje graag aan Wim, maar niet zonder gezegd te hebben, dat ik intussen toch zwaar onder de indruk van zijn lenige stem ben. En een lelijke hoes? Ach, die zijn er inderdaad genoeg. Ik ben ook niet zo kapot van de hoes van de laatste van Danielson…

      • Het draait toch niet om de techniek in de muziek? Of vind je Lou Reed, Mark Lanegan, Nick Cave, Vic Chesnutt, Sparklehorse, de late Cash en Bob Dylan, om er maar eens een paar te noemen, ook zangtechnisch onder de maat?

        Volgens mij draait muziek en in het bijzonder een zanger om het hebben van zeggingskracht. Dat begint met het feit dat je wat te melden hebt en het vervolgens op een dusdanige manier weet te brengen dat de luisteraar je gelooft.

        Ik ben het niet met je eens dat Cohen muzikaal onder de maat is, als je zijn akkoordenopvolgingen ziet en daarmee weet hoe ingenieus zijn liedjes in elkaar zitten, ook daar kunnen veel liedjesschrijvers een puntje aan zuigen, zelf heb ik daar ook veel respect voor.

      • Goed punt, Bart. Alle artiesten heb ik in de kast staan, met meerdere albums, sommigen helemaal compleet. Maak je geen zorgen. Techniek is aan de andere kant natuurlijk ook niet onbelangrijk. Bij Cohen zie ik wel een achteruitgang in stemvoering. Het is echt gemurmel geworden. En dat komt zijn zeggingskracht bij mij niet ten goede.

        Vind je dat nieuwste album van Cohen muzikaal echt zo goed en origineel in elkaar zitten? Ik hoor het niet. Althans, ik werd op geen enkel wijze verrast.

      • Net als bij Cash op het eind is zijn stem niet meer wat het geweest was, maar ik gelóóf hem wel, en daar draait het voor mij om.

        Ik heb het ook niet over originaliteit, er zijn maar weinig artiesten écht origineel en die zijn veelal niet om aan te horen, maar ja, ik vind zijn muziek wel goed in elkaar zitten ja.
        Ik heb zelf regelmatig wat liedjes van hem proberen na te spelen, maar verveel me al vaak in het 3e couplet (en dan volgen er nog 5!) terwijl ik dat bij het luisteren niet heb. Ik vind het knap dat je zulke lappen (prachtige) tekst in een liedje kan verwerken zonder dat het mij gaat vervelen. Dat geldt heus niet voor al zijn werk hoor (hij heeft genoeg draken geschreven), maar het zijn toch de voor mij eenzame hoogten die hij bereikt, die de gemiddelden opstuwen en dat maakt waarom ik zo’n fan van de man ben.

      • Voor alle helderheid Bart: ik heb het over de originaliteit van de liedjes van het laatste album, eh het gebrek daaraan dus. Ik heb het níet over de originaliteit van zijn hele oeuvre. Dat staat buiten kijf. Juist die verhalende liedjes, met al die coupletten, zijn weergaloos. Voor mij is Cohen ook vooral een bard, in de positieve zin des woords.

  13. Bart, mag ik je een aanbeveling doen: koop Reunion: The Songs of Jimmy Webb en luister een week met geduld. Bestrijdt de gedachten aan weelderigheid en kitsch die zich in je hoofd trachten te nestelen. Vergeet de kerstelijke misstappen, ze zijn door veel grote mannen en vrouwen begaan. En laat zijn stem het werk doen. Melancholie die nooit wanhoop wordt. Hoop die nooit hoopdravend wordt.

    Wat de teksten betreft heb je half gelijk. Cohen schrijft ze meer dan mooi, inderdaad. Maar… Armando schreef ooit dit gedicht (overgenomen uit een verhaal van Karl May):

    Hij had bloed gespuwd en twee tanden verloren,
    wel een bewijs
    dat mijn kolfslag niet bepaald een liefkozing geweest was.

