Recensie: Atlas Sound Parallax

Atlas is die mythologische figuur die als straf van de goden het hemelgewelf moest torsen. Het is m.i. niet voor niets dat Bradford Cox, zanger van Deerhunter, voor zijn soloplaten de naam Atlas Sound heeft aangenomen. Niet dat hij het leed van heel de wereld op z’n schouders heeft genomen. Zelf heeft hij al genoeg mee te zeulen: hij lijdt aan de Ziekte van Marfan en weet niet hoe lang hij nog te leven heeft. Hij is homoseksueel, maar leidt een aseksueel leven. Hij is een verwoed blogger en uit al z’n werk blijkt tegelijk een diepe eenzaamheid. Kortom: dit klinkt naar een Atlas. Een Atlas die z’n eigen gespleten wereld meezeult. Sinds een aantal weken heeft Cox een nieuw album, Parallax geheten.

De vorige albums van Atlas Sound ken ik niet. Van Deerhunter heb ik Microcastle/Weird Era Cont. en Halcyon Digest in de kast staan. Het zijn beide prachtige platen vol indierock, shoegaze en noise. Als Atlas Sound koos Cox veel meer de electronische kant. Het ging wat minder om het puntige liedje en meer om de soundscapes. Het grappige is dat het laatste album van Deerhunter, Halcyon Digest, meer electronica kende. Iemand noemde het een mix van garagerock en ambient! Terwijl op Parallax er meer gitaar te horen is en het er wel degelijk om de song gaat.
Een mooi voorbeeld hiervan is direct het openingsnummer The Shakes. Dat begint met wat feedback, electronische geluiden en een akoestische gitaar. Vervolgens ontspint zich een prachtig dromerig nummer dat ook zo op een album van Deerhunter had gepast. Direct blijkt ook dat Cox geen vrolijke Frans is:

Found money and fame
But I found them really late
So in my mansion I’d sit
Waiting for it all to end
My material, my friends
My material, my friends

Het klinkt als de Verloren Zoon die zich over de varkenstrog buigt.
Op Amplifiers is een prachtige combinatie te horen van akoestische instrumenten en electronica. De stem van Cox doet me hier enorm denken aan de vroege Terry Taylor (Daniel Amos). Op Te Amo (Latijn voor ‘ik houd van jou’ – ‘I love You’ is ook zo afgezaagd, nietwaar?) buitelen de loops van piano en keyboards over elkaar heen, terwijl Cox tot een imaginaire minnaar zingt. Maar in plaats van een stomende seksuele climax leidt het tot: ‘Te Amo – I’ll pretend You were the only one and we will go to sleep and we’ll have such strange dreams.’
Op de albumcover staat Cox afgebeeld als een jaren ’50 zanger, inclusief vetkuif en stokoude microfoon. De hoes zal niet meedingen naar de fraaiste van 2011, maar typeert wel de zangstijl die er verschillende keren op Parallax gehanteerd wordt. Menigmaal zingt Cox n.l. als een volleerd crooner zich door de nummers heen. Mooie voorbeelden zijn Terra Incognita en Doldrums. Dit soort liedjes worden dan weer afgewisseld met meer uptempo songs in de stijl van Deerhunter. Ik noemde al het beginnummer. Verder kunnen Mona Lisa, Angel is broken (met een verslavend refrein) en het slotnummer Lightworks (dat ook al niet uit het hoofd te krijgen is) genoemd worden.
Staan er geen zwakkere nummers op? Zeker: het titelnummer Parallax en ook Modern Aquatic Nightsongs vind ik niet zo sterk. Ze zijn wat richtingloos.
Speciale vermelding verdient nog Flagstaff. Niet alleen omdat de duisternis hier wel erg groot is (We came, we saw/We paid, dropped our jaws/We paid again/Went away, and then-/I seen a future so dark/I’d describe it but/Your jaw would drop), maar ook omdat het nummer zich zo prachtig sluit. Het outro is een schitterende soundscape. Sowieso heb ik dit jaar geen album gehoord met zulke mooie outro’s. Drones, soundscaping, feedback of reverb; altijd is het verrassend en smaakvol. Alleen al om die reden blijf ik dit album draaien, misschien wel van achteren naar voren…

9 gedachtes over “Recensie: Atlas Sound Parallax

  1. Dit maakt nieuwsgierig Kees! Ik heb wel de albums Let the blind lead those who can see but cannot feel en Logos in de kast staan en ook die van Deerhunter. Dat komt mede omdat ik alles van het Kranky label verzamel. Ik vond in eerste instantie deze wat gewoontjes klinken, maar naarmate ik vaker nummers hoor begint het toch meer te beklijven. Van die ziekte wist ik niet, maar ik zei laatst nog tegen een vriend van me dat dit als een afscheidsplaat klonk….hopelijk is dat natuurlijk niet zo. Ik zit nu op een punt dat ik deze bijna ga aanschaffen.

    • Deerhunter en Atlas Sound zitten bij 4AD (inderdaad eerst bij Kranky, dat weer gelinkt is aan 4AD begrijp ik, maar nu wordt Kranky niet meer genoemd. Ach, 4AD is ook geen verkeerd label, toch? Alhoewel ik weet dat jij het vroeger een stuk beter vond en dat begrijp ik wel. Ach, mij maakt het label niet zo heel veel uit, als:

      – het om goede muziek gaat
      – die ook nog eens mooi uitgegeven wordt

  2. Dat van gewoontjes herken ik wel. Het is best een toegankelijke plaat, maar als je goed luistert hoor je toch elke keer weer nieuwe details. Ik heb vanavond het hele album nog eens op de koptelefoon beluisterd en er gingen weer nieuwe werelden voor me open. Het knappe is ook nog eens dat Cox bijna alles zelf heeft ingespeeld. Dat van die ziekte had ik al eens gelezen, maar wat de ziekte precies was en inhield is me nu weer duidelijk geworden. Op één van de covers van Atlas Sound staat Cox ook met ontblote torso, waarbij je ziet hoe gruwelijk mager hij is en die ingevallen borstkas brrr: http://apesontape.com/wp-content/uploads/2011/08/atlassound-walkabout-cover.jpg

    • Daan, dan gelijk even de genoemde albums van Deerhunter meepakken. Ik heb zomaar het idee dat je dat ook wel eens goed zou kunnen vinden!

  3. Naast de film met dezelfde titel moet ik bij die naam ook altijd denken aan Psalm 42:1(Oude Berijming; eerste regels)

Reacties zijn gesloten.