een nagelaten recensie: Morning, It Breathes by Charles Frail

Morning, It Breathes (Volkoren, 2011), het debuut van Karel Ensing aka Charles Frail (die eerder in eigen beheer een ep’tje uitbracht) opent met een ruim 10 minuten lang nummer, met de onnavolgbare titel `I was the leaves that whisper take me off this tree’. Fingerpicking gitaarspel alla Nick Drake schept verwachtingen. Als Frail vervolgens gaat zingen ben ik even in verwarring. Heb ik per ongeluk een cd van Anthony & The Johnsons opgezet? De gelijkenis is treffend. Tevens is dit de reden dat velen Frail al weer vroegtijdig afserveerden als een goedkope Anthony-kloon. Onterecht, naar mijn bescheiden mening.

De gelijkenis is er onmiskenbaar, maar er zijn ook andere referenties, en bovendien heeft Frail toch wel een zekere eigenheid te bieden. De stukjes spoken word bijvoorbeeld, die in sommige liedjes door de muziek zijn gemengd doen me denken aan Thomas Dybdahl. De field-recordings (vogeltjes en andere buitengeluiden) roepen de liedjes van Peter Broderick in herinnering. Nick Drake is al genoemd, vooral vanwege de stijl van zijn gitaarspel. Ook Devendra Banhart kunnen we vermelden als invloed. En Daniel Johnston, met name vanwege de extreem korte duur van sommige liedjes.

Op Morning, It Breathes is het stemmigheid en eenvoud troef. Toch worden hier en daar breedse orkestraties uit de kast getrokken. Maar overwegend zijn het toch breekbare luisterliedjes die de toon zetten. Frail schept met behulp van zijn gitaarspel, barokke stem, subtiele dan wel zwierige orkestraties, impressionistische geluiden en gesproken stukken poëzie een dromerige en poëtische sfeer. Zelf noemt hij zich, niet geheel van pretentie verspeend, toondichter. Mwa, het zij hem vergeven, feit is wel dat de jonge Amsterdammer met Morning, It Breathes een van de meest eigenzinnige Nederlands albums van 2011 heeft afgeleverd. Overigens zal het hier niet bij blijven, al aangekondigd zijn twee volgende delen van deze trilogie-in-wording: ‘Mirror River’ en ‘ City Fire’.

Tegen wie zich nog niet liet overtuigen, of voor wie is afgeknapt op de Anthony Hegarty gelijkenis, zou ik willen zeggen: geef deze artiest alsnog een kans. Morning, It Breathes is een groeialbum, een die je pas echt gaat waarderen wanneer je door je eigen vooroordelen heen hebt geluisterd.

6 gedachtes over “een nagelaten recensie: Morning, It Breathes by Charles Frail

  1. Nou Peter. Mijn goede ik zegt: ‘mooi hoe iemand een pleidooi kan houden voor een sympathiek zanger van een sympathiek label en hoe hij het mensen gunt om hier de schoonheid in te ontdekken.’
    Mijn andere ik zegt: ‘Heeft die Peter aandelen bij Volkoren? Mag ik het ook niet echt geweldig vinden of hang ik dan aan elkaar van vooroordelen en luister ik te oppervlakkig?’

    Ik ben deze tweestrijd nog niet te boven…

  2. Kees, ik heb met je te doen. je moet overal maar een mening over vormen, en dan kom je er nog niet uit ook!…

    alle gekheid op een stokje: nee, ik heb geen aandelen bij Volkoren en uiteraard ben je volledig vrij om het helemaal geweldig of helemaal niets te vinden of alles daar tussenin.
    wel heb ik een (digitaal) recensie-exemplaar gekregen, en dat schept in zekere zin verplichtingen. maar dat beinvloed mijn mening niet, als ik het niks had gevonden had ik het gewoon niet besproken. vandaar ook de titel, met een knipoog: `een nagelaten recensie’.
    nee, ik ben alsnog oprecht geraakt door deze integere plaat en voelde gewoon de behoefte er nog eens een hartstochtelijk pleidooi voor voeren. het viel me nl op hoe vaak de Anthony referentie te berde werd gevoerd, niet alleen door jou. je moet het dan ook vooral niet persoonlijk opvatten. bovendien ben jij volgens mij een sterke onafhankelijke geest die zich niets laat opdringen door de eerste de beste recensent, toch? 😉

    • Dank voor dit antwoord vol mededogen, Peter! Nu komt mijn zwieberende geest al enigzins tot rust.
      Btw: stiekem vind ik die field recordings bij die uitvoering best goed gedaan! (dat laatste was een ‘nagelaten bekentenis’ en dan minder gruwelijk dan bij Emants)

  3. Ik kom toch ook niet verder dan de Anthony vergelijkenis. Maar het is beter dan ik verwacht had, maar verder ook niet.

    Devendra Banhart, waar ik een aantal albums best goed van vind, is qua stem(metje) trouwens behoorlijk schatplichtig aan Marc Bolan (van Tyrannosaurus Rex en later T-Rex). Voor fans van bovenstaande en Banhart raad ik zijn cd The Beginning Of Doves van harte aan.

Reacties zijn gesloten.