    Is dat een gedicht? Het lijkt me wel. Maar is het wel een gedicht? Kortom, ook een zin als ‘By the time I get to Phoenix she’ll be rising’ (van Jimmy Webb, gezongen door Glen Campbell) kan, mits juist gezongen, van dichterlijke alure zijn. Campbell is een uitzonderlijk zanger en uitstekend gitarist, en soms een tekstdichter. Luister maar eens naar het eerste nummer van Ghost on the canvas.

    Om in de sfeer van Karl May te blijven: ugh!

    • Ik zal het eens checken. Het eerste liedje van Canvas had ik geluisterd (ben tot 4 gekomen), het is gewoon niet mijn kopje thee ben ik bang.

      Het verschil tussen een gedicht en een songtekst is dat een gedicht niet voor muziek bedoeld is, en dat deze zonder de performance van de zanger, ook nog overeind blijft: op papier dus.
      Songteksten kunnen op papier niet zo veel voorstellen, maar enorm tot leven komen door de setting (het liedje).
      Wat mij betreft staat het ene niet boven het andere, een fatsoenlijke songtekst schrijven is erg moeilijk: het moet in de flow van het liedje passen (metrum), het moet een beetje lekker ‘bekken’ en liefst ook nog rijmen. Ik denk dat Cohen een van de weinige uitzonderingen in de popmuziek is, waarbij de songteksten ook als gedichten overeind blijven. Niet voor niets wordt hij de zingende dichter genoemd.

      Overigens vind ik gedichten nogal vaak overschat. Pluk een willekeurige zin uit een willekeurig boek, gooi wat enter’tjes op rare plekken in de regel zodat het er een beetje interessant uitziet en je zou het al een gedicht kunnen noemen. Dat heb ik met jouw voorbeeld ook. Kunst blijft altijd persoonlijk, dus wat mij aanspreekt zal jou niet veel doen en vice versa. Dat is ook prima, anders lazen en luisterden we allemaal hetzelfde, dat is ook maar zo saai.

      • Gedichten en muziek; het kan wel hoor: De Kift, de laatste van The Waterboys en Greg Brown die gedichten van Blake zingt.
        Natuurlijk zijn er ready made gedichten en daar kun je je vragen bij hebben – maar bezie ze wel in de context. Toch is poëzie echt wel meer. Achterberg, Nijhoff en Willem Jan Otten zijn geweldige dichters. En dat geldt ook voor Milosz, Symborksa en Yeats. Om maar eens wat te noemen. Daar kun je niet aankomen met entertjes, enz.
        Sorry Wim dat ik voortijdig reageer, maar als het over poëzie gaat, ben ik nu eenmaal een haantje de voorste.

  14. Hij is een technisch begaafd zanger dat wel. Ik zit nu tussen de bedrijven door Reunion: The Songs Of Jimmy Webb te luisteren en ben wel onder de indruk.

    • Bij een bekering hoort ook: aarzelingen, tegenwerpingen, rationalisaties en aanvechtingen. Daar moet het allemaal doorheen. We geven je tijd, Daniel, we geven je tijd…

  15. Dank. Hier nog een aanvechting: ik vind die cd met liedjes van Jimmy Webb bijna een soulplaat, maar heb dan liever échte soul als je begrijpt wat ik bedoel. Wat niet onverlet laat dat die 3 hier genoemde cd’s me wel kunnen bekoren en mijn beeld van Glen ietwat aan het bijdraaien is…

  16. Kees, je hebt helemaal gelijk :-). Daniel, ik vind dat je dit best soul mag noemen, in de zin van ‘soulful’. Zo’n liedje als Witchita Lineman (hoor de wind door de draden haar naam suizen), hmmm.

  17. tja..
    Ik kreeg ‘m vandaag binnen, maar ook mijn tweede indruk is erg positief, moet ik zeggen!

    • Goddeau was gisteren ook erg positief. Op Mousique zit natuurlijk gewoon een stel eigenwijze knakkers…;-)

  18. Het eerste nummer vind ik geweldig, ‘Come Healing’ is zeer schoon, van de rest ben ik nog niet heel erg onder de indruk.

Reacties zijn gesloten.