Recensie: The Beach Boys Smile Sessions

So, even though I’m smiling through the tears, knowing that Carl and Dennis aren’t here to share this moment, I am smiling. And I hope this music makes you smile too. That’s why I wrote it all those years ago.

(Brian Wilson)

Terwijl ik deze recensie schrijf, staat er een glimlach op mijn gezicht. Deze muziek doet mij lachen en maakt mij gelukkig. Smile van The Beach Boys is ook het meest verwachte album uit de pophistorie. Natuurlijk kwam in 2004 de versie van Brian Wilson uit. Maar de rest van The Beach Boys was al dood (Carl en Dennis Wilson) of dermate gebrouilleerd met Brian dat zij er niet over peinsden om mee te doen bij deze nieuwe versie. De prachtige koortjes werden toen gedaan door The Wondermints, op voortreffelijke wijze, zeker, maar geen vintage Beach Boys. Daar komt bij dat de stem van Brian Wilson flink was aangetast door de tand des tijds (en de nodige middelen). Kortom: Smile uit 2004 was een geweldig album, maar tegelijk teveel 21e eeuw, als u begrijpt wat ik bedoel.
Maar zei niet ooit een filosoof: ‘Al good things come to those who wait’?! Dit is niet alleen een rijke adventsgedachte, maar gaat ook helemaal op m.b.t. de opnames van Smile die nog altijd in de kluis van Brian Wilson lagen. Eerst een kort geschiedenislesje… Na het uitbrengen van Pet Sounds in 1966 had Brian Wilson Van Dyke Parks gevraagd om mee te schrijven aan wat volgens Wilson een ‘teenage symphony to God‘ moest worden. Samen doken ze achter de piano. Van Dyke Parks leverde de teksten en Brian Wilson de muziek. In een roes ontstonden songs als Heroes and Villains, Wonderful, Cabin Essence en Surf’s Up. De rest van The Boys kwamen erbij voor de vocals. Geweldige sessie-muzikanten werden erbij geroepen. Als warmmaker werd single Good Vibrations gelanceerd. Het leverde The Beach Boys een nr. 1 hit op. Maar toen begon de ellende. Beach Boy en neef Mike Love kon zich niet vinden in de cryptische teksten van Van Dyke Parks. Hij vond het allemaal veel te pretentieus. Brian Wilson wilde met Smile namelijk ook een ode brengen aan de Vier Elementen van aarde, water, vuur en wind. Mike Love was bang dat dit album het niet goed zo gaan doen in de verkoop. Pet Sounds was ook al geen miljoenenseller geweest… Daar kwam bij dat Brian Wilson steeds meer de druk begon te voelen van de strijd met The Beatles om ’s werelds beste popgroep. Hij was intussen ook flink beginnen te graaien in de pot met verdovende middelen (LSD!) en zijn psychische problemen van depressie en paranoia werden steeds groter. Dit alles leidde er toe dat de tapes niet op vinyl geperst werden, maar in een kluis verdwenen.
Eindelijk zijn ze daar dus uitgekomen. Verschillende nummers waren al wel terechtgekomen op albums als Smiley Smile,  Wild Honey en Surf’s Up, maar nergens als een coherent geheel. Nu zijn de opnames uit 1966/67 op de digitale schijf terechtgekomen. Ik was bang dat het zou tegenvallen. Zou het niveau van demo’s ontstegen worden? Het antwoord is een helder ‘ja!’ De sessies – want meer zijn het toch niet – klinken ronduit fantastisch. Neem het trio waar de plaat mee begint: de korte en krachtige pareltjes van Our Prayer en Gee, met daarna Heroes and Villains. Dat trio staat als een kloeke vuurtoren! Het viel me de laatste weken trouwens weer op wat een geweldig nummer dat Heroes and Villains toch eigenlijk is. Ik zou het de Bohemian Rhapsody van The Beach Boys willen noemen. Nee, dít nummer is gewoon beter! Queen gaat zich te buiten aan theatraliteit en operatesk gejodel, maar bij The Beach Boys is het werkelijk een mini-symfonie met ongekende tempo- en sfeerwisselingen. Ik krijg daar nooit genoeg van!
Het is ondoenlijk om alle 19 nummers afzonderlijk te bespreken: of het de ijzingwekkend zuivere close harmony is van Our Prayer, de inventieve muzikale en tekstuele humor van Barnyard of Vega-Tables, de pure schoonheid van Wonderful, de verrassende mineur-versie van You are my Sunshine of de west-coast psychedelica van het instrumentale The Elements: Fire (Mrs. O’Leary’s Cow); het zijn stuk voor stuk ongekend verrassende en meesterlijk gelaagde nummers.
Het boxje dat ik van de Smile Sessions heb, bevat een aantal demo’s en oefensessies. Wat het laatste betreft: ik zal dat niet heel vaak draaien, daarvoor ben ik niet geduldig genoeg: om die eindeloze overtakes aan te horen. Aan de andere kant biedt het wel een fascinerende kijk (beter gezegd: een fascinerend gehoor) op het obsessieve perfectionisme van Brian Wilson, die net zo lang doorging tot het op de band stond, zoals hij het in zijn hoofd had. Ik kreeg alsnog spontaan medelijden met die muzikanten. De demo’s zijn nog interessanter. Zij laten zien dat ook zonder al die instrumentatie, die ingenieuze arrangementen en die meerstemmige koortjes de liedjes van Wilson ijzersterk zijn. Bijvoorbeeld de solo-versie van Surf’s Up behoort tot het allermooiste dat ik dit jaar hoorde. De glimlach daarover tovert niemand meer van mijn gezicht!

Advertenties

33 gedachtes over “Recensie: The Beach Boys Smile Sessions

  1. Met een glimlach heb ik dit stuk dan weer gelezen. Helemaal EENSCH!

    Ik heb de dubbelaar in bestelling staan (die 5cd’s met al dat extra draaibaar plastic ging me te ver). Surf’s Up vind ik misschien wel hun allermooiste album, maar zoals gezegd is dit het meest verwachte. Ik heb de versie uit 2004 ook van Wilson en die is ook bijzonder fraai!

    • Ik vind 2 cd’s ook wel genoeg. Ik moet er toch niet aan denken om 4 cd’s met oefensessies aan te moeten horen. Dan besteed ik mijn goede geld liever aan wat anders. Surf’s Up is prachtig. Friends is ook schitterend. En wat dacht je van Pet Sounds? Maar ja, hier spreekt meer dan een liefhebber.
      De versie uit 2004 is me zeker ook lief, maar de stem van Wilson is me daar toch echt teveel versleten.

  2. Genieten met een hoofdletter G. Meteen al bij Our Prayer gaat mijn hart wagenwijd open. Ik ben gek op de mooie en intelligente harmonie in de liedjes van de Beach Boys. Tja en Good vibrations is al van kinds af aan een favoriet van me. Schitterend!!!

    • Mooie reactie, Dick! Qua harmonieën zijn the BB inderdaad onovertroffen en Good Vibrations vind ik ook geweldig. Leve de theramin!

      • Zou dat komen omdat het geschreven is door Mike Love, die zo’n grote moeite met de combi Brian Wilson/Van Dyke Parks had?
        Good Vibrations vind ik wel een heerlijk vrolijk nummer, maar ik raak meer ontroerd door Surf’s Up.

    • Ach Daniel, Pet Sounds is een groots album (ook veel beter dan al die stuff van The Beatles, maar dat had ik al eens betoogd, geloof ik… ;-)), maar ze hebben nog veel meer moois gemaakt. Ik vind het daarom ook gewoon lastig kiezen. Gewoon een luxe-probleem dus.

  3. Weet je wat ik zo mooi vind van de (meeste) nummers van de Beach Boys: je kunt ze heel vaak achter elkaar beluisteren en ze toch mooi blijven vinden… Het gaat dus nooit vervelen.
    Ik kan me herinneren dat we in Engeland bij Oxford op een camping stonden en daar hadden ze muziek aan in het douchegebouw. En op deze op andere manier was er iets mis met de indeling, dus we kregen steeds achter elkaar ‘And then I kissed her’ (is dat de juiste titel). Ik vond het echt prachtig en baalde eigenlijk dat het na 3 dagen “gefixed” was…

    • Dat geldt eigenlijk voor alle klassieker….ik bedoel bij The Beatles heb ik dat ook of Nick Drake of Frank Sinatra of Jacques Brel. The Beach Boys onderscheiden zich misschien nog wel het meest doordat ze de muziek echt doorleefd hebben alvorens het te publiceren; je voelt aan alles dat het leeft, ademt, trekt, schuurt en toch altijd weet te beklijven. Overigens geldt dat vooral voor de periode 1966 tot halverwege de jaren 70…ervoor en erna is er ook een hoop pulp gemaakt.

      Maar dat heeft ook z’n charmes: goede en slechte periodes….zoals het leven zelf.

      • Mooi gezegd Leo, eh JW!
        Ja, ze hebben natuurlijk ook pulp gemaakt. Wat dacht je van ‘Kokomo’? maar toen was genie Brian Wilson al heel lang de weg kwijt en uit de band gestapt.
        Die surfperiode ervoor kan mij trouwen ook bekoren! Surfer Girl bijvoorbeeld vind ik zo’n pareltje (ooit ook heel mooi gecoverd door Low trouwens)

  4. Kokomo! da’s wel een beetje jeugdsentiment

    Sloop John B is mijn favoriete BB’s nummer

    • Kokomo is een draak van een nummer uit een draak van een film (vond ik toen al).
      Maar Sloop John B is dan weer een fantastisch liedje. Schreef Leo Blokhuis daar niet eens een mooi artikel over in ‘Grijsgedraaid’? Even aan JW vragen…

  5. Aruba, Jamaica ooo I wanna take you
    To Bermuda, Bahama come on pretty mama
    Key Largo, Montego baby why don’t we go
    Down to Kokomo…

    yeah!

    • Ik dacht nog dat het citeren van die tekst gedoopt was in een bad van ironie, maar ik heb je toch echt overschat, Leeuwenman! Waar een meesterwerk als ‘Smile’ bij sommigen toe kan leiden, unbelievable!

  6. Hahaha

    Jamaica off the Florida Keys
    There’s a place called Kokomo
    That’s where you wanna go to get away from it all

    • Ja, gaan we nu die hele tekst citeren?
      Doe ik even een wat diepere tekst van Van Dyke Parks er achter aan:

      A diamond necklace played the pawn
      Hand in hand some drummed along, oh
      To a handsome mannered baton
      A blind class aristocracy
      Back through the opera glass you see
      The pit and the pendulum drawn
      Columnated ruins domino

      Canvass the town and brush the backdrop
      Are you sleeping?

      Hung velvet overtaken me
      Dim chandelier awaken me
      To a song dissolved in the dawn
      The music hall a costly bow
      The music all is lost for now
      To a muted trumpeter swan
      Columnated ruins domino

      Canvass the town and brush the backdrop
      Are you sleeping, Brother John?

      Dove nested towers the hour was
      Strike the street quicksilver moon
      Carriage across the fog
      Two-Step to lamp lights cellar tune
      The laughs come hard in Auld Lang Syne

      The glass was raised, the fired-roast
      The fullness of the wine, the dim last toasting
      While at port adieu or die

      A choke of grief heart hardened I
      Beyond belief a broken man too tough to cry

      Surf’s Up
      Aboard a tidal wave
      Come about hard and join
      The young and often spring you gave
      I heard the word
      Wonderful thing
      A children’s song

      Child, child, child, child, child
      A child is the father of the man
      Child, child, child, child, child
      A child is the father of the man
      A children’s song
      Have you listened as they played
      Their song is love
      And the children know the way
      That’s why the child is the father to the man
      Child, child, child, child, child
      Child, child, child, child, child
      Na na na na na na na na
      Child, child, child, child, child
      That’s why the child is the father to the man
      Child, child, child, child, child

    • Nee Kraftwerk zat er op het eind weer in….maar toch….ik ben geen fan maar een Madonna is toch ook toonaangevend geweest als stijlicoon? Of Frank Sinatra? Ach, waar heb ik het ook eigenlijk over? DWDD…

      Hier eens een draad beginnen over toonaangevende bands? 🙂

      • Nou, dat had ik dan gemist. Ik luisterde ook gisteren naar Peter, met chat; veel leuker!
        DWDD, het meest overschatte programma van vandaag!
        Een mooi voornemen voor 2012 die draad, wie zet ‘m op?

Reacties zijn gesloten.