recensie: the Recruit OST (2003)

<dit is een gastbijdrage van Mathijs Schippers aka Theiz>

Je hebt soundtracks en je hebt soundtracks.

Aan de ene kant de traditionele soundtrack vol met orkestrale muziek die al jaren ongeveer hetzelfde is, met hier en daar een stukje elektronicagedreven muziek omdat dat voor die bepaalde sfeer makkelijker en beter elektronisch is te maken. Voorbeelden daarvan zijn de soundtracks van Transformers en X-men. Daarnaast heb je, weliswaar mondjesmaat, de volledig elektronische soundtrack, zoals die van Tron Legacy (muziek: Daft Punk) of Insomnia (muziek: Biosphere).

Wat bijna nooit voorkomt, tot mijn spijt, is de perfecte symbiose tussen deze twee, want laten we wel zijn: een film heeft soms een heerlijk theatraal bombastisch orkestgeluid nodig, bijvoorbeeld bij een shot van een machtige rotspartij. En op andere momenten weer een spannende elektronische soundcape.

Deze week heb ik `The Recruit’ bekeken, een psychologische thriller over de CIA. Vanaf het eerste moment werd ik geraakt door de heerlijke soundtrack. Fijne acid bliepjes en mooie natuurlijk klinkende strings; bij vlagen heerlijk bombastisch orkestraal en op andere momenten diepe ingetogen soundcapes vol ingehouden spanning.

De componist is hier Klaus Badelt. Weer een Duitser (hmmm, had ik al gezegd dat ik iets met Duitse producers heb?…). Badelt is onder andere ook verantwoordelijk voor de muzikale aankleding van de eerste Pirates of the Caribean (2003) en Premonition (2007), maar het niveau dat hij hier haalt kan hij volgens mij niet zomaar meer overtreffen.

Eigenlijk ben ik niet echt een soundtrack-liefhebber. Maar zo af en toe springt er een uit. En deze spreekt me dus enorm aan, niet alleen vanwege de bovengenoemde eigenschappen, maar ook vanwege de algemene toon en de keuze van geluiden. En ook het leidende thema, dat door de hele soundtrack terugkomt, klinkt fijn. Het roept bij mij herinneringen op aan Pentatonic, een elektronicaproject dat in de jaren `90 een aantal puike releases op haar naam heeft gezet. Vooral het baslijntje dat halverwege track 3 (“the farm”) er in komt samen met de beats: heel fijn. Deze soundtrack is voornamelijk elektronisch. Toch heb je niet het gevoel dat je naar een soort laptop-album zit te luisteren; dit komt vooral doordat er heel doordacht hier en daar akoestisch klinkende orkest- en strijkersarrangementen gebruikt worden. De onderhuidse spanning van de film zit heel duidelijk ook in de muziek en levert daarom ook zonder dat je de film ziet zeer spannende muziek op. Op `a bug for breakfast’ barst er zelfs even een ware techno-track open.

Kortom: fijne muziek, ook als je de film niet gezien hebt. Maar houd je van een goeie thriller, dan is het best ook een aangename film, die zonder deze soundtrack een stuk minder spanned zou zijn geweest.

Als er meer soundtracks als deze zijn dan houd ik me aan bevolen. Ik ben benieuwd naar jullie tips.

De hele film schijnt via youtube in delen zijn te bekijken. Hier een fragment (het begin moet je even wegdenken):

Hier een Pentatonik track:

En een stukje Biosphere (van Insomnia):

Advertenties

6 gedachtes over “recensie: the Recruit OST (2003)

  1. Allereerst: heerlijk Theiz, een electronische muziekliefhebber erbij. Da’s een goede zaak met al dat americana, roots, indie- en soulgeweld alhier! Ik vind eigenlijk Pentatronic en Biosphere boeiender dan wat ik hoor op die Recruit-outtake. Het raakt me niet echt. Maar ik ben ook geen heel groot soundtrackliefhebber. Ik heb hier op Mousique wel een keer een artikel geschreven over filmmuziek: https://mousique.wordpress.com/2011/08/25/filmmousique/. Vervolgens kwamen er in de comments talloze favorieten soundtracks voorbij. Misschien aardig om daar nog eens rond te neuzen.

  2. de theme doet me een beetje denken aan de Jason Bourne theme.
    ik ga de film maar eens bekijken, want die titel zegt me niks. ik laat nog wel ff weten wat ik ervan vind

Reacties zijn gesloten